"Who's Going To Play Piano When The Killer's Gone?" Happy 81st Birthday, Jerry Lee Lewis!

The gospel according to Jerry Lee Lewis – Επική συνέντευξη με τον “killer”

Γεννημένος το 1935, σε μια φτωχή, αλλά βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια, στο Ferriday της Louisiana, στην ένδοξη γη του Νότου, ο μοναδικός Jerry Lee Lewis, γνωστός με το παρατσούκλι “the Killer”, έδωσε τον Οκτώβριο του 1979, μια «κλασσική» συνέντευξη στον Nick Tosches, για το “Country Music”. Ο Jerry Lee έπαιζε τότε στο “Palomino Club”, στο Los Angeles. Ο (παντρεμένος 7 φορές) Jerry Lee, που δεν τον λες θρησκευόμενο (ο ίδιος λέει ότι δεν μιλάει για θρησκεία η Αγία Γραφή, αλλά για Σωτηρία), ξάδελφος του φημισμένου πεντηκοστιανού τηλευαγγελιστή Jimmy Swaggart, είχε πάντοτε πολύ καλή γνώση της Βίβλου, τον βασάνιζε πάντα ο φόβος (ή βεβαιότητα!) ότι θα πάει στην κόλαση και όπως οι περισσότεροι πιονέροι του rock n’ roll, τα τραγούδια gospel αποτελούσαν πάντα ένα μεγάλο κομμάτι της μουσικής του διαδρομής. Ας μην ξεχνάμε ότι στο περίφημο ‘Million Dollar Quartet’ (όπου ο Lewis, ο Elvis Presley, ο Carl Perkins, και ο Johnny Cash, βρέθηκαν τυχαία στις 4 Δεκεμβρίου του 1956, στα στούντιο της Sun Record στο Memphis), έπαιξε κυρίως μαζί με τον Elvis, πολλά παραδοσιακά gospel κομμάτια. Είναι τέλος ιστορική, η κόντρα του με τον Sam Phillips, όταν ηχογραφούσε το “Great Balls of Fire”, καθώς θεωρούσε ότι το τραγούδι αυτό ήταν «βλάσφημο» (καθώς θεωρούσε ότι η φράση «μεγάλες μπάλες φωτιάς» παραπέμπουν στην Πεντηκοστή και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος)…

Ιδού η συνέντευξη:

NT: Χθες μιλούσαμε για την Αγία Γραφή, και είπες ότι το αγαπημένο σου βιβλίο είναι η Αποκάλυψη.

JLL: Δεν είπα αυτό. Είπα από την Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη. Ολόκληρη. Θα ήταν δύσκολο να επιλέξω ένα αγαπημένο βιβλίο της Βίβλου. Θεέ μου, υπάρχουν τόσα πολλά σπουδαία βιβλία (στην Βίβλο). Την μελετώ όλη μου τη ζωή. Το μεγαλύτερο βιβλίο ιστορίας του κόσμου, εάν το πάρεις λέξη προς λέξη, από τη Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Μην αφήνεις τίποτα απέξω. Μην παραλείψεις κάτι εδώ και κάτι εκεί, πάρεις ό, τι θέλεις και αφήσεις ό, τι θέλεις. Αυτός δεν είναι ο τρόπος που ο Θεός είχε την πρόθεση να διαβαστεί.

ΝΤ: Δεν σου έτυχε ποτέ κάτι στη Βίβλο που να μην μπορείς να καταλάβεις;

JLL: Ξέρεις γιατί δεν το καταλαβαίνεις; Γιατί ψάχνεις για εύκολο τρόπο διαφυγής. Τώρα, αν μπορείς να μου δείξεις κάτι που θα μου δείχνει πώς θα ξεφύγουμε από αυτό το πράγμα χωρίς να καεί ο κ…ος μου στην κόλαση, θέλω να ξέρω πού είναι. Εσύ κι εγώ, θα καούμε στην κόλαση. Έχουμε πρόβλημα. Είμαστε αμαρτωλοί, θα πάμε στην κόλαση.

ΝΤ: Δεν είμαι τόσο σίγουρος γι’ αυτό. Νομίζεις ότι θα πάμε στην κόλαση;

JLL: Κατευθείαν. Νομίζω ότι την γλυτώσαμε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά η ώρα είναι κοντά.

NT: Πόσο κοντά, Killer;

JLL: Πάντως πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις. Δεν ξέρουμε αν θα αναπνέουμε την επόμενη στιγμή. Θα πάμε στην κόλαση. Φωτιά και θειάφι. Η φωτιά δεν σβήνει ποτέ, η φωτιά δεν θα σβήσει ποτέ για όλο το κλάμα, τους θρήνους, το τρίξιμο των δοντιών. Ναι, κύριε, θα πάμε στην κόλαση. Η Βίβλος μας το λέει.

ΝΤ: Και κανείς δεν θα πάει στον Παράδεισο;

JLL: Πολύ λίγοι, πολύ λίγοι. Είναι ένα δύσκολο μέρος για να πας, φίλε. Δεν μπορεί να φτάσεις εκεί μέσω του Palomino Club, αυτό είναι σίγουρο. Η Εκκλησία δεν μπορεί να σε πάει στον Παράδεισο. Η θρησκεία δεν μπορεί να σε πάει στον Παράδεισο. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, θρησκεία, άλλωστε. Η Αγία Γραφή δεν μιλάει ποτέ για θρησκεία, μιλάει για σωτηρία.

NT: Την επόμενη εβδομάδα, ο Jackson Browne και ένα σωρό άλλοι τραγουδιστές πρόκειται να πραγματοποιήσουν μια αντιπυρηνική διαδήλωση, κοντά στο San Luis Obispo. Πώς νιώθεις για τους ανθρώπους που συνδυάζουν τη μουσική και την πολιτική;

JLL: Ένα μάτσο καταραμένο ηλίθιοι.

NT: Άρα, δεν πρόκειται να παίξεις σε κάποια anti-nuke συναυλία στο εγγύς μέλλον.

JLL: Στο διάολο όλα αυτά! Να καούν όλα! Όλα να καούν στην κόλαση! Απλά μην σκοτώσετε κανέναν αλιγάτορα στη Λουιζιάνα. Να τους αφήσουν ήσυχους. Παντρεύτηκα μερικούς από αυτούς.

……………

NT: Έχεις ήδη παντρευτεί πέντε φορές μέχρι τώρα ...

JLL: That’s my goddam business.

NT: ... Ξέρεις πλέον περισσότερα για τις γυναίκες τώρα, από ό,τι  την πρώτη φορά που παντρεύτηκες;

JLL: Μια φούστα είναι μια φούστα.

NT: Είναι αυτή η γνώση που οδηγεί σε ένα έκτο του γάμου;

JLL: Δεν ξέρω, γιε μου. Ίσως ο Θεός σκοπεύει για μένα να ζήσω τη ζωή μου μόνος μου.

……

(Σε άλλη ερώτηση σχετικά με το αν θα έπαιζε στον κινηματογράφο κλπ) :

JLL: Γαμώτο! Όλο κατουράς κόντρα στον άνεμο. Σήμερα ζεις, αύριο πεθαίνεις. Έχεις μια ψυχή, δεν είσαι κανένα ζώο. Και η ψυχή είτε θα πάει στον Παράδεισο είτε θα πάει στην κόλαση. Υπάρχουν μόνο δύο τόποι για να πας. Την Ημέρα της Κρίσης, εσύ και εγώ θα δώσουμε λόγο για τα έργα που έχουμε κάνει, τις αμαρτίες που έχουμε κάνει.

NT: Γιατί είσαι τόσο παθιασμένος με το θα πεθάνουμε και θα πάμε στην κόλαση.

JLL: Είμαι ένας αμαρτωλός, το ξέρω. Σύντομα εσύ και εγώ είναι θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τα κρύα χέρια του θανάτου.

NT: Γιατί να πάμε στην κόλαση;

JLL: Επειδή ο Σατανάς έχει τη δύναμη δίπλα στο Θεό. Δεν είμαστε πιστοί στον Θεό, είμαστε πιστοί στον Σατανά. Πρέπει να είσαι πιστός 24 ώρες την ημέρα, αδελφέ. Όχι στα ενδιάμεσα. Ο πειρασμός είναι η μικρότερη αμαρτία. Ο Ιησούς πειράστηκε, αλλά νίκησε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο καθόμαστε εδώ τώρα. Είσαι αυτό που είσαι. Θα υπηρετείς όποιον υπηρετείς στη Γη. Δεν μπορείς να υπηρετείς δύο θεούς. Θα αγαπήσεις τον έναν και θα μισήσεις τον άλλον. Η Βίβλος λέει ότι δεν μπορείς να υπηρετείς και τον Θεό και τον πλούτο. Δεν μπορείς να υπηρετήσεις δύο θεούς. Θα αγαπήσεις τον έναν και θα μισήσεις τον άλλον.

NT: Θεωρείς ότι ο Elvis πήγε στον Παράδεισο ή στην κόλαση;

JLL: Δεν θα με μπλέξεις σε αυτά. Θα σου πω, ότι σίγουρα είναι κρίμα. Ο Elvis είχε αρκετό χρόνο για να προετοιμάσει τον εαυτό του. Του μίλησα αρκετά για την ψυχή του. (Αρχίζει να τραγουδά το ‘Tumblin’ Tumbleweeds’). Ξέρεις, αυτοί είναι οι μόνοι στυλίστες που έζησαν ποτέ: Al Jolson, Jimmie Rodgers, Hank Williams και Jerry Lee Lewis. Μπορούσαν να γράψουν, να τραγουδήσουν, να κάνουν το yodel, να χορέψουν, να κάνουν έρωτα, τα πάντα. Οι υπόλοιποι ηλίθιοι ή καβαλάνε κανένα καταραμένο άλογο, ή αρπάζουν καμιά κιθάρα, ή πυροβολούν κάποιον σε κάποια ηλίθια ταινία.

NT: Ποιοι άλλοι πιανίστες σου αρέσουν;

JLL: Ο Chuck Berry. Χα! Δεν μπορώ να σκεφτώ οποιονδήποτε άλλον. Δεν ξέρω κανέναν, αλλά εκτός από τον εαυτό μου. (Τραγουδάει) “Down the road, down the road, down the road apiece....”. Θυμάμαι ότι ήταν κάποιος πιανίστας που το έκανε αυτό. Αυτό ήταν το 1947. Στη συνέχεια, το '48 ήρθε το (τραγουδάει) “Have fryers, broilers, and good old barbecue beef... you never seen such a sight, down at the house, the house, the house of blue lights.” Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου, το ορκίζομαι. Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι κάνω αυτά τα τραγούδια από τότε που ήταν νούμερο ένα, το 1947, το 1948. Από τότε που ήμουν μικρό παιδί, με αυτά μεγάλωνα. (Τραγουδάει) “Down in New Orleans where everything’s fine, all them cats are drinkin’ that wine.” Έχω το πρωτότυπο δίσκο αυτού, ‘Drinkin’ Wine, Spo-Dee-O-Dee’. Ο ξάδελφός μου μου το έδωσε πριν από πολλά χρόνια. Το έπαιξα και έπαιξα μέχρι που έβγαλα. Υπήρχε αυτό το τραγούδι, αλλά όχι σαν τη δική μου εκδοχή. Ένα τραγούδι μπορεί να είναι καλό, αλλά δεν μπορεί να είναι μεγάλο, μέχρι να το παίξω εγώ.

NT: Έχεις βαρεθεί ποτέ να παίζεις το ‘Great Balls of Fire’ κάθε βράδυ;

JLL: Πρέπει να το παίξω. Οι τύποι από κάτω θα φωνάζουν να τους επιστρέψουμε τα χρήματά τους, αν δεν το παίξω. Θέλω να πω, πουλήσαμε 38, 39 εκατομμύρια δίσκους με αυτό. Το ‘Whole Lotta Shakin’ πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους, αν το πιστεύεις. Ο τύπος που το έγραψε, αυτός είναι νεκρός. Έχει υπάρξει μεγάλη διαμάχη για το ποιος το έγραψε. Δεν ξέρω ακριβώς ποιος το έγραψε. Ξανά πήγα στο δικαστήριο. Η Big Mama Thornton το έπαιξε. Δεν το έπαιξε όπως το έπαιξα εγώ, όμως. Ξαναέγραψα ολόκληρο το τραγούδι. Είναι αστείο που εγώ και ο Elvis έχουμε δύο μεγάλους δίσκους από την Big Mama Thornton. Είναι παράξενο. Είναι νεκρή εδώ και πολλά χρόνια.

NT: Είναι αλήθεια, Τζέρι, ότι οι πρόγονοί σου ήταν ιδιοκτήτες της πόλης Μονρόε στην Λουιζιάνα;

JLL: Αυτό είναι γεγονός. Πριν ήταν η Φυτεία Lewis. Ήταν του προ-προ-πάππου μου. Μπορούσε με τη γροθιά του να χτυπήσει ένα άλογο και να πέσει κάτω. Ήταν a hell of a man, ο γέρο Lewis. Στη συνέχεια άφησε ελεύθερους τους δούλους του. Μεγάλη ιστορία, αυτοί οι Lewis. Άγριοι πότες. Άγριοι χαρτοπαίκτες. Αμαρτωλοί, όλοι τους. Σου λέω, γιε μου. Είμαι ένας κακός, κακός άνθρωπος.

NT: Θα ταίριαζες σε εκείνη την εποχή.

JLL: Φίλε, θα μπορούσα να πάρω αυτό εδώ το μαγνητόφωνο και να το πετάξω πάνω σου ...

NT: Γιατί στην ευχή να θες να κάνεις κάτι τέτοιο;

JLL: Μόνο για να αποδείξω ότι μπορώ.

NT: Πιστεύεις πραγματικά ότι είσαι τόσο κακός, Τζέρι;

JLL: Να πάρει, δεν ξέρω. Δεν το πιστεύω. Οι άλλοι λένε ότι είμαι. Πάντα με λένε “the Killer”. Συχνά αναρωτιέμαι γιατί. Νομίζω ότι αυτό το λένε για την μουσική μου, όχι ότι γυρνάω και σκοτώνω ανθρώπους. Να πάρει, το μόνο πράγμα που σκότωσα ποτέ ήταν ένα κουνούπι Λουιζιάνα. The Killer. Θεέ μου, μισώ αυτό το καταραμένο όνομα.

The Micke Muster story

Ο Micke Muster γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1962 στο Svenstavik, Jamtland της Σουηδίας. Ανάμεσα στους πολλούς τραγουδιστές-πιανίστες που επηρεάστηκαν από τον Jerry Lee Lewis, ο Σουηδός Micke είναι ένας από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών, στο σπίτι ενός γείτονα, εκπλήσσοντας τους πάντες με τους rocking ήχους που μπορούσε να βγάζει από το πιάνο. Όταν ήταν οκτώ, η οικογένειά του μετακόμισε στο Hagalund, λίγο έξω από τη Στοκχόλμη. Εκεί ο Micke δεν είχε πιάνο, έλυσε αυτό το πρόβλημα επισκεπτόμενος πολλά καταστήματα μουσικής, και λέγοντας ότι «όπου να ναι θα έρθουν οι δικοί μου!» και έτσι κέρδιζε πολύτιμο χρόνο παίζοντας το αγαπημένο του πιάνο πριν τον καταλάβουν και τον πετάξουν έξω από το μαγαζί!

Σε ηλικία 13 ετών πήρε τελικά το δικό του πιάνο. Εν τω μεταξύ είχε ανακαλύψει τη μουσική του Elvis Presley και του Jerry Lee Lewis (Live at the Star Club LP) και αποφάσισε ότι αυτό ήταν το είδος της μουσικής που ήθελε να παίξει.

Το 1985 ο Micke σε ηλικία 24 χρονών, συνάντησε το είδωλό του, τον Jerry Lee για πρώτη φορά. Ο Jerry έμενε στο Plaza Hotel στη Στοκχόλμη και υπήρχαν φήμες ότι ο Killer μπορεί να έπαιζε μερικά τραγούδια στο μπαρ του ξενοδοχείου. Οι φανς συγκεντρώθηκαν γύρω από το πιάνο, αλλά όταν ο Jerry Lee δεν εμφανίστηκε, ο Micke άρχισε να συνθλίβει τα πλήκτρα. Μετά από περίπου μισή ώρα, έφτασε ο Τζέρι και στάθηκε δίπλα στο πιάνο για να ακούσει. Ο Micke εξήγησε ότι δεν είχε την πρόθεση να πάρει την θέση του Jerry, αλλά ο Killer τον ενθάρρυνε να συνεχίσει να παίζει και μετά τον κάλεσε να παίξει boogie woogie μαζί του! Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του, ο Micke προσκλήθηκε να παίξει πιάνο για το soundtrack του JLL της ταινίας του 1989 "Great Balls of Fire", αλλά δεν δέχτηκε την προσφορά και συμβούλεψε ότι ο ίδιος ο Jerry Lee θα έπρεπε να γράψει το soundtrack, κάτι που έκανε.

Το πρώτο άλμπουμ του Micke, "Rockfire" κυκλοφόρησε το 1988. Μέχρι τότε έπαιζε σε όλη τη Σουηδία, σε κάθε είδους εκδήλωση, συμπεριλαμβανομένων τηλεοπτικών εμφανίσεων. Εδώ είναι η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση:

Το δεύτερο άλμπουμ του, "I Call It Rock 'n' Roll", κυκλοφόρησε το 1993 και από το 1995 και μετά, ο Micke έβγαζε ένα CD κάθε χρόνο, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου live άλμπουμ και ενός διπλού CD με 42 κομμάτια το 2003, ενός CD αφιερωμένου στο rock 'n' roll και ενός στην country. Έχει κυκλοφορήσει το DVD "Micke Muster Live: A Rock 'n' Roll Night" με την Linda Gail Lewis ως special guest (2004).

Ο Chris Woodford είχε γράψει : «Σπάνια μπορεί κανείς να έρθει τόσο κοντά στην αναπαραγωγή του ήχου του pumping piano του Killer».

Ένα από τα δυνατά σημεία του Micke είναι ότι γράφει πολύ δικό του υλικό. Σε κάποια άλμπουμ του, πάνω από τα μισά από τα κομμάτια είναι δικές του συνθέσεις. Και αν και είναι πάρα πολύ καλά μερικά απ’ αυτά, ο Micke έχει τη συνήθεια να τα ξαναγράφει ξανά και ξανά.

Επίσημη ιστοσελίδα: http://www.mickemuster.se/

Απολαύστε τον:

The Class of '55

Το Σεπτέμβριο του 1985, οι θρύλοι του Rock n Roll και της Sun Records, ο Johnny Cash, ο Jerry Lee Lewis, ο Roy Orbison και ο Carl Perkins μαζεύτηκαν στο στούντιο της Sun Records από όπου είχαν ξεκινήσει πριν 30 χρόνια και έφτιαξαν το άλμπουμ ‘Class of '55’, (‘Η τάξη του ‘55), το οποίο κυκλοφόρησε το 1986.

Το άλμπουμ ήταν εν μέρει ένα αφιέρωμα στον Elvis Presley, αλλά κυρίως μια ανάμνηση εκείνων των - τότε - ελπιδοφόρων νέων καλλιτεχνών, που ήρθαν στη Sun Records, το 1955 για να ηχογραφήσουν τα τραγούδια τους στη νέα εποχή του Rock and Roll. Ηχογραφημένο στο στούντιο της Sun του Sam Phillips και ολοκληρωμένο στο American Sound Studios, στο τελευταίο τραγούδι, "Big Train (from Memphis)", ακούγονται και οι φωνές των John Fogerty, The Judds, Dave Edmunds, Ricky Nelson, Sam Phillips, και June Carter Cash.

Το άλμπουμ "Interviews from the Class of '55 Recording Sessions" κέρδισε το 1987 το βραβείο Grammy Award for Best Spoken Word Album.

Οι Cash, Lewis και Perkins είχαν παλαιότερα συνεργαστεί το 1956 με το άλμπουμ ‘Million Dollar Quartet’ (μαζί με τον Elvis) και το 1982 με το άλμπουμ ‘The Survivors Live’.

Track listing

Side one

1. Carl Perkins – "Birth of Rock and Roll" (Carl Perkins/Greg Perkins) – 4:21

2. Jerry Lee Lewis – "Sixteen Candles" (Luther Dixon/Allyson Khent) – 3:48

3. Carl Perkins – "Class of '55" (Chips Moman/Bobby Emmons) – 2:56

4. Perkins, Lewis, Orbison & Cash – "Waymore's Blues" (Waylon Jennings/Curtis Buck) – 2:25

5. Johnny Cash – "We Remember the King"' (Cash/Lewis/Orbison/Perkins) – 2:58

Side two

1. Roy Orbison – "Coming Home" (Orbison/Will Jennings/J.D. Souther) – 3:59

2. Perkins, Lewis, Orbison & Cash – "Rock and Roll (Fais-Do-Do)" (Michael Smotherman) – 3:17

3. Jerry Lee Lewis – "Keep My Motor Running" (Randy Bachman) – 2:52

4. Johnny Cash – "I Will Rock and Roll with You" (Cash) – 2:01

5. Perkins, Lewis, Orbison & Cash – "Big Train (from Memphis)" (John Fogerty) – 7:56

"He still ain't gone"

"Rock and Roll"

"Coming Home"

Keep My Motor Runnin

Class of '55

We Remember The King

Big Train

Jerry Lee Lewis - Live in Athens (1990)

Back in time! Τι μου θύμησαν τα παιδιά από το Rockabilly Greece με τις φοβερές φωτογραφίες ... Jerry Lee Lewis in Athens. 14 Δεκεμβρίου 1990. Ντελίριο! Κατευθείαν από την "κρύπτη" του ghostGreaser...
(Ανεβάστε λίγο τον ήχο...)

"Breathless" (1983)

Η ταινία ‘Breathless’ του 1983 με πρωταγωνιστή τον Richard Gere, είναι ριμέικ της γαλλικής ταινίας του 1960, ‘À bout de souffle’.

Στο αυθεντικό φιλμ Αμερικανίδα μπλέκεται με Γάλλο κακοποιό. Στο ριμέικ Γαλλίδα μπλέκει με Αμερικάνο κακοποιό στο Los Angeles. Στην Γαλλία ο τίτλος της ταινίας ήταν «A Bout de Souffle Made in USA».

Η ταινία αξίζει γιατί έφερε για μια ακόμα φορά στο προσκήνιο την μουσική του Jerry Lee Lewis.

Πως θα μπορούσε άλλωστε να λείπει αφού το όνομα της ταινίας ήταν “Breathless”.

Ο Τζες (Ριτσαρντ Γκιρ) είναι ένας κλέφτης αυτοκινήτων, που έχει τρέλα με την μουσική του Jerry Lee Lewis τις περιπέτειες του Silver Surfer (κόμικ). Είναι επίσης και ερωτευμένος με τη Μόνικα (Valérie Kaprisky), μια σέξι φοιτήτρια αρχιτεκτονικής από τη Γαλλία που γνώρισε στο Λας Βέγκας. Αποφασισμένος να της μάθει την «καλή ζωή», ο Τζες επιστρατεύει όλη τη γοητεία του για να πείσει την Μόνικα να παρατήσει τα πάντα και να τον ακολουθήσει σε ένα ταξίδι στο ηλιόλουστο Μεξικό.

Στην αρχή της ταινίας ο Τζες κλέβει ένα αυτοκίνητο και θέλοντας να ακούσει μουσική ψάχνει για κάποια κασέτα. Ό, τι βρίσκει δεν του αρέσει (Disco?? Μπλιάχ!) και σύντομα τις ξεφορτώνεται όλες από το παράθυρο. “I known what we need! We need the Killer! Mr. Jerry Lee Lewis and his pumping piano!”

Αυτό που μετράει είναι η ξέφρενη μουσική του Killer που δένει με τον ρυθμό της ταινίας και τον χαρακτήρα του Γκιρ που με μια Cadillac στο χρώμα της φωτιάς τρέχει

στην καυτή άσφαλτο... Το καλύτερο είναι στο τέλος…

Ray Charles - "What'd I Say" (1959)

Το "What'd I Say" είναι το γνωστό rhythm and blues τραγούδι του Ray Charles, που το ηχογράφησε το 1959 ως single, αλλά χωρισμένο σε δύο μέρη!

Με αυτό το τραγούδι η φήμη του Charles εκτινάχθηκε και το όνομά του μπήκε και θριαμβευτικά και στον χώρο της mainstream ποπ μουσικής.

Οι επιρροές από την gospel μουσική σε συνδυασμό με τα σεξουαλικά υπονοούμενα στο τραγούδι δεν έκαναν μόνο δημοφιλή ευρέως τον Charles, τόσο στο λευκό όσο και στο μαύρο κοινό. Το τραγούδι έδωσε στον Charles τον πρώτο χρυσό δίσκο και έγινε ένα από τα πλέον σημαντικά τραγούδια στην R & B και rock and roll ιστορία.

Για το υπόλοιπο της καριέρας του, ο Charles έκλεινε κάθε συναυλία του με αυτό το τραγούδι. Έφτασε στον αριθμό 10 στα 500 μεγαλύτερα τραγούδια όλων των εποχών του περιοδικού Rolling Stone.

Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Charles, το "What'd I Say" βγήκε τυχαία όταν αυτοσχεδίαζε για να γεμίσει το χρόνο του στο τέλος μιας συναυλίας, τον Δεκέμβριο του 1958 στο Brownsville της Pennsylvania. Ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν είχε δοκιμάσει να παίξει ένα τραγούδι στο ακροατήριό του πριν να ηχογραφηθεί, αλλά το "What'd I Say" ήταν εξαίρεση.

Ο Charles και η ορχήστρα του είχαν τελειώσει το ρεπερτόριό τους, αλλά έμεναν ακόμα 12 λεπτά για να τελειώσει το πρόγραμμα. Ο Charles είπε στις Raelettes, «Άκου, πάω να παίξω και εσείς απλώς ακολουθείστε με».

Το τραγούδι είχε επιρροές από gospel και boogie-woogie με αυτοσχέδιους στίχους που δεν είχαν και πολύ νόημα ("Hey Mama don't you treat me wrong / Come and love your daddy all night long / All right now / Hey hey / All right"). Στη μέση του τραγουδιού, ο Charles είπε ότι οι Raelettes θα έπρεπε να επαναλαμβάνουν ότι έκανε, και το τραγούδι μετατράπηκε σε ένα ‘διάλογο’ μεταξύ του Charles και των Raelettes.

Το κοινό ανταποκρίθηκε άμεσα. Όλοι πετάχτηκαν όρθιοι και άρχισαν να χορεύουν. Πολλοί πλησίασαν τον Charles, στο τέλος της παράστασης να ρωτήσουν εάν θα μπορούσαν να αγοράσουν το δίσκο. Ο Charles και η ορχήστρα του το επανέλαβαν πάλι αρκετές συνεχόμενες νύχτες με την ίδια αντίδραση του κόσμου σε κάθε παράσταση.

Το περιοδικό Billboard αρχικά αντιμετώπισε χλιαρά έδωσε το "What'd I Say". Ο γραμματέας της Atlantic Records άρχισε να παίρνει κλήσεις από τους διανομείς, ωστόσο οι ραδιοφωνικοί σταθμοί αρνήθηκαν να το παίξουν επειδή είχε πάρα πολλά σεξουαλικά υπονοούμενα. Μια ελαφρώς ‘εξυγιασμένη’ έκδοση κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1959 ως απάντηση στις καταγγελίες και το τραγούδι έφτασε στο νο 82. Μια εβδομάδα αργότερα, πήγε στο 43, και μετά στο 26. Τότε το Billboard αναθεώρησε και έγραψε ότι το τραγούδι ήταν «το ισχυρότερο ρεκόρ pop ότι ο καλλιτέχνης έχει κάνει μέχρι σήμερα". [15] Μέσα σε λίγες εβδομάδες το "What'd I Say"έφτασε στο νο 1 των R&B singles chart του Billboard και στο νο 6 στο Billboard Hot 100, και έγινε ο πρώτος χρυσός δίσκος του Charles.

Το "What'd I Say" απαγορεύτηκε από πολλούς ‘μαύρους’ και ‘άσπρους’ ραδιοφωνικούς σταθμούς λόγω της έντονης ερωτικής φύσης του τραγουδιού.

Το What'd I Say το τραγούδησαν πολλοί γνωστοί τραγουδιστές. Ο Elvis Presley το τραγούδησε το 1964 για την ταινία film ‘Viva Las Vegas’μαζί με την εκρηκτική Anne Margaret. Επίσης ο Cliff Richard, ο Eric Clapton, ο Eddie Cochran, η Nancy Sinatra, ο Sammy Davis, Jr., ο Johnny Cash, ο Jerry Lee Lewis, οι Rolling Stones και άλλοι.

“Great Balls of Fire!” (1989)

Το ‘Great Balls of Fire!’ είναι μία ταινία βιογραφική, του 1989, που δείχνει τα πρώτα χρόνια της ζωής του Jerry Lee Lewis.

Παραγωγός της ταινίας ήταν ο Jim McBride που εμπνεύστηκε την ταινία από το ομώνυμο βιβλίο του 1982, που έγραψε η πρώτη γυναίκα του Lewis, Myra Lewis και ο Murray M. Silver Jr.

Στον ρόλο του Jerry Lee Lewis είναι ο Dennis Quaid.

Στον ρόλο της Myra Gale Lewis, της 13χρονης ανιψιάς του, την οποία και παντρεύτηκε δημιουργώντας τεράστιο σκάνδαλο, είναι η Winona Ryder.

Στον ρόλο του ιεροκήρυκα Jimmy Swaggart, ξαδέρφου του Jerry Lee Lewis, είναι ο Alec Baldwin.

Η ταινία είναι αρκετά καλή με πολύ rock ’n’ roll μουσική και ο νομίζω ότι ο Dennis Quaid είναι άψογος στον ρόλο του Jerry Lee. Άλλωστε ο ‘Killer’ ήταν εκεί και παρακολουθούσε… Μαζί μάλιστα, τραγούδησαν και το Crazy Arms για το soundtrack της ταινίας.

Πολύ καλή είναι και Winona Ryder.

Δύο από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας είναι οι παρακάτω.

Στην δεύτερη ο Jerry θυμώνει που στην συναυλία του Alan Freed θα βγει τελευταίος ο Chuck Berry και όχι αυτός και αποφασίζει να κάνει το κοινό να παραληρεί, μετά τη δική του ντελιριακή εκτέλεση του Great balls of Fire – όπου έβαλε φωτιά στο πιάνο και συνέχιζε να παίζει! -, οπότε η περιζήτητη τελευταία εμφάνιση του Berry θα φαίνεται πλέον, τελείως υποτονική, έως ξενέρωτη...