θυμησέ μου...

The Buddy Holly story

2012-01-30T15:25:00.000-08:00

Ο Buddy Holly γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1936, στο Lubbock (Λούμποκ) του Τέξας, σαν Charles Hardin Holley. Το όνομα "Buddy" (φιλαράκος) του το έδωσαν γιατί ήταν καλός με όλους.
Η γεωγραφική θέση του Λούμποκ μας αφήνει να συμπεράνουμε πως, στα νεανικά του χρόνια, ο Holly θα πρέπει να άκουγε μεξικάνικη μουσική, μουσική των μαύρων και από Hillbilly. Τούτη η μουσική πολυμορφία αποδείχτηκε αργότερα ζωτικής σημασίας για την ευελιξία που επρόκειτο να δείξει.

Στα πρώτα νεανικά του χρόνια άρχισε να μαθαίνει βιολί, αλλά σύντομα προτίμησε την κιθάρα. Έδειξε από νωρίς ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μουσική country και έεώ πήγαινε ακόμα σχολείο είχε το δικό του σώου στον τοπικό ραδιοσταθμό KDAV Τον συνόδευε τότε ο Bob Montgomery και το 1954 οι δυό τους γράψανε μερικούς δοκιμαστικούς δίσκους country που κυκλοφορήσανε μετά το θάνατο του Ηοlly σαν «Holly In the Hills».

Μαζί με τον μπασίστα Larry Welborn, ο Holly και ο Montgomery εμφανίζονταν που και που σαν «τοπικά ταλέντα», όταν κάποιο περιοδεύον σώου επισκεπτότανε την πόλη τους. Μετά απ’ αύτές τις εμφανίσεις, και με τη βοήθεια του ντίσκ-τζόκεϋ του KDAV, Dave Stone, του μάνατζερ του Νάσβιλ, Eddie Crandall και του μουσικού εκδότη Jim Denny, ο Buddy Holly υπόγραψε συμβόλαιο το 1956 με την εταιρία Decca για να γράψει μερικούς δίσκους στο Νάσβιλ. Κυκλοφορήσανε δυό χωρίς καμμιά επιτυχία και προτού λήξει το συμβόλαιό του με τη Decca, ο Ηοlly άρχισε να ψάχνει γι’ αλλού, ξέροντας πως δεν θα ανανεωνότανε.

Μολονότι η Decca δεν επιφύλαξε καμμιά ιδιαίτερη περιποίηση για τον Holly (δεν πρόσεξε ιδιαίτερα τη δουλειά του - τον πλασάρισε όπως θα πλασάριζε οποιονδήποτε άλλο νεαρό φερέλπιδα), τούτες οι πρώτες ηχογραφήσεις είχανε σαν αποτέλεσμα δυο κλασσικά κομμάτια του Holly: τα «Midnight Shift» και «Rock Around With Ollie Lee».

Παράλληλα, ο Holly συνεργάστηκε με μουσικούς σαν τον Sonny Curtis και τον Jerry Allison, που αργότερα θα παίζανε στους Crickets. Ο Allison και ο Holly ήτανε συμμαθητές στο σχολείο και συχνά είχανε παίξει μαζί σαν ντουέτο ντραμς-κιθάρας. Το 1955, όταν οι δυο τους άρχισαν να παίζουνε επαγγελματικά, ήταν ακόμα ασυνήθιστο να βρεις ντραμς σε ένα συγκρότημα country μουσικής.

Λίγο μετά την τελευταία ηχογράφησή του για τη Decca, ο Holly άρχισε να δουλεύει στο στούντιο του Norman Petty, στο Κλόβις του Νέου Μεξικού. Ο Petty, που ήταν επίσης αρχηγός μιας ορχήστρας ελαφράς μουσικής, είχε την ασυνήθιστη αρχή να χρεώνει με το τραγούδι, αντί με την ώρα - έτσι, οι μουσικοί μπορούσανε να δουλέψουνε με λιγότερη πίεση. Ο Holly, ο Allison και ο Welborn, μαζί με ένα τοπικό φωνητικό κουαρτέτο που περιλάμβανε το μελλοντικό μέλος των Crickets, Niki Sullivan, ηχογράφησαν τα «That’ ll Be The Day» και «I’ m Looking For Someone To Love» το Φλεβάρη του 1957. Ο Petty έδωσε πρώτα τα τραγούδια στην εταιρία Roulette στη Νέα Υόρκη, μια που η εταιρία αυτή είχε ήδη κυκλοφορήσει επιτυχίες με τους Buddy Knox και Jimmy Bowen, ηχογραφημένες στο στούντιό του. Η Roulette δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον κι’ έτσι τελικά ο Holly και οι Crickets υπόγραψαν συμβόλαιο με την Coral.

Το «That’ ll Be The Day» έφτασε στο νούμερο 3 στην Αμερική και το νούμερο 1 στην Αγγλία και το ακολούθησε, με σχεδόν παρόμοια επιτυχία, το «Oh, Boy» με φλιπσάιντ το «Not Fade Away». Σ’ αυτή την περίοδο, ο Joe Mauldin είχε γίνει ο μπασίστας των Crickets, με τον Niki Sullivan στη ρυθμική κιθάρα.

Προτού περάσει πολύς καιρός, ο Petty, που είχε αναλάβει καθήκοντα μάνατζερ, άρχισε να ηχογραφεί τον Holly τόσο σαν σόλο καλλιτέχνη, όσο και με τη συνοδεία των Crickets - άσχετα αν σ’ όλες σχεδόν τις ηχογραφήσεις οι μουσικοί ήτανε οι ίδιοι. Ή πρώτη επιτυχία του Holly με το δικό του όνομα μόνο ήταν το «Peggy Sue», στα τέλη του 1957, και ακολουθήθηκε, στην Αγγλία, από το «Listen To Me» και στις δυο χώρες, τα “Rave On” και το κομμάτι του Bobby Darin, “Early In The Morning”.

Το τραγούδι αρχικά ονομαζόταν "Cindy Lou", από το όνομα της ανιψιάς του Buddy. Ο τίτλος άλλαξε αργότερα σε «Peggy Sue» που ήταν το όνομα της φίλης του Jerry Allison (και μέλλουσας συζύγου του), Peggy Sue Gerron, με τον οποίο τα είχαν πρόσφατα χαλάσει.

Το «Peggy Sue» ανέβηκε μέχρι το νούμερο 3 του αμερικάνικου τοπ και μέχρι το νούμερο ό του αγγλικού, το «Listen To Me» έφτασε το νούμερο 16 του αγγλικού τοπ, το “Rave On” ανέβηκε μέχρι το νούμερο 5 στην Αγγλία και το «Early In The Morning» έφτασε το νούμερο 17 του αγγλικού τοπ. Στο μεταξύ, μέχρι το 1958, ο Holly είχε αρχίσει να ηχογραφεί, τόσο στη Νέα Υόρκη όσο και στο Κλόβις, χωρίς τους Crickets.

Μετά από μια περιοδεία στην Αγγλία μέσα στο 1958 με τους Crickets, ο Holly παντρεύτηκε τη Maria Elena Santiago και εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. Οι υπόλοιποι Crickets δεν ήθελαν να μείνουν στην αμερικάνικη μεγαλούπολη και έτσι χώρισαν οριστικά από τον Holly. Ο Petty προσπάθησε να διευρύνει την καριέρα του Holly και έτσι τον έβαλε να ηχογραφήσει με την ορχήστρα του Dick Jacobs. Το πιο σημαντικό κομμάτι από αυτή τη συνεργασία ήταν το «It Doesn’t Matter Anymore», (το έγραψε ο Paul Anka) που έφτασε μέχρι το νούμερο 1 στην Αγγλία και το νούμερο 13 στην Αμερική.

Το συγκρότημα που συνόδευε τώρα τον Holly στις ζωντανές εμφανίσεις του περιλάμβανε τον Tommy Allsup, που είχε φέρει παλαιότερα ο Holly στους Crickets για να παίξει λήντ κιθάρα (ο ίδιος ο Holly, αντίθετα μ’ ότι νομίζουν πολλοί, δεν έπαιζε λήντ κιθάρα σε όλους τους δίσκους του). Άλλοι σημαντικοί μουσικοί με τους οποίους δούλευε ο Holly τούτη την περίοδο περιλαμβάνανε τον σαξοφωνίστα King Curtis και το νεαρό Waylon Jennings, που ο Holly έκανε την παραγωγή του πρώτου του σόλο δίσκου, «Jole Blon».

Στις αρχές του 1959, η καριέρα του Buddy Holly βρισκότανε σ’ ένα περίεργο σημείο. Παρά τις πρώτες επιτυχίες του, τόσο σαν σόλο καλλιτέχνη, όσο και με τους Crickets και παρά τις επίπονες προσπάθειες που κατέβαλε για να αγκαλιάσει ακόμα πιο σφιχτά την επιτυχία, τίποτε δεν έδειχνε πως, εμπορικά τουλάχιστον, θα κατάφερνε να ξεχωρίσει από τους δεκάδες άλλους ερμηνευτές του ροκ της εποχής του. Είναι πολύ πιθανό πως, αν ζούσε, θα κατόρθωνε να προσφέρει κάτι το διαφορετικό και να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο τη φήμη του που, έτσι κι’ αλλιώς, πήρε γιγαντιαίες διαστάσεις μετά το θάνατό του.

Ο Buddy Holly σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στις 3 Φλεβάρη του 1959, μαζί με τους Ritchie Valens και Big Bopper. Το αεροπλάνο τους έγινε κομμάτια λίγο μετά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο του Μαίηζον (Αιόβα) με προορισμό τις πόλεις Κλήαρ Λαίηκ και Φάργκο, όπου ο Holly θα εμφανιζότανε μαζί με τους άλλους καλλιτέχνες. Λίγο πριν πεθάνει, ο δίσκος του «Heartbeat» είχε μπει στο αμερικάνικο τοπ -100 και, από ότι φαινότανε, δεν θα πήγαινε πολύ ψηλότερα από τις χαμηλότερες θέσεις του - σημάδι της πτώσης της δημοτικότητάς του.

Μετά το θάνατό του, ωστόσο, ο Petty άρχισε να κυκλοφορεί δίσκους που είχε ηχογραφήσει παλαιότερα ο Holly και που δεν είχανε κυκλοφορήσει - με πρώτο τον «It Doesn’t Matter Anymore»/ «Raining In My Heart», που όπως είπαμε έφτασε το νούμερο 1 του εγγλέζικου και το νούμερο 13 του αμερικάνικου τοπ, το Μάρτη του 1959. Από κει και μετά ακολούθησε, μέχρι το 1963, μια αλυσίδα από επιτυχίες: ο κόσμος είχε ανακαλύψει τον Buddy Holly, αλλά κάπως αργά για τον ίδιο...
Στις επιτυχίες αυτές περιλαμβάνονται τα «Peggy Sue Got Married», “Baby I Don’t Care”, “Reminiscing”, “Brown Handsome Man”, “Bo Didley”, “Wishing”.

Η έγκυος γυναίκα του Χόλι, χήρα μετά από μόλις έξι μήνες γάμου, απέβαλε αμέσως μετά, τερματίζοντας έτσι το μέρος του οικογενειακού δέντρου του Holly. Η αποβολή αυτή φέρεται να οφείλεται σε «ψυχολογικά τραύματα».

Η María Elena Holly δεν παρέστη στην κηδεία, και ποτέ δεν έχει επισκεφθεί το μνήμα. Είπε αργότερα το Avalanche-Journal:
«Κατά κάποιο τρόπο, κατηγορώ τον εαυτό μου. Δεν αισθανόμουν καλά όταν έφυγε. Ήμουν δύο εβδομάδων έγκυος, και ήθελα τον Buddy να μείνει μαζί μου, αλλά είχε προγραμματιστεί η περιοδεία. Ήταν η μόνη φορά που δεν ήμουν μαζί του. Και κατηγορώ τον εαυτό μου γιατί ξέρω ότι, εάν μόνο είχα πάει μαζί, ο Buddy δεν θα είχε πάρει το αεροπλάνο αυτό.

Το πρώτο τραγούδι προς τιμή των χαμένων μουσικών ήταν το "Three Stars" του Eddie Cochran. Αυτό το τραγούδι ηχογραφήθηκε μόλις μια μέρα μετά την καταστροφή.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1971, ο Don McLean κυκλοφόρησε ένα single, το "Pie American», σε ανάμνηση του θανάτου του Buddy Holly αλλά και περαιτέρω την απώλεια της αθωότητας των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Don McLean άρχισε την αναφορά στην τραγωδία ως «η ημέρα που η μουσική πέθανε» ("The Day the Music Died"), που από τότε έμεινε ως σλόγκαν.

Ο Holly είπε κάποτε: «Τα χρωστάμε όλα στον Elvis». Αμέτρητα αστέρια της δεκαετίας του ‘60 έχουνε ένα ανάλογο χρέος απέναντι στον Holly. Ήτανε ένας από τους δυο μεγάλους τραγουδιστές/συνθέτες/μουσικούς της μουσικής ποπ στη δεκαετία του ‘50 (ο άλλος είναι ο Chuck Berry). Ήτανε ένας πρωτοπόρος της σύνθεσης δυο κιθάρες/μπάσο/ντράμς, που αργότερα θα γινότανε τόσο δημοφιλής, με πρώτους πιστούς τους Beatles. Εκτός από τους Beatles, άλλοι που επηρεάστηκαν από τον Holly ήταν, μεταξύ άλλων : Elvis Costello, The Rolling Stones, Bob Dylan και Eric Clapton. Ένας 17χρονος Bob Dylan τον είχε δει σε συναυλία στις 31 Ιανουαρίου 1959, δύο μόλις βράδια πριν σκοτωθεί.

Το 2004, το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε τον Holly στην θέση 13 μεταξύ των "Πενήντα Μεγαλύτερων Καλλιτεχνών Όλων των Εποχών".

Σχεδόν οτιδήποτε που μπορεί να πει ένα ποπ τραγούδι ειπώθηκε από τον 22χρονο Holly πάνω από δυο δεκαετίες πριν. Η μεγάλη επιρροή του, τόσο στην αμερικάνικη όσο και στην αγγλική μουσική σκηνή, είναι κάτι το αναμφισβήτητο και είναι τραγική ειρωνεία το γεγονός πως ο Holly δεν έζησε για να δει τα τραγούδια του να αποκτούν την εμπορικότητα που πάντοτε ονειρευότανε και τους εκατοντάδες σύγχρονους καλλιτέχνες που αναφέρουνε σήμερα με σεβασμό το όνομά του.

Το Hollywood ασχολήθηκε με την ιστορία της ζωής του Holly με την ταινία ‘The Buddy Holly Story’ με τον Gary Busey ως Holly ο οποίος έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ (για την ταινία βλέπε ΕΔΩ). Η ταινία επικρίθηκε ευρέως από την ροκ κοινότητα και τους φίλους και την οικογένειά του Holly για τις ανακρίβειες του.

Αυτό οδήγησε τον Paul McCartney να φτιάξει το δικό του ντοκιμαντέρ για τον Holly το 1985, με τίτλο ‘The Real Buddy Holly Story’, με συνεντεύξεις των Keith Richards, Phil και Don Everly, Sonny Curtis, Jerry Allison, οικογένεια Χόλι, McCartney και του ίδιου, μεταξύ άλλων.

Το 1987, ο Marshall Crenshaw έκανε τον Buddy Holly στην ταινία ‘La Bamba’ (βλ. ΕΔΩ).

The James Burton story

2012-01-20T13:51:00.000-08:00

Ο James Burton, που είναι πιο γνωστός ως ο κιθαρίστας του Elvis (1969 - 1977), έχει αναγνωρισθεί ως ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες στο χώρο της ροκ μουσικής.
Είναι γνωστός και με το όνομα ‘Master of the Telecaster’.

Ο James Burton γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου του 1939, στο Dubberly της Louisiana. Η γυναίκα του Burton είναι η Louise Burton.

Από τη δεκαετία του 1950, εκτός από τον Elvis Presley, ο Burton έχει συνεργαστεί και έχει ηχογραφήσει με πολλούς γνωστούς τραγουδιστές, όπως : Bob Luman, Dale Hawkins, Ricky Nelson, Johnny Cash, Merle Haggard, Glen Campbell, John Denver, Gram Parsons, Emmylou Harris, Jerry Lee Lewis , Claude King, Elvis Costello, Joe Osborn, Roy Orbison, Joni Mitchell, Vince Gill, Suzi Quatro και Allen "Puddler" Harris.

Αυτοδίδακτος, ο Burton ξεκίνησε να παίζει κιθάρα από την παιδική του ηλικία. Στην ηλικία των δεκατριών, έπαιζε ήδη ημι-επαγγελματικά. Ένα χρόνο αργότερα προσελήφθη ως μέρος της ζώνης του προσωπικού της δημοφιλούς ραδιοφωνικής εκπομπής Louisiana Hayride στο Shreveport. Ενώ ήταν ακόμα έφηβος, ο Burton άφησε το Shreveport για το Λος Άντζελες, όπου εντάχθηκε στο συγκρότημα του Ricky Nelson.

Στο Λος Άντζελες ο Burton έκανε πολυάριθμες ηχογράφησε και με άλλους καλλιτέχνες. Έπαιξε σόλο κιθάρα στο "Susie Q" του Dale Hawkins το 1957, ένα τραγούδι που μπήκε στα 500 τραγούδια του Rock and Roll Hall Fame που διαμόρφωσαν το Rock and Roll.

Ο Burton έπαιξε κιθάρα σε όλες τις ηχογραφήσεις του Ρικ Νέλσον μεταξύ του 1958 και του 1967. Το 1965 άρχισε να εργάζεται για την τηλεοπτική εκπομπή ‘Shindig!’ και άφησε τελικά την μπάντα του Νέλσον δύο χρόνια αργότερα.

Καθώς έγινε πιο γνωστός μέσα από την τηλεόραση συνεργαζόταν συνεχώς με μια τεράστια ποικιλία καλλιτεχνών. Λόγω του όγκου της εργασίας, ο Μπάρτον απέρριψε μια προσφορά να ενταχθεί στην μπάντα με την οποία θα περιόδευσε ο Bob Dylan, και μία άλλη προσφορά να παίξει στο 1968 comeback TV special του Elvis Presley.

Το άγαλμά του έξω στο Shreveport.

Το 1969, ο Presley ζήτησε και πάλι από τον Burton να ενταχθεί στο show του στο Λας Βέγκας, και αυτή τη φορά ο Burton συμφώνησε. Ο Burton σχημάτισε την TCB και έπαιξε μαζί με τον Presley από το 1969 μέχρι το θάνατό του το 1977. Ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα των live shows του Elvis σε αυτήν την περίοδο η προτροπή του, “Play it, James”, ως το σύνθημα για το σόλο της κιθάρας του Burton.

Στη συνέχεια ο Burton έπαιξε με τους John Denver, Merle Haggard, Gram Parsons, Rodney Crowell, Emmylou Harris, Jerry Lee Lewis, Elvis Costello κ.α, ενώ έπαιξε και στο live του Roy Orbison (A Black and White Night) του 1987.
Εδώ σολάρει με τον Bruce Springsteen. Μαζί τους οι: Ronnie Tutt, Jerry Scheff, Glen D Hardin, (από την TCB band), Jackson Browne, T Bone Burnett, Elvis Costello, Bonnie Raitt, Tom Waits και άλλοι.

JAMES BURTON LIVE AT ALFRED'S ELVIS WEEK 2007

Elvis (1979) full movie

2012-01-08T13:20:00.000-08:00

Καλή χρονιά!
Χρόνια πολλά Elvis! (8/1/1935)

Δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Elvis (1979) κυκλοφόρησε η τηλεοπτική σειρά ‘Elvis’ από τον John Carpenter, έχοντας ως πρωταγωνιστή τον Kurt Russell. Η ταινία τελειώνει το 1969 και δεν απεικονίζει τα τελευταία χρόνια της ζωής και της καριέρας του Presley.

Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ο Carpenter συνεργάστηκε με τον Russell, ο οποίος έγινε τακτικός συνεργάτης του. Ο Russell στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στο Escape from New York (1981), The Thing (1982), Big Trouble in Little Κίνα (1985), και στο Escape from LA (1996).

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Kurt Russell είχε συναντήσει τον Presley και είχε παίξει στην ταινία ‘It Happened at the World's Fair’(1963). Στην ταινία, ο Presley θέλει να συναντήσει μία νοσοκόμα και πληρώνει ένα νεαρό αγόρι (Ράσελ) να τον κλωτσήσει στο κνήμες. Αργότερα στην ταινία, ο νεαρός βλέπει τον Presley και τη νοσοκόμα μαζί σε ραντεβού και ρωτά τον Presley, αν μπορεί να τον κλωτσήσει και πάλι για τα χρήματα.

Η κινηματογραφική συμμετοχή του Russell με τον Presley περιλαμβάνει επίσης το ντουμπλάρισμα της φωνής ενός νεαρού Presley στην ταινία Forrest Gump ενώ εμφανίζεται και ως μιμητής του Presley στην ταινία ‘3000 Miles to Graceland’ (φωτο κάτω).

Ο τραγουδιστής της country Ronnie McDowell είναι στα φωνητικά για μια σειρά που εκτελεί ο Russell στην ταινία.

Αν και ο Kurt Russell δεν μοιάζει με τον Elvis στην πραγματική ζωή, ο ίδιος αγωνίστηκε και κατάφερε να τον μιμηθεί στην φωνή, την προσωπικότητα και τη συμπεριφορά.

Ο Russell ήταν υποψήφιος για βραβείο Emmy για την ερμηνεία του ως Presley. Ο Russell θα παντρευτεί αργότερα την συμπρωταγωνίστριά του Season Hubley στις 17 Μαρτίου 1979. Αργότερα χώρισαν. Ο Bing Russell, ο οποίος έπαιξε τον Vernon Presley, τον πατέρα του βασιλιά της ροκ, είναι ο πραγματικός πατέρας του Kurt Russell.

Τέλος, μετά από περισσότερο από τρεις δεκαετίες, στην 75η επέτειο από τη γέννηση του Presley, το ‘Elvis’ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε DVD και Blu-ray. Να δούμε πότε και αν θα έρθει στην Ελλάδα.

Στο ELVIS: The Movie, ο Βασιλιάς είναι έτοιμος να επιστρέψει στη σκηνή της ιστορικού comeback show του στο Las Vegas, αλλά κάτι διακόπτει την επιστροφή του Elvis - μια απειλή θανάτου στη βραδιά των εγκαινίων! Μόνος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, ο Elvis ξαναθυμάται το παρελθόν του, ένα εκατομμύριο μίλια μακριά. Θυμάται την επαναστατική νεανική του ηλικία στο Humes High School στο Tupelo του Mississippi, τις πρώτες μέρες του στο Μέμφις, στη συνέχεια, την εκπληκτική άνοδό του σε φήμη και περιουσία και τον ένα αληθινό έρωτα της ζωής του ... την Priscilla.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

The Cliff Richard story

2011-12-19T05:21:00.000-08:00

Ο Cliff Richard ήταν ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης που ξεπήδησε στην Αγγλία στη δεκαετία του ‘50 και επηρέσε δεκάδες άλλους μουσικούς. Ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα) αν και ποτέ του δεν μπόρεσε να «πιάσει» στην Αμερική, ο Richard χαρακτηρίστηκε αρχικά σαν η απάντηση των Άγγλων στον Elvis Presley αλλά αργότερα, όπως κι ο Elvis, θα έριχνε αρκετό νερό στο κρασί του με αποτέλεσμα να θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά εκτελεστές της σώου μπίζνες.

Γεννήθηκε σαν Harry Rodger Webb στο Λάκναου (Lucknow), της Ινδίας στις 14 Οκτωβρίου του 1940 και σαν γύρισε η οικογένειά του στην Αγγλία ήταν οκτώ χρονών. Εγκατασταθήκανε στο Τάεσχαντ του Χερντφορντσάιρ και ο μικρός Harry γράφτηκε στο τοπικό σχολείο, όπου τραγουδούσε με ένα φωνητικό συγκρότημα, τους Quintones - δυό αγόρια και τρία κορίτσια.

Το 1957 είδε τον Bill Haley σε μια εμφάνισή του στο Λονδίνο και, τελειώνοντας το σχολείο την ίδια χρονιά, μπήκε σ’ ένα συγκρότημα skiffle που είχε σχηματίσει ο Dick Teague. Η φιλοδοξία του Webb να σχηματίσει ένα συγκρότημα rock and roll, τον έκανε να εγκαταλείψει σύντομα τους Dick Teague Skiffle Group, παίρνοντας μαζί του το γείτονά του και ντράμμερ του συγκροτήματος, Terry Smart. Με τον ο Webb είχε μάθει λίγη κιθάρα και έτσι, με τον Smart στα ντραμς και ένα άλλο παιδί της περιοχής, τον Ken Pavey, σχημάτισε τους Drifters (καμμιά σχέση με το διάσημο μαύρο αμερικάνικο συγκρόημα). Το συγκρότημα απόκτησε μεγάλη δημοτικότητα στην περιοχή και έπαιξε μερικές φορές στο περίφημο κλάμπ «Two I’s», στο Σόχο του Λονδίνου. Παίζοντας εκεί, ένα βράδυ, συναντηθήκανε με τον Ian ‘Sammy’ Samwell που προστέθηκε κι’ αυτός στη σύνθεση.

Καθώς οι Drifters γίνονταν όλο και περισσότερο δημοφιλείς και ο Webb ασχολιόταν όλο και περισσότερο με το τραγούδι, πιστεύανε πως θα ήτανε σκόπιμο να αλλάξουνε το όνομα του συγκροτήματος για να μη μοιάζει μ’ αυτό του αμερικάνικου γκρουπ. Ο John Foster πού έκλεινε χώρους για εμφανίσεις για το συγκρότημα στο Λονδίνο, πρότεινε ο Harry Webb να αλλάξει το όνομά του σε Cliff Richard - έτσι το γκρουπ συνέχισε σαν Cliff Richard and the Drifters.

Σαν μάνατζερ βρέθηκε τελικά ο George Canjou, που τους εξασφάλισε εμφανίσεις τεσσάρων εβδομάδων στην κατασκήνωση Holiday Camp του Μπάτλιν και τους έπεισε να ηχογραφήσουνε ένα δοκιμαστικό δίσκο (το ‘Breathless’, με φλιπ το‘Lawdy Miss Clawdy’) που έστειλε στον Norrie Paramor, υπεύθυνο νέων ταλέντων στην εταιρία της ΕΜI, την Columbiaι. Ο Paramor έμεινε ικανοποιημένος από τον ήχο του συγκροτήματος και αποφάσισε να το βάλει να ηχογραφήσει το ‘Schoolboy Crash’ του Bobby Helms. Η δεύτερη πλευρά περιλάμβανε ένα γρήγορο κομμάτι που είχε γράψει ο Ian Samwell, με τίτλο ‘Move It’.

Ο δίσκος έφτασε στο τηλεοπτικό σώου του Jack Good ‘Οh, Boy!». Ο Good συμφώνησε να παρουσιάσει το γκρουπ, αλλά ζήτησε από τον Richard να εγκαταλείψει τις μιμήσεις του Elvis - να κόψει τις φαβορίτες του και να εγκαταλείψει την κιθάρα που φορούσε περασμένη γύρω από το λαιμό του αλλά δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ.

Στις 15 Σεπτέμβρη του 1958, ο Richard και οι Drifters πραγματοποιήσανε την πρώτη τους εμφάνιση στο «Oh Boy!» και, δύο βδομάδες αργότερα, το ‘Move It’, που στο μεταξύ είχε προωθηθεί σαν πρώτη πλευρά, μπήκε στα εγγλέζικα τοπς για να φτάσει τελικά το νούμερο 2.

Το "Move It" θεωρείται το πρώτο αυθεντικό βρετανικό rock and roll τραγούδι και ο John Lennon είχε πει ότι πριν από τον Cliff και τους Shadows δεν υπήρχε τίποτα που να αξίζει στην βρετανική μουσική.

Οι Drifters αλλάξανε τελικά το όνομά τους - για να αποφύγουνε τη σύγχυση με το αμερικάνικο συγκρότημα σε Shadows και το 1959 περιλαμβάνανε στη σύνθεσή τους Bruce Welch, Jet Harris, Tony Meehan και Hank Marvin. Ο Samwell είχε φύγει από το γκρουπ για να αφοσιωθεί στη σύνθεση και - αργότερα - στην παράγωγή.

Από την αρχή, όλοι συγκρίνανε τον Richard με τον Elvis Presley - και μολονότι δεν υπήρχανε πολλά κοινά σημεία, είναι γεγονός πως οι πρώτοι δίσκοι του Άγγλου καλλιτέχνη, όπως το ‘Move It’, το ‘High Class Baby’ και το πρώτο του άλμπουμ «Cliff», έχουνε μεγάλη ενεργητικότητα και αποδεικνύουνε πως, αντίθετα με μερικούς άλλους Άγγλους καλλιτέχνες που προσπαθήσανε άδικα να παραστήσουνε το αστέρι του rock and roll - όπως ο Tommy Steele λόγου χάρη ό Richard καταλάβαινε το ροκ.

Αν και τα ‘Move It’ και ‘High Class Baby’ είναι αυθεντικά δυναμικά rock and roll κομμάτια, για μένα το κορυφαίο του Cliff Richard είναι το "Choppin' 'n' Changin'", από το δίσκο ‘Me and My Shadows’ του 1960.

Από το ‘Move It’ μέχρι σήμερα, ο Richard ηχογράφησε μια σειρά από πάνω από 55 επιτυχίες, ρεκόρ σχεδόν απλησίαστο για την αγγλική πραγματικότητα. Ο δεύτερος μικρός δίσκος του ήτανε το ‘High Class Bay’, που έφτασε μέχρι το νούμερο 7, μέσα στο 1957, ενώ την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε ο τρίτος του μικρός δίσκος, το ‘Never Mind/ Mean Streak’ που ανέβηκε μέχρι το νούμερο 8 και δυο ακόμα σινγκλς που σκαρφαλώσανε και τα δυο στην πρώτη θέση του εγγλέζικου τοπ - τα ‘Livin’ Doll’ και ‘Travellin’ Light’.

Μέσα στο 1959, επίσης, ο Richard πήρε ένα μικρό ρόλο στην ταινία ‘Serious Charg’ τραγουδώντας τρία τραγούδια - μεταξύ τους και το ‘Livin’ Doll’. Το κομμάτι αυτό πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και, πέρα από την πρώτη θέση που κατάλαβε στην Αγγλία, έφτασε μέχρι το νούμερο 30 στο αμερικάνικο τοπ - τη μεγαλύτερη θέση που έχει κερδίσει ποτέ στην Αμερική ο Άγγλος καλλιτέχνης, με την εξαίρεση του ‘Dene Woman’ του 1976 (τoπ-20 στην Αμερική). Το 1960 έκανε περιοδεία στην Αμερική με μικρή επιτυχία και εμφανίστηκε στο φιλμ ‘Expresso Bongo’, ενώ την ίδια χρονιά μπήκανε στο εγγλέζικο τοπ οι μικροί δίσκοι του ‘A Voice In the Wilderness’ (νούμερο 2), «Expresso Bongo’, ‘Fail With Love You / Willie’ (νούμερο 2), ‘Please Don’t Tease’ (νούμερο 1), ‘Nine Times Out Of Ten’ (νούμερο 2) και ‘I Love You’ (νούμερο 2).

Από κει και έπειτα, ο Cliff Richard όπως κι’ ο Elvis Presley, φάνηκε να χάνει την ενεργητικότητα και το δυναμισμό του και, εκμεταλλευόμενος τη ζεστή φωνή του, παρουσίασε βασικά δίσκους που ικανοποιούσαν τους νέους, αλλά δεν προκαλούσαν άσχημα αισθήματα στους μεγαλύτερους (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Παράλληλα, όπως ο Presley, ο Richard γύρισε μια σειρά από ταινίες (συνήθως καλύτερες, ποιοτικά, από του Elvis) μια από τις οποίες (το ‘Summer Holiday’) γυρίστηκε στην Ελλάδα.

Το 1968, εκπροσώπησε την Μ. Βρετανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision με το "Congratulations", αλλά έχασε με μόλις ένα βαθμό από την Ισπανία και το «La La La».

Συνολικά, ο Richard έχει κερδίσει μέχρι σήμερα τέσσερις χρυσούς δίσκους και 21 ασημένιους. Είχε κατά καιρούς δικό του σώου στην τηλεόραση και θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο «καθιερωμένα» ονόματα της σύγχρονης μουσικής - ένας πραγματικός θεσμός.

Ο Richard έγραψε και πολλά gospel τραγούδια και από νωρίς έκανε γνωστή την χριστιανική του πίστη. Αγγλικανός στο θρήσκευμα, ο Richard, το 1964, άρχισε να συμμετέχει ενεργά στα της πίστης. Μάλιστα, αρχικά, πίστευε ότι έπρεπε να κόψει το rock and roll και ότι δεν μπορούσε πλέον να είναι ο rocker που τον είχαν ονομάσει «επιδειξία» και «πολύ σέξι για την τηλεόραση» και «απειλή για τους γονείς». Μετά την αλλαγή του ο Richard ήθελε να αλλάξει τους τρόπους του και να γίνει δάσκαλος, αλλά οι χριστιανοί φίλοι του τον συμβούλευσαν να μην εγκαταλείψει την καριέρα του μόνο και μόνο επειδή είχε γίνει Χριστιανός. Λίγο μετά, ο Richard επανεμφανίστηκε, μαζί με χριστιανικά γκρουπς και ηχογράφησε κάποιο χριστιανικό μουσικό υλικό. Ηχογράφησε ακόμα κάποια ‘κοσμικά’ τραγούδια με τους Shadows, αλλά ήδη αφιέρωνε πολύ χρόνο του σε χριστιανικές δραστηριότητες, ενώ είχε ακολουθήσει τον διάσημο ευαγγελιστή Billy Graham στις εξορμήσεις του. Με το πέρασμα του χρόνου ο Richard βρήκε μία ισορροπία μεταξύ της πίστης και της δουλειάς του.

Ο Richard χρίστηκε ιππότης από την Βασίλισσα στις 25 Οκτωβρίου 1995 και ήταν ο πρώτος ροκ σταρ που έλαβε αυτή τη τιμή (ο Bob Geldof έλαβε και αυτός τον τιμητικό τίτλο του ιππότη εννέα χρόνια νωρίτερα, αλλά επειδή δεν είναι Βρετανός , αλλά Ιρλανδός, δεν του επιτρέπεται να χρησιμοποιεί τον τίτλο ‘Sir’).

Ένα νέο άλμπουμ από τον Richard και τους Shadows κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2009. Έχοντας τον τίτλο ‘Reunited’, ήταν η πρώτη τους δουλειά σε studio μετά από σαράντα χρόνια. Στα 28 κομμάτια υπάρχουν 25 νέες ηχογραφήσεις των προηγούμενων κλασικών τους επιτυχιών, με τρία "νέα" κομμάτια, εκείνης της εποχής, το "Singing the Blues", το "C'mon Everybody" και το "Sea Cruise".

Αν και ποτέ δεν παντρεύτηκε, ο Richard σπάνια έζησε μόνος του. Για πολλά χρόνια ζούσε με το διευθυντή του, Bill Latham, και με τη φίλη του Latham. Τώρα ζει με ένα πρώην καθολικό ιερέα, τον John McElynn, που είναι manager της περιουσίας του Ρίτσαρντ μένει στο σπίτι και φροντίζει τα ακίνητα, όταν ο Richard λείπει. Ο Richard περιγράφει τον McElynn ως ένα 'στενό φίλο' ο οποίος έχει γίνει σαν σύντροφος, ενώ έχει αρνηθεί ότι είναι ομοφυλόφιλος, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

"That's All Right Mama " – Elvis Presley (1954)

2011-11-30T12:16:00.000-08:00

Το τραγούδι γράφτηκε από τον μαύρο μπλουζίστα Arthur "Big Boy" Crudup, (1905 – 1974) και ηχογραφήθηκε ως "That's All Right" από τον ίδιο στο Σικάγο στις 6 Σεπτεμβρίου 1946.

Στις αρχές Μαρτίου του 1949, το τραγούδι επανακυκλοφόρησε με τον τίτλο, "That's All Right, Mama" και ήταν ο πρώτος rhythm and blues δίσκος 45 στροφών της RCA σε φωτεινό πορτοκαλί βινύλιο.

Εδώ η αυθεντική ηχογράφηση του Crudup

Η εκτέλεση του τραγουδιού από τον Elvis Presley ηχογραφήθηκε τον Ιούλιο του 1954, και κυκλοφόρησε μαζί με το " Blue Moon of Kentucky ", που ήταν το b-side.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε ως "That's All Right" (χωρίς το "Mama" από τον αρχικό τίτλο), και με ονόματα των ερμηνευτών τους: Elvis Presley, Scotty και Bill.

Μια country εκδοχή του τραγουδιού από τον Marty Robbins έφτασε στο νούμερο 7 στον Billboard Hot Country Singles chart το 1955.

Κατά τη διάρκεια μιας ηχογράφησης στο Sun Studio το βράδυ της 5 του Ιουλίου του 1954, ο Presley, ο Moore, και ο Black έκαναν ένα διάλειμμα όταν ο Presley άρχισε να παίζει μια up-tempo εκδοχή του τραγουδιού του Arthur Crudup. Ο Black ακολούθησε με το κοντραμπάσο του, και σύντομα ενώθηκε και ο Moore με την κιθάρα. Ο παραγωγός Sam Phillips, αιφνιδιάστηκε από αυτήν την ξαφνική ζωντανή ατμόσφαιρά και ζήτησε από τους τρεις τους να αρχίσουν και πάλι έτσι ώστε να μπορέσει να το ηχογραφήσει.

Η ηχογράφηση δεν περιλαμβάνει ντραμς και φαίνεται σαν «ζωντανή» ηχογράφηση. Το επόμενο βράδυ το τρίο έγραψε το "Blue Moon of Kentucky» με παρόμοιο στυλ....

Η ηχογράφηση αυτή ήταν η πέμπτη επίσκεψη του Presley στο Studio της Sun. Οι δύο πρώτες επισκέψεις του ήταν το καλοκαίρι του 1953 και τον Ιανουάριο του 1954, ενώ ακολούθησαν άλλες δύο ακόμη επισκέψεις το καλοκαίρι του 1954.

Κατά την λήξη της ηχογράφησης, σύμφωνα με τον Scotty Moore, ο Bill Black είπε "Damn! Βάλτε το στο ραδιόφωνο και θα μας διώξουν με τις κλωτσιές από την πόλη."

Ο Sam Phillips έδωσε αντίγραφα της ηχογράφησης στους τοπικούς disc jockeys Dewey Phillips του WHBQ, τον Uncle Richard του WMPS και τον Sleepy Eyed John Lepley του WHHM. Στις 7 Ιουλίου, 1954, ο Dewey Phillips το έπαιξε στην δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή του "Red, Hot & Blue".

Στο άκουσμα της είδησης ότι ο Dewey επρόκειτο να παίξει το τραγούδι του, ο Presley πήγε στο τοπικό κινηματογράφο για να ηρεμήσουν τα νεύρα του.

Το ενδιαφέρον για τον δίσκο ήταν τόσο έντονο που ο Dewey έπαιξε σύμφωνα με πληροφορίες το δίσκο δεκατέσσερις φορές και έλαβε πάνω από σαράντα τηλεφωνικές κλήσεις. Ο Presley πείστηκε να πάει στο σταθμό για μία on-air συνέντευξη εκείνη τη νύχτα. Χωρίς να ξέρει ότι το μικρόφωνο ήταν ανοικτό εκείνη τη στιγμή, ο Presley απάντησε στην ερώτηση του Dewey, για το σε ποιο σχολείο πήγαινε και έτσι με έμμεσο τρόπο το κοινό μάθαινε τη φυλή του Presley.

Το "That's All Right" κυκλοφόρησε επίσημα στις 19 Ιουλίου του 1954 και πούλησε περίπου είκοσι χιλιάδες αντίτυπα.

Από το Louisiana Hayride (1954)

Από το '68 Comeback Special (1968)

Live in Studio (1970)

Live in Madison Square Garden New York (1972)

Live (1976)

Live - Omaha (1977)

Carl Perkins (1987)

Stray Cats & J. Halliday (1984)

Scotty Moore & Eric Clapton (2004)

Faith Hill (!!!!)

The Blasters

2011-11-17T16:47:00.001-08:00

Είναι περίεργο πως οι Blasters, ένα από τα πιο αξιόλογα και πιο δυναμικά rock and roll συγκροτήματα της μετά ‘50’s εποχής, δεν γνώρισαν την επιτυχία που άξιζαν.

Οι Blasters σχηματίστηκαν το 1979 στο Downey της Καλιφόρνια, από τους αδελφούς Phil Alvin (φωνητικά και κιθάρα) και Dave Alvin (κιθάρα), τον μπασίστα / κιθαρίστα John Bazz και τον ντράμερ Bill Bateman. Ο Phil Alvin εξήγησε την προέλευση του ονόματος της μπάντας: "Νόμιζα ότι το backup συγκρότημα του Joe Turner για την Atlantic Records ότι λέγονταν Blues Blasters. Έβγαλα το ‘Blues’και ο Joe μου έδωσε την άδεια να το χρησιμοποιήσω».

Η μουσική που παίζουν την περιγράφουν οι ίδιοι ως "American Music", ένα μίγμα από blues, rockabilly, παλιό καλό rock and roll, punk rock, mountain music και rhythm and blues. Παρά την εξαιρετική μουσική τους, τους πιστούς οπαδούς και σε μεγάλο βαθμό τις θετικές κριτικές, η mainstream επιτυχία τους ήταν περιορισμένη. Ο κριτικός Mark Deming έγραψε από αυτούς, "οι Blasters εμφανίζουν μια ευρεία ποικιλία μουσικών [και] ήταν ένα εξαιρετικά σφιχτό και καλαίσθητο συγκρότημα με αρκετή φωτιά, μυαλό, και πάθος που έκανε για δύο ή τρία συγκροτήματα."

Οι αδελφοί Alvin είχαν ένα πρώιμο ενδιαφέρον για τη μουσική μπλουζ, και παρακολουθούσαν συναυλίες των T-Bone Walker, Big Joe Turner και άλλων, μερικές φορές παίζοντας και αυτοί μαζί τους. Ο Phil Alvin θυμάται ότι η μητέρα του τον πήγε στα παρασκήνια για να πάρει μαθήματα φυσαρμόνικας από τον Sonny Terry, όταν ο Φιλ ήταν ακόμα παιδί. Ο θρύλος του rhythm και blues σαξόφωνου Lee Allen συμμετείχε με τους Blasters σε δύο άλμπουμ και περιόδευσε με την αρχική μπάντα μέχρι το θάνατό του το 1994.

Ο Steve Berlin (που πήγε αργότερα στους Los Lobos) συμμετείχε και αυτός παίζοντας βαρύτονο σαξόφωνο, και ο Gene Taylor εντάχθηκε επίσης, παίζοντας Boogie Woogie στιλ πιάνο.

The Blasters - Marie Marie by beatnickbandit

Οι εκρηκτικές live παραστάσεις των Blasters κέρδισαν το τοπικό κοινό και έγιναν γνωστοί τη δεκαετία του 1980 στο Λος Άντζελες στην πανκ ροκ σκηνή, παίζοντας μαζί με τους X, Black Flag, The Gun Club, The Screamers και άλλους. Ο πρώην τραγουδιστής των Black Flag, Henry Rollins, είπε για τους Blasters, «Στο μυαλό μου, ήταν μια μεγάλη μπάντα την οποία αρκετοί άνθρωποι δεν έμαθαν. Ο Bateman είναι ένας από τους καλύτερους drummers, και φυσικά, υπάρχουν και οι αδελφοί Alvin. Πολύ ταλέντο για ένα συγκρότημα. "

Ωραίο βίντεο (κακός ήχος) από την Φιλανδία, με τον Billy Zoom των Χ:

Οι Blasters περιόδευαν σχεδόν συνεχώς για ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους. Για ένα συγκεκριμένο μήνα, περιόδευαν με τους πρωτοπόρους του psychobilly, τους Cramps, και τους αναβιωτές του western swing, τους Asleep at the Wheel. Οι Blasters περιόδευσαν με τους Los Lobos και τον Dwight Yoakam, ο οποίος έκανε αργότερα μία μικρή επιτυχία τη δική του εκδοχή του «Long White Cadillac» του Dave Alvin

Το τραγούδι τους «Dark Night» έπαιξε σε ένα επεισόδιο του Miami Vice το1985, και κέρδισαν περισσότερη προβολή στην ταινία απέκτησαν περισσότερη έκθεση στο Walter Streets ταινία ‘Streets of Fire’(1984) που έπαιξαν δύο τραγούδια για το soundtrack (το One Bad Stud και το Blue Shadows) καθώς και εμφανίζονται οι ίδιοι στην ταινία.

Το 1987 το "Marie, Marie" ακούστηκε στην ταινία "Someone To Watch Over Me" του Ridley Scott με πρωταγωνιστή τον Τομ Berenger. Το 1988 το "So Long Baby, Goodbye" ακούστηκε στην ταινία ‘Bull Durham’ με τον Kevin Costner και το 1996 εμφανίστηκαν στην ταινία του Quentin Tarantino, ‘From Dusk Till Dawn’.

Αυτό το (διπλό) CD άλμπουμ πάρτε το!

Ο Dave Alvin, έφυγε από το συγκρότημα το 1986 για σόλο καριέρα. Αρχικά αντικαταστάθηκε στην κιθάρα από το Hollywood Fats. Το τωρινό σχήμα είναι: Phil Alvin, John Bazz, Keith Wyatt και Bill Bateman.

Ο Phil Alvin, μετά την διάλυση των Blasters το 1986, κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ, το ‘Un "Sung" Stories’ και επέστρεψε στις μεταπτυχιακές του σπουδές για να ακολουθήσει ένα μεταπτυχιακό στα μαθηματικά και την τεχνητή νοημοσύνη. Κέρδισε τελικά το διδακτορικό του από το UCLA.

Με τον Sonny Burgess

Hillbilly music

2011-11-03T06:27:00.000-07:00

Η Hillbilly είναι ένα είδος λαϊκής folk μουσικής που προέρχεται από τις ορεινές περιοχές των νοτίων πολιτειών των ΗΠΑ, η οποία συνδυάζει στοιχεία λαϊκής μουσικής, με κυρίαρχα όργανα το μπάντζο, το βιολί και τη κιθάρα.

Η παλιά αμερικάνικη παραδοσιακή μουσική έχει τις ρίζες της στην παραδοσιακή μουσική πολλών χωρών, όπως της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, ενώ σε ορισμένες περιοχές της Γαλλίας και της Γερμανίας.

Η Hillbilly κάποτε θεωρείτο αυτό που είναι σήμερα γνωστή ως μουσική country.

Ο πιανίστας της country, Al Hopkins χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο Hillbilly μουσική το 1925 και αυτός για κάποια χρόνια ήταν ο αποδεκτός όρος για τη Country & Western μουσική.

Ήδη από τη δεκαετία του 1920, υπήρχαν δίσκοι από μια μπάντα με το όνομα ‘Beverly Hillbillies’ ενώ οι Delmore Brothers’ ηχογράφησαν το "Boogie Hillbilly" το 1946.

Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί στο τέλος της δεκαετίας του ‘40 χρησιμοποίησε τον όρο "hillbilly" για να περιγράψει μπάντες με βιολιά και έγχορδα, και ο περίφημος bluegrass βιολιστής Vassar Clements περιέγραψε αυτό το ύφος της μουσικής ως «hillbilly τζαζ». Τελικά, ο όρος έγινε συνώνυμο με την παραδοσιακή μουσική της περιοχής των Απαλλάχιων βουνών, αν και οι ίδιοι οι μουσικοί της περιοχής δεν χρησιμοποίησαν αυτόν τον όρο για να περιγράψουν τη μουσική τους.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950, έγιναν δημοφιλή τραγούδια που συνδύαζαν την hillbilly και την αφρο-αμερικανική μουσική και έγινε γνωστά ως hillbilly boogie και αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ως rockabilly.

The Gene Vincent story

2011-10-18T15:49:00.000-07:00

Όχι άδικα, πολλοί θεωρούν το "Be-Bop-a-Lula", την επιτομή του rockabilly και μιας ολόκληρης εποχής. Ντυμένος στα δερμάτινα, κουτσαίνοντας, με τα greasy μαλλιά του, το πρωτόγονο, μερικές φορές άγριο ύφος και το αδάμαστο πνεύμα, ο αξεπέραστος Gene Vincent ήταν ένας από τους πιο αυθεντικούς ερμηνευτές του rock ‘n’ roll.

Ο Gene Vincent γεννήθηκε σαν Vincent Eugene Craddock σε μια φτωχική οικογένεια, στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια στις 11 Φλεβάρη του 1935.

Οι πρώτες μουσικές επιρροές του προέρχονταν από τον χώρο της country, του rhythm and blues και της gospel μουσικής. Την πρώτη του κιθάρα την πήρε ως δώρο από έναν φίλο του στην ηλικία των 12.

Ο πατέρας του, Ezekiah Jackson Craddock, προσφέρθηκε εθελοντικά να υπηρετήσει στην Αμερικανική Ακτοφυλακή κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Η μητέρα του, Mary Louise Craddock, διατηρούσε μια αποθήκη στο Munden.

Αφού πέρασε τα νεανικά του χρόνια στο Norfolk, αποφάσισε να ακολουθήσει τη ζωή του ναύτη. Εγκατέλειψε το σχολείο σε ηλικία 17 ετών και εντάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ το 1952. Εντάχθηκε στο στόλο ως μέλος του πληρώματος στο πετρελαιοφόρο πλοίο USS Chukawan. Αποδείχθηκε καλός ναυτικός, αλλά απέκτησε τη φήμη του καβγατζή.

Ενώ προγραμμάτιζε να κάνει καριέρα στο Πολεμικό Ναυτικό, το 1955, αγόρασε μια μοτοσικλέτα Triumph και μπλέχτηκε σε σοβαρό τροχαίο ατύχημα που παραλίγο να του στοιχίσει το αριστερό του πόδι. Το πόδι του σώθηκε από ακρωτηριασμό, αλλά από τότε απέκτησε μόνιμη αναπηρία και κούτσαινε. Στο νοσοκομείο, άρχισε να ασχολείται πιο σοβαρά με την άγαπημένη του ψυχαγωγία - το τραγούδι.

Ο Craddock ασχολήθηκε με την τοπική μουσική σκηνή στο Norfolk. Άλλαξε το όνομά του σε Gene Vincent, και σχημάτισε μία rockabilly μπάντα που ονόμασε ‘Blue Caps’ (όρος που έχει σχέση με τους ναύτες στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ). Στην μπάντα ήταν ο Willie Williams στην ρυθμική κιθάρα, ο Jack Neal στο μπάσο, ο Dickie Harrell στα τύμπανα, και ο καινοτόμος κιθαρίστας, Cliff Gallup. Ονόμασε τη μπάντα του "Gene Vincent and His Blue Caps"".

Σύντομα ο Gene Vincent και οι Blue Caps του κέρδισαν φήμη παίζοντας σε διάφορα country bars στην πατρίδα του στο Norfolk της Virginia. Εκεί, κέρδισε σε ένα διαγωνισμό ταλέντων, το «Country Showtime», που διοργάνωσε ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός WCMS, του "Sheriff Tex" Davis, ο οποίος έγινε ο διευθυντής του.

Ο ‘Sheriff’ Tex Davis, τον πήρε υπό την προστασία του και τον έβαλε να ηχογραφήσει μερικά δοκιμαστικά κομμάτια - μεταξύ τους το θρυλικό «Βe-Bop-A-Lula» - με μερικούς διαλεγμένους ντόπιους μουσικούς. Οι ταινίες αυτές σταλθήκανε στην εταιρία δίσκων Capitol, στο Χόλλυγουντ. Η Capitol έψαχνε να βρεί μια απάντηση στον Elvis Presley της RCA και πίστεψε πως ο Vincent ήταν αυτό που ήθελε.

Ο Vincent και οι προικισμένοι μουσικοί της συνοδείας του - Cliff Gallup, λήντ κιθάρα, Jack Neal, μπάσσο, Willie Williams, κιθάρα, και Dickie Harrell, ντράμς -, πετάξανε στο Νάσβιλ για να ηχογραφήσουνε το «Βe-Bop-A-Lula» και το «Woman Love» στις 4 Μάη του 1956. Η Capitol βιαζότανε να προλάβει την επιτυχία της RCA κι’ έτσι ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει μέσα σε δυο εβδομάδες. Το «Βe-Bop-A-Lula» έφτασε σύντομα τό νούμερο 9 του αμερικάνικου τοπ και το νούμερο 16 του εγγλέζικου και σήμανε την αρχή μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες καί τραυματικές καρριέρες στην ιστορία του ροκ. Η ενεργητικότητα του «Βe-Bop-A-Lula» προερχότανε βασικά από τη δουλειά των δυο κιθάρων, πίσω από την παραμορφωμένη μαλακή φωνή του Vincent, παίζανε τόσο δυνατά που ο Vincent αναγκάστηκε να πάει σε ένα διπλανό δωμάτιο για να τον ηχογραφήσουνε!

Ωστόσο, χάρη σε ένα κακό μανατζάρισμα και σε κακή επιλογή υλικού από τον ηλικιωμένο Ken Nelson της Capitol, η καρριέρα του Vincent έχασε τον αρχικό δυναμισμό της. Ξαναγύρισε πάντως το 1957, με ένα νέο συγκρότημα που περιλάμβανε τους Harrell, Paul Peek, Tommy «Bubba» Facenda, Bobby Lee Jones και Johnny Meeks και ένα θαυμάσιο δίσκο το «Lotta Lovin».

Μετά το ‘Be-Bop-A-Lula’, (που έφτασε στο No. 7 και έμεινε 20 εβδομάδες στα Pop Chart του Billboard), ο Gene Vincent και οι Blue Caps του δεν ήταν σε θέση να συνεχίσουν στο ίδιο επίπεδο εμπορικής επιτυχίας, αλλά κυκλοφόρησαν θρυλικά τραγούδια όπως το "Race With The Devil" (νο 96 στο Billboard) και το "Bluejean Bop" (νο. 49). Εκείνο το έτος, ο Vincent καταδικάστηκε για «δημόσια βωμολοχία» με πρόστιμο 10.000 $ από την πολιτεία της Βιρτζίνια για την ζωντανή απόδοσή του ερωτικού τραγουδιού, "Woman Love", αν και αυτό τώρα πιστεύεται ότι ήταν μια φήμη, που ενδεχομένως ξεκίνησε ο μάνατζέρ του.

Ο Cliff Gallup εγκατέλειψε το συγκρότημα και στη θέση του ήρθε ο Johnny Meeks το 1957. Η μπάντα είχε μία άλλη επιτυχία με "Lotta Lovin'" το 1957 (νο. 13 και 19 εβδομάδες στα charts).

Την ίδια χρονιά περιόδευσε στην ανατολική ακτή της Αυστραλίας με τον Little Richard και τον Eddie Cochran, μαζεύοντας συνολικά 72.000 θεατές στο Στάδιο του Σίδνεϊ. Έκανε, επίσης, μια εμφάνιση στην ταινία, το «The Girl Can't Help It» με την Jayne Mansfield, όπου έπαιξε το ‘Be-Bop-A-Lula’.

Το "Dance to the Bop" κυκλοφόρησε από την Capitol Records στις 28 Οκτωβρίου. Το τραγούδι έμεινε εννέα εβδομάδες στα charts και έφτασε στο Νο. 23 στις 23 Ιανουαρίου 1958, Έμελε να είναι το τελευταίο χιτ του Βίνσεντ.

Όμως οι δίσκοι του Vincent και η καρριέρα του φαίνονταν ήδη καταδικασμένα από το άμερικάνικο κατεστημένο: ο Vincent τραγουδούσε τραγούδια της εργατικής τάξης, τραγούδια φτώχειας, τραγούδια κοινωνικών ανισοτήτων που ήτανε τότε απαράδεχτα για τη μέση αστική τάξη, που αποτελούσε εκείνη την εποχή το μεγαλύτερο μέρος του αγοραστικού κοινού.

Στο 1958, η καριέρα του είχε έρθει ουσιαστικά σ’ ένα τέλος, καθώς το μεσοαστικό κοινό προτιμούσε τα «καλά παιδιά» της εποχής που δεν διαμαρτύρονταν - σαν τον Fabian και τον Ricky Nelson. Πήγε στην Αγγλία, όπου γνώρισε μια νέα εποχή θριάμβου που δεν κράτησε όμως πολύ. Η εμφάνιση των Beatles και τα προβλήματα της υγείας του (ήταν αλκοολικός) τον αναγκάσανε να αποσυρθεί.

Την πρώτη του εμφάνιση στην Αγγλία την έκανε στις 15 Δεκεμβρίου 1959, στην τηλεοπτική εκπομπή του Jack Good "Boy Meets Girl". Εμφανίστηκε φορώντας μαύρη δερμάτινη στολή, γάντια, και ένα μενταγιόν, ενώ στεκόταν με μια κυρτή στάση. Μετά την εμφάνισή του στην τηλεόραση περιόδευσε στη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Στις 16 Απριλίου 1960, ενώ ήταν σε περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Vincent, ο Eddie Cochran, και η τραγουδοποιός Sharon Sheeley μπλέχτηκαν σε ένα τροχαίο ατύχημα με ένα ιδιωτικό ταξί. Ο Vincent έσπασε τα πλευρά και την κλείδα του, η Sheeley υπέστη σπάσιμο λεκάνης και ο Cochran, ο οποίος πετάχτηκε έξω από το όχημα, υπέστη σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες και πέθανε την επόμενη μέρα.

Ο παραγωγός Don Arden βοήθησε τον Vincent να επιστρέψει το 1961 για να κάνει μια εκτενή περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Λόγω της τεράστιας επιτυχίας αυτής της περιοδείας, ο Vincent μετακόμισε στην Αγγλία το 1963. Η μπάντα που συνοδεύει, οι Sounds Incorporated’ στη συνέχεια έπαιξαν με τους Beatles στο Shea Stadium.

Οι προσπάθειες του Vincent να αποκαταστήσει την καριέρα στις ΗΠΑ στην folk rock και την country rock αποδείχθηκε ανεπιτυχής.

Το 1966 και το 1967, στην Αμερική, ηχογράφησε κομμάτια για την Challenge Records, όπου υποστηρίχθηκε από πρώην μέλη των Champs και τον Glen Campbell. Αν και οι κριτικές ήταν καλές, οι πωλήσεις των δίσκων δεν πήγαν καλά.

Το 1969, ηχογράφησε το άλμπουμ ‘I'm Back’ και το ‘I'm Proud’.

Στην τελευταία περιοδεία του στο Ηνωμένο Βασίλειο, υποστηρίχθηκε από τους ‘The Wild Angels’, ένα βρετανικό συγκρότημα που είχε προηγουμένως παίξει στο Royal Albert Hall με τον Bill Haley & His Comets και τον Duane Eddy.

Οι τελευταίες ηχογραφήσεις του στις ΗΠΑ ήταν τέσσερα κομμάτια, λίγες εβδομάδες πριν το θάνατό του. Αυτά τα κομμάτια κυκλοφόρησαν αργότερα σε ένα album που συμπεριλάμβανε το "Say Mama" από την κόρη του Melody Jean Vincent.

Το καταπληκτικό Woman In Black!!!

Ο Vincent πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 1971 από έλκος του στομάχου κατά την επίσκεψη του στον πατέρα του στην Καλιφόρνια. Είναι θαμμένος στο Eternal Valley Memorial Park του Newhall της Καλιφόρνια.

Αν και εμφανίστηκε σε λάθος εποχή, ο Vincent ήταν ένας από τους πιο δυναμικούς και κοινωνικά ασυμβίβαστους ερμηνευτές του ροκ. Η σκηνική παρουσία του δημιούργησε σχολή (ο Morrison, μεταξύ άλλων, θα πρέπει να του χρωστάει αρκετά).

The Flying Saucers - Sandy Ford

2011-10-06T09:15:00.000-07:00

Οι ‘Flying Saucers’ - που τους ονόμασαν και "Britain's Dixie Dance Kings" -, σχηματίστηκαν στο Βόρειο Λονδίνο, το 1972 από τον μπασίστα Pete Pritchard, τον ντράμερ Terry Earl, τον κιθαρίστα Nigel "Nigsy" Owen και τον σαξοφωνίστα Jacko Buddin. Αρχικός τραγουδιστής τους ήταν ο Alan Jones. Το 1975 τον Alan αντικατέστησε ο Sandy Ford.

Ο Sandy Ford και οι ‘Ιπτάμενοι Δίσκοι’ του ήταν ‘άρχοντες’ του rock and roll. Πραγματικοί επαγγελματίες. Ήταν - το κάτι άλλο. Δεν ήταν μόνο μουσικοί που έπαιζαν rock and roll. Πίστευαν στο rock and roll. Ζούσαν το rock and roll.

Τόση ήταν η τεράστια δημοτικότητά τους που έπαιζαν συνέχεια σε κλαμπς, Σαββατοκύριακα, ενώ έκαναν διάφορες πολύ επιτυχημένες περιοδείες στην Ευρώπη, κερδίζοντας τα καλύτερα σχόλια από τους Ευρωπαίους οπαδούς του rock'n'roll στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και αρχές του 1980.

Το πρώτο τους LP για τη Nevis Records, "Planet Of The Drapes", ήταν στα γερμανικά rock n'n' roll charts για αρκετές εβδομάδες. Η κυκλοφορία του συνέπεσε με περιοδείες στα σημαντικότερα κλαμπ της Δυτικής Γερμανίας, επευφημίες από το κοινό και δημοσιεύματα σε εφημερίδες.

Έπαιζαν σκληρό rock 'n' roll, rockabilly, χωρίς χρυσά λαμέ κοστούμια και μπλε σουέντ παπούτσια με χοντρές σόλες, δεν έφτυναν πάνω στη σκηνή, ούτε χτένιζαν τα μαλλιά τους και έδειχναν τους μυς τους – αυτό το πράγμα που βγήκε με τους Sha Na Na. Για αυτό γνώρισαν δημοτικότητα σε διαφορετικές ομάδες κοινού: έφηβους ροκαμπιλάδες, Teddy Boys και παραδοσιακούς οπαδούς του ροκ εν ρολ.

Έπαιξαν με θρυλικά ονόματα του rock and roll όπως: Bill Haley, Chuck Berry και Carl Perkins.

Μέχρι σήμερα ο Sandy Ford (με την όμορφη γυναίκα του Yvonne στο μπάσο) & οι Ιπτάμενοι Δίσκοι του συνεχίζουν να παίζουν δυνατό rockabilly.

The Gene Summers story

2011-10-03T12:56:00.001-07:00

Ο Gene Summers γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 1939, στο Dallas του Texas.

Μερικές από τις κλασσικές rockabilly ηχογραφήσεις του είναι το εκπληκτικό "School of Rock 'n Roll", το "Straight Skirt", το "Nervous", το "Gotta Lotta That", το "Twixteen", το "Alabama Shake" και η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του (1963) το country "Big Blue Diamonds".

Οι γονείς του ήταν ο Hugh και η Lena Pearl. Ο Gene παντρεύτηκε την Deanna Trentham, στις 22 Ιουλίου 1961 και έχει τρεις γιους: David Wayne, Steven Len και Gregory Shawn.

Ο Summers αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Duncanville το 1957 και φοίτησε στο Arlington State College, γνωστό σήμερα ως το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Arlington. Την ίδια χρονιά, έφτιαξε την rockabilly μπάντα του ‘The Rebels’ και άρχισε να εμφανίζεται σε διάφορες εκπομπές, όπως στο Country Picnic του Joe Bill για το κανάλι KRLD-TV, όπου έκανε εντύπωση στον τραγουδοποιό Jed Tarver.

Έτσι σύντομα η μπάντα υπέγραψε συμβόλαιο με την ‘Jan Records’ .

Ο πρώτος δίσκος τους κυκλοφόρησε την 1η Φεβρουαρίου του 1958, με το όνομα του Gene Summers & His Rebels. Ήταν το "Straight Skirt" / "School of Rock 'n' Roll.

Έκανε μεγάλες περιοδείες το 1961, με τον Chuck Berry και τους Drifters.

Στην δεκαετία του ‘70, ο Gene είχε δικό του nightclub, ενώ μετά έκανε πολλές περιοδείες στην Αγγλία, Γαλλία, Σουηδία, Φιλανδία, Ολλανδία και αλλού κατά τα έτη 1980-81.

Το 1997 ο Summers έγινε δεκτός στο Rockabilly Hall of Fame το 1997 και το 2005 στο The Southern Legends Entertainment & Performing Arts Hall of Fame.

Γυρνάει ακόμα και παίζει rockabilly σε όλο τον κόσμο, ενώ γιόρτασε την 50η επέτειό του το 2008 με την κυκλοφορία του ‘Reminisce Café’.

The Penguins - "Earth Angel"

2011-09-19T03:57:00.001-07:00

Οι ‘Penguins’ ήταν ένα αμερικάνικο doo-wop συγκρότημα της δεκαετίας του 1950, που έμεινε περισσότερο γνωστό για το υπέροχο Top 40 hit τους, "Earth Angel (Will You Be Mine)", που ήταν μία από τις πρώτες rhythm and blues επιτυχίες που πέρασε στα pop charts. Το τραγούδι έφτασε στο νο 8 στο Billboard Hot 100 Chart και στο νο 1 στα R&B charts.

Τα αρχικά μέλη των Penguins ήταν:

Curtis Williams (1934 - 1979) (μπάσο-βαρύτονο)

Cleveland Duncan (1935) (τενόρος)

Dexter Tisby (1935) (τενόρος)

Bruce Tate (1937 - 1973) (βαρύτονος)

Ο Duncan και ο Williams ήταν πρώην συμμαθητές στο Γυμνάσιο Fremont στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, και ο Williams είχε γίνει μέλος των ‘The Hollywood Flames’. Στα τέλη του 1953, αποφάσισαν να σχηματίσουν ένα νέο φωνητικό συγκρότημα, και πρόσθεσε τον Tisby και τον Tate. Ο Williams έφερε ένα τραγούδι, "Earth Angel," στο οποίο είχε εργαστεί με τον Gaynel Hodge, ένα άλλο μέλος του Hollywood Flames.

Οι Penguins ήταν ένα από τα πολλά doo-wop συγκροτήματα της περιόδου που έπαιρναν το όνομά τους από πτηνά (όπως The Orioles, The Flamingos και The Crows). Ένα από τα μέλη κάπνιζε τσιγάρα Kool, τα οποία, εκείνο τον καιρό είχαν τον "Willie the Penguin" ως χαρακτήρα καρτούν στη διαφήμιση. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους "cool", και αποφάσισαν να αυτοαποκαλούνται "The Penguins."

Η ‘Dootone Records’ κυκλοφόρησε το single των Penguins, "Hey Senorita", στα τέλη του 1954 ως την Α-πλευρά, αλλά ένας ραδιοφωνικός DJ τον έβαλε από τη Β-πλευρά: και το "Earth Angel" ανέβηκε μέχρι το νο 1 στο Billboard charts (το μόνο τραγούδι των Penguins που έφτασε τόσο ψηλά), και έμεινε εκεί για τρεις εβδομάδες στις αρχές του 1955.

Σε μια κοινή πρακτική της εποχής, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί συχνά παρουσίαζαν ξεχωριστά playlists (λευκών και μαύρων καλλιτεχνών). Έτσι, το "Earth Angel" ταυτόχρονα ηχογραφήθηκε από το λευκό συγκρότημα ‘The Crew-Cuts’ το 1955. Οι Crew-Cuts (γνωστοί για το "Shboom" του 1954) το οδήγησαν στο νο 3 στα Hot 100 chart.

Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1962. Ο Cleveland Duncan συνέχισε να ηχογραφεί ως ‘The Penguins’, με νέο μέλος τον Walter Saulsberry και τους ‘Viceroys’. Αργότερα, η το συγκρότημα ήταν: Duncan, Saulsberry, Vesta and Evelyn King, και Vera Walker. Με το τέλος της δεκαετίας του '60, το συγκρότημα έφερε την ονομασία ‘Fabulous Penguins’.

Άλλοι καλλιτέχνες που ερμήνευσαν το "Earth Angel" ήταν :ο Johnny Tillotson (1960), ο Bobby Vinton (1963), ο Elvis Presley ενώ ήταν στην Γερμανία (home recording) και κυκλοφόρησε το 1984 (A Golden Celebration) και άλλοι. Στην ταινία ‘Back to the Future’, το παίζουν οι ‘Marvin Berry and the Starlighters’.

The Blue Cats

2011-08-22T05:15:00.000-07:00

Οι Blue Cats ήταν ένα σπουδαίο βρετανικό rockabilly συγκρότημα στις αρχές της δεκαετίας του ‘80.

Η ιστορία αρχίζει το 1977, όταν o Carlo Edwards εντάχθηκε στην rockabilly μπάντα ‘The South Rebels’, ως lead κιθαρίστας, μαζί με τον αδελφό του Stef στα ντραμς. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του 1978, ο Carlo άφησε τους Rebels και ενώθηκε με τους Shazam, μια από τις καλύτερες rockabilly μπάντες. Στα τέλη του 1978 ο Carlo άφησε τους Shazam και άρχισε να σχηματίζει τους "The Blue Trio Cat", με τον Stef στα ντραμς και ένα τραγουδιστή, τον Dave Phillips, που έπαιζε και μπάσο.

Οι Blue Cat Trio άρχισαν να γίνονται γνωστοί και σε λίγο άρχισαν οι συναυλίες. Το Τρίο εξασφάλισε μια οντισιόν για τη σειρά 'Oh Boy!' του Jack Good και το συγκρότημα υπέγραψε με την Rockhouse Records της Ολλανδίας. Αλλά στις 19 Σεπτεμβρίου 1980, ο Dave Phillips άφησε το συγκρότημα, και το τρίο τώρα είχε τον ντράμερ, τον κιθαρίστα και ένα 'guest' σαξοφωνίστα, τον Clive Osborne. Με το πρώτο τους άλμπουμ με την Rockhouse και ένα σημαντικό διαφημιστικό gig, οι Blue Cat Trio ήταν έτοιμοι για δράση...

Τότε ο Tony Martin από την Red Hot Records, τους έφερε τον Clint Bradley και τον Mitch Caws, από τους Little Tony and The Tennessee Rebels και στις 28 Σεπτεμβρίου του 1980, ο Carlo, ο Stef, ο Μιτς και ο Κλιντ ξεκίνησαν το "Slap That Bass". Μέσα σε λίγες μέρες, και οι πέντε (ας μην ξεχνάμε τον Clive) ήταν στο δρόμο για την Ολλανδία, όπου αποφασίστηκε ότι πλέον θα ονομάζονταν ‘The Blue Cats’.

Ηχογράφησαν το ‘Wild Night’ και το ‘Fight Back in 1981’ και ξεκίνησαν συναυλίες ως support γκρουπ με συγκροτήματα όπως οι Clash με αποτέλεσμα να τους προσέξει ο κόσμος που μέχρι τότε, δεν ήταν συνηθισμένος στη neo- Rockabilly σκηνή.

Πριν από την πρώτη περιοδεία στην Φιλανδία το 1981, ο Clive τους άφησε για να πάει με τους Dynamite Band. Το 1981 ηχογράφησαν το δεύτερο άλμπουμ, πήγαν στην Ιταλία για περιοδεία, όπου έκαναν τουλάχιστον δώδεκα εμφανίσεις στην τηλεόραση.

Στις αρχές του 1983, ίσως νιώθοντας ότι υπάρχει έλλειψη αποδοχής από το κοινό της μουσικής τους, άρχισαν να παίζουν ως ‘BELTANE FIRE’. Με το όνομα αυτό έπαιξαν από το 1983 μέχρι το 1986 και έβγαλαν ένα δίσκο.

Πέρασαν τρία χρόνια απραξίας και το 1989 αποφάσισαν να πάνε στην Αμερική με ένα νέο όνομα, το ’Flame of The West’. Δεν είχαν επιτυχία και αφού γύρισαν στην Αγγλία, το 1992 ηχογράφησαν ως ‘Blue Cats’ το άλμπουμ ‘The Tunnel’.

Παρά την χαρά της κυκλοφορίας του άλμπουμ σε όλους υπήρχε η αίσθηση τα πράγματα έφταναν στο τέλος και έτσι, τον επόμενο χρόνο αποφάσισαν να διαλυθούν. Μετά από 15 χρόνια το συγκρότημα επανασυνδέθηκε και έκανε περιοδεία στο Hemsby της Αγγλίας, τον Μάιο του 2008.

Πηγές: Εδώ και ΕΔΩ

Επίσημη ιστοσελίδα: http://www.bluecats-beltanefire.com/

When Elvis faced the final curtain (‘My Way’)

2011-08-14T18:07:00.000-07:00

Στις 19 και 21 Ιουνίου του 1977, ο Elvis έδωσε δύο συναυλίες στις πόλεις Omaha της Nebraska και Rapid City της South Dakota. Ανάμεσα στα άλλα τραγούδια ο βασιλιάς της ροκ τραγούδησε το "My Way" που είχε γίνει γνωστό το 1969, από τον Frank Sinatra. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το τραγουδούσε. Η πρώτη ήταν κατά την διάρκεια της συναυλίας του στην Χαβάη ("Aloha from Hawaii"), που μεταδόθηκε δορυφορικά σε 43 χώρες μέσω της Intelsat, στις 12 και 14 Ιανουαρίου του 1973. Ήταν η πρώτη φορά που ένας τραγουδιστής τραγουδούσε σε ένα τόσο μεγάλο κοινό σε όλο τον κόσμο. Ήταν, ίσως, το αποκορύφωμα της καριέρας του.

Πέρασαν λοιπόν, 4 χρόνια και τον Ιούνιο του 1977, ένας υπέρβαρος και καταβεβλημένος Elvis, με βλέμα θλιμένο και θολό, μπροστά στο κοινό του που δεν σταμάτησε να τον λατρεύει, λέει ξανά τα λόγια του τραγουδιού: “And now the end is near, So I face the final curtain…” (“Και τώρα το τέλος είναι κοντά και είμαι πλέον μπροστά στην αυλαία”).

Οι συναυλίες αυτές κινηματογραφήθηκαν και αποτέλεσαν το υλικό του ‘Elvis In Concert’ που μετέδωσε το CBS στις 3 Οκτωβρίου 1977. Λιγότερο από δύο μήνες πριν (16 Αυγούστου 1977), η αυλαία είχε πέσει για τον μεγαλύτερο τραγουδιστή που πέρασε ποτέ από αυτόν τον κόσμο.

Παρόλο που η εικόνα του είναι μία εικόνα παρακμής, που προξενεί αισθήματα θλίψης, η φωνή του, δεν τον έχει εγκαταλείψει. Αν και αρχίζει να τραγουδάει διαβάζοντας από χαρτί τους στίχους, στη συνέχεια απογειώνεται, κάνοντας την εκτέλεση του Σινάτρα να μοιάζει πολύ μικρή. Η φωνή του Elvis είναι μεγαλειώδης, ακόμη και λίγο πριν το τέλος. Τούτη δε η εκτέλεση είναι σαφώς ανώτερη και από την δική του, του 1973, πίσω στις ‘καλές’ του ημέρες.

Αν και το ‘My Way’ έγινε επιτυχία από τον Frank Sinatra, το τραγούδι είναι γραμμένο από τον Paul Anka, ο οποίος και αυτός με τη σειρά του πήρε την μελωδία από το γαλλικό τραγούδι ‘Comme d'habitude’ (του 1967) του Claude François, πρόσθεσε τους αγγλικούς στίχους και το έδωσε στον Σινάτρα. Το τραγούδι έγινε μεγάλη επιτυχία το 1969 φτάνοντας μέχρι το νο 27 στα τσαρτς του Billboard Hot 100.

Στις 3 Οκτωβρίου 1977, αρκετές εβδομάδες μετά το θάνατό του, η ζωντανή ηχογράφηση του "My Way" (που γράφτηκε για το "Elvis In Concert" του CBS-TV ειδικών στις 21 Ιουνίου 1977) κυκλοφόρησε ως single. Στις ΗΠΑ, έφθασε στον αριθμό 22 για τα σίνγκλς του Billboard Hot 100, δηλαδή σε υψηλότερη από εκείνη που έφτασε με τον Sinatra, έγινε χρυσό και πούλησε αμέσως, πάνω από μισό εκατομμύριο αντίτυπα.

Ο Elvis Presley άρχισε να το τραγουδάει στα μέσα της δεκαετίας του 1970, παρά τις ενστάσεις του Paul Anka, ο οποίος του είπε ότι δεν ήταν ένα τραγούδι που θα του ταίριαζε. Εδώ η εκτέλεση από το "Aloha from Hawaii", το 1973.

My Way - Lyrics

And now the end is near

So I face the final curtain

My friend, I'll say it clear

I'll state my case of which I'm certain

I've lived a life that's full

I've traveled each and every highway

And more, much more than this

I did it my way

Regrets, I've had a few

But then again, too few to mention

I did what I had to do

And saw it through without exception

I planned each charted course

Each careful step along the byway

Oh, and more, much more than this

I did it my way

Yes, there were times, I'm sure you know

When I bit off more than I could chew

But through it all when there was doubt

I ate it up and spit it out

I faced it all and I stood tall

And did it my way

I've loved, I've laughed and cried

I've had my fails, my share of losing

And now as tears subside

I find it all so amusing

To think I did all that

And may I say, not in a shy way

Oh, no, no not me

I did it my way

For what is a man, what has he got

If not himself, then he has not

To say the words he truly feels

And not the words he would reveal

The record shows I took the blows

And did it my way

The record shows I took the blows

And did it my way

Πηγή

The Collins Kids

2011-07-16T17:13:00.000-07:00

Δύο αδέλφια από την Οκλαχόμα, η Lawrencine "Lorrie" Collins (γενν. 7 Μαΐου 1942) και ο νεότερος αδελφός της Lawrence "Larry" Collins (γενν. 4 Οκτωβίου 1944) αποτελούσαν το νεανικό rockabilly ντουέτο ‘The Collins Kids’.

Είχαν κάποιες επιτυχίες στη δεκαετία του 1950, όπως "Hop, Skip and Jump", "Beetle Bug Bop", "Hoy Hoy" και το κορυφαίο "Whistle Bait".

Ο Larry, ήταν άσσος στην κιθάρα από την ηλικία των 10 ετών, και έπαιζε άνετα διπλή κιθάρα Mosrite όπως ο μέντοράς του, Joe Maphis. Η Lorrie είχε μία από τις καλύτερες γυναικείες rockabilly φωνές." Collins

Έκαναν τακτικές εμφανίσεις σε διάφορες μουσικές τηλεοπτικές εκπομπές όπως το Party Town Hall το 1954 και το Tex Ritter's Ranch Party το 1957 - 1959. Εμφανίστηκαν και στα show των Ed Sullivan και Steve Allen και έκαναν περιοδείες με γνωστά ονόματα όπως με τον Johnny Cash και τον Carl Perkins.

Ήταν στο Town Hall Party που ο Ricky Nelson είδε την Lorrie Collins, η οποία έγινε η φιλενάδα του. Σε ένα επεισόδιο του 1958 του «Οι περιπέτειες του Ozzie και της Harriet», η Lorrie έπαιξε μαζί με το Ricky.

Το 1959, ενώ ήταν 17, η Lorrie παντρεύτηκε τον Stu Carnall, που ήταν μάνατζερ του Johnny Cash και είχε την διπλάσια ηλικία της Lorrie.

Οι Collins συνέχισαν να παίζουν μαζί και στα μέσα της δεκαετίας του 1960, κάνοντας εμφανίσεις ως θαμώνες στο καναδικό πρόγραμμα Star Route.

Οι Collins επανενώθηκαν για μια συναυλία rockabilly στην Αγγλία το 1993 και συνέχισαν να παίζουν.