The Stray Cats story

Ένα όνομα θρύλος, η μπάντα – κλειδί της αναβίωσης (revival) του rockabilly της δεκαετίας του '80, οι Stray Cats από την Αμερική, με το χαρακτηριστικό στυλ τους, μας χάρισαν μεγάλες στιγμές δυναμικού rockabilly, σημειώνοντας πολλές μεγάλες επιτυχίες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Μια κλασική περίπτωση του να βρεθείς στο σωστό μέρος ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, αποβιβάστηκαν στο Λονδίνο τον Ιούλιο του '80 - αμέσως μετά το Punk, όταν ήταν και πάλι στη μόδα να δείχνεις και να ακούγεσαι cool - και με το νεανικό, δυναμικό, στιλάτο και καλοσχηματισμένο, συγκρότημά τους, που έπεσε σαν μια καταιγίδα, γρήγορα δημιούργησαν μια μεγάλη φήμη στα μουσικά club του Λονδίνου.

Οι Stray Cats σχηματίστηκαν από τον κιθαρίστα / τραγουδιστή Brian Setzer στο Long Island της Massapequa της Νέας Υόρκης, το 1979. Η μπάντα, το στυλ της οποίας βασίστηκε στους ήχους των καλλιτεχνών της Sun Records και άλλων καλλιτεχνών από τη δεκαετία του 1950, επηρεάστηκε έντονα από τον Eddie Cochran και τον Gene Vincent (κυρίως), αλλά και τον Carl Perkins και τον Bill Haley & the Comets, προσθέτοντας σύγχρονα μουσικά στοιχεία punk.

Αρχικά, ο Setzer έπαιζε rockabilly με μια μπάντα που ονομαζόταν “Tom Cats” με τον αδερφό του Gary ως ντράμερ και τον μπασίστα Bob Beecher. Ωστόσο ο Setzer εγκατέλειψε σύντομα αυτή την μπάντα για να μαζέψει τους νεαρούς φίλους του από το σχολείο, Lee Rocker (γεννημένος ως Leon Drucker) και Slim Jim Phantom (γεννημένος ως James McDonnell). Οι Stray Cats άρχισαν να εμφανίζονται στη μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης, ωστόσο, η εμφάνιση και ο ήχος τους από την δεκαετία του '50 δεν φαινόταν να έχει πέραση εκεί και έτσι το καλοκαίρι του 1980 πήγαν στην Αγγλία, όπου εκείνη την εποχή το rockabilly revival και η Teddy Boy κουλτούρα ήταν ένα αναδυόμενο κίνημα.

Από το 1983 άρχισαν να χρησιμοποιούν το όνομα "Stray Cats". Το όνομα "Stray Cats" είχε ήδη εμφανιστεί νωρίτερα στην ταινία rock 'n' roll του 1973 “That'll Be the Day” (με Ringo Starr, Billy Fury Keith Moon) και το sequel του 1974 “Stardust”.

Μετά από μία από τις συναυλίες τους στο Λονδίνο, οι Stray Cats συναντήθηκαν με τον παραγωγό και καλλιτέχνη Dave Edmunds, που ήταν γνωστός για την αγάπη του για το παλιό rock n roll. Ο Edmunds προσφέρθηκε να συνεργαστεί με την μπάντα και μπήκαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ - ντεμπούτο τους, με τίτλο “Stray Cats”, που κυκλοφόρησε στην Αγγλία το 1981. Το άλμπουμ σημείωσε αμέσως επιτυχία με τραγούδια όπως το "Runaway Boys", το "Rock This Town" και το "Stray Cat Strut." 



Η συνέχεια, το “Gonna Ball”, δεν πήγε τόσο καλά και μετά από τις αρνητικές κριτικές, οι Stray Cats αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Αμερική. Το 1982 κυκλοφόρησαν με την EMI America το “Built for Speed”, το οποίο περιείχε τα καλύτερα από τα δύο βρετανικά LP. Με τη βοήθεια του MTV που τότε καθήλωνε στην τηλεόραση εκατομμύρια νεαρούς, το "Rock This Town" και το "Stray Cat Strut", έγιναν χιτ και μπήκαν στο αμερικάνικο Top Ten. Το δεύτερο αμερικανικό τους άλμπουμ, το “Rant n 'Rave” έδωσε ακόμα ένα Top Ten hit, το “(She's) Sexy + 17”, όπως και μια μικρή συμμετοχή στο Top 40 με την μπαλάντα τύπου doo wop “I Won't Stand in Your Way”.

Συγκρούσεις άρχισαν να εμφανίζονται που είχαν ως αφορμή θέματα μουσικά, αλλά και προσωπικά με τους τρόπους με τους οποίους τα μέλη του συγκροτήματος χειρίστηκαν την επιτυχία τους: ο Phantom παντρεύτηκε την ηθοποιό (και πρώην ερωμένη του Rod Stewart) Britt Ekland, ενώ ο Setzer έκανε εμφανίσεις με ονόματα όπως ο Bob Dylan και η Stevie Nicks και έγινε ο κιθαρίστας συναυλιών του Robert Plant. Στα τέλη του 1984, ο Setzer τα έσπασε άγρα με το συγκρότημα. Οι Rocker και Phantom συνεργάστηκαν αμέσως με τον κιθαρίστα του David Bowie, Earl Slick και ηχογράφησαν ένα άλμπουμ σαν “Phantom, Rocker & Slick”, ενώ ο Setzer περίμενε λίγα χρόνια πριν κυκλοφορήσει το ροκ σόλο ντεμπούτο του, “The Knife Feels Like Justice”.

Μέχρι το 1986, οι σχέσεις είχαν αποκατασταθεί αρκετά για τους Stray Cats με αποτέλεσμα να επανασυνδεθούν στο Λος Άντζελες και να ηχογραφήσουν το “Rock Therapy”, το οποίο πάντως δεν πήγε τόσο καλά στις πωλήσεις. Το τρίο επέστρεψε στα αντίστοιχα μετά-Stray Cats έργα τους κυκλοφορώντας και άλμπουμ που πήγαν δεν καθόλου καλά. 

Το 1989, ξαναενώθηκαν για το άλμπουμ “Blast Off”, το οποίο συνοδεύτηκε από μια περιοδεία με τον Stevie Ray Vaughan. Όχι πια με την EMI, οι Cats μπήκαν στο στούντιο με τον Nile Rodgers για το “Let's Go Faster”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1990. 


Το “Choo Choo Hot Fish” του 1992 του Dave Edmunds, προσέλκυσε ελάχιστη προσοχή και μετά η μπάντα διαλύθηκε ξανά. 

Έχουν βέβαια επανειλημμένα συναντηθεί περιοδικά για ζωντανές εμφανίσεις. Ο Setzer, βέβαια, ακολούθησε την αναγέννηση του swing της δεκαετίας του '90 με την ορχήστρα του την Brian Setzer Orchestra, η οποία έπαιξε κλασσικές big-band swing και jump blues μελωδίες καθώς και πρωτότυπα τραγούδια του Setzer.

Το 2004, οι Stray Cats συναντήθηκαν για μια μακρά περιοδεία στην Ευρώπη. Ένα ζωντανό άλμπουμ από τις συναυλίες αυτές, το “Rumble in Brixton”, περιελάμβανε ένα νέο κομμάτι, το "Mystery Train Treated A Rollin". 

Το 2007, επανασυνδέθηκαν για μια επιτυχημένη και πολυαναμενόμενη περιοδεία στις ΗΠΑ με τους ZZ Top και τους Pretenders. Αυτή ήταν η πρώτη βορειοαμερικανική περιοδεία τους μετά από πάνω από 15 χρόνια. Τη δεκαετία του 2000, το συγκρότημα ταξίδεψε στην Ευρώπη ως μέρος του αποχαιρετιστήριου Farewell Tour.

Το 2008, για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια, οι Stray Cats επισκέφθηκαν την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Τον Απρίλιο του 2009 το συγκρότημα επανενώθηκε για να γιορτάσει τα 50α γενέθλια του Brian στο Fine Line Music Café στη Μινεάπολη.

Στις 2 Ιανουαρίου 2018 ο Brian Setzer ανακοίνωσε μέσω της σελίδας του στο Facebook ότι η μπάντα θα επανασυνδεθεί για μια συναυλία στο Λας Βέγκας στις 21 Απριλίου 2018 για το “Viva Las Vegas Rockabilly Weekend Show”.

Η ιστορία των Greasers!

Οι Greasers γεννήθηκαν ως “youth subculture” (υποκουλτούρα της νεολαίας) στις βορειοανατολικές και νότιες Ηνωμένες Πολιτείες την δεκαετία του 1950. Τα δύο κύρια ονόματα που επηρέασαν το look τους ήταν ο Marlon Brando και ο James Dean.

Στις βορειοανατολικές και στις νότιες πολιτείες, οι Greasers ήταν ένας από τους πρώτους τύπους συμμοριών δρόμου. Αυτές οι greaser gangs υπήρχαν πριν οι συμμορίες συνδεθούν με την βία και τα ναρκωτικά.

Λέγεται ότι οι greasers της δεκαετίας του 1950 πήραν το όνομά τους από το "Greaser Act", που ήταν ένας νόμος που δημιουργήθηκε τo 1855 (!) στην Καλιφόρνια για να προστατεύσει τους Καλιφορνέζους από επικίνδυνους και ύποπτους Μεξικανούς (το 1848 είχε τερματιστεί ο Μεξικανο-Αμερικάνικος πόλεμος). Το όνομα "Greaser" (λιπαρός) είχε δοθεί υποτιμητικά στους Μεξικανούς λόγω των μαύρων λιπαρών μαλλιών τους στα μέσα του 1800. Το όνομα "Greaser" συνεπώς υποδήλωνε μια απόλυτη έλλειψη σεβασμού.

Όταν οι λευκοί έφηβοι της δεκαετίας του 1950 και της δεκαετίας του 1960 υιοθέτησαν το όνομα "Greaser", ήθελαν να δηλώσουν μια επαναστατικότητα και μία αντίδραση κόντρα στο «κατεστημένο» με την εμφάνισή τους και τη συμπεριφορά τους. Οι Greasers ήθελαν να έχουν την εικόνα του "bad boy". Επιδίωξαν να είναι οι "επαναστάτες χωρίς αιτία" που ήθελαν να αποδράσουν από την πλήξη του αμερικάνικου τρόπου ζωής. Μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, οι νεαροί Αμερικανοί αναζητούσαν ψυχαγωγία και ταυτότητα πέρα από την εικόνα του ήρωα του πολέμου. Ήθελαν να εξεγερθούν ενάντια στις κοινωνικές νόρμες, και έτσι δημιούργησαν τις δικές τους νόρμες. 

Η μουσική που άκουγαν ήταν rock n' roll και doo-wop και καμιά φορά τραγούδια από ιταλικής καταγωγής ερμηνευτές, καθώς κάποια στιγμή οι greasers συνδέθηκαν περισσότερο με τους νεαρούς Ιταλοαμερικάνους (παράδειγμα οι “Wanderers”), αν και πολλοί ήταν ιρλανδέζικης και πολωνικής καταγωγής. Οι greasers απέφευγαν τις συγκρούσεις με άλλους greasers ή να πάρουν το κορίτσι ενός άλλου greasers.

Το όνομα "greaser" προέρχεται επίσης από το χτένισμα των μαλλιών τους, τα οποία χτένιζαν με πολύ μπριγιαντίνη, βαζελίνη, τζελ ή κερί μαλλιών, ώστε να φαίνονται «λιπαρά». Το στυλ μαλλιών είχε περίεργες ονομασίες όπως “Elephant's trunk” ή “Duck's ass”. 

Ένα τέτοιο στυλ, πιθανότατα υιοθετήθηκε από τους πρωτοπόρους rock 'n' roll και rockabilly ερμηνευτές όπως ο Elvis Presley. Το μαλλί για να παραμείνει «κολλημένο» χρειαζόταν συχνό χτένισμα και φροντίδα.

Οι greasers φορούσαν μαύρα ή λευκά T-shirts, παντελόνια από βαμβάκι (κοινά μεταξύ της εργατικής τάξης) ή σκούρα μπλουτζίν με σηκωμένα ρεβέρ και ψηλές μαύρες ή καφέ δερμάτινες μπότες. Από πάνω φορούσαν δερμάτινα τζάκετ ή μπουφάν μοτοσικλετών.

Στην Βρετανία το στυλ αυτό συνδέθηκε με τους Rockers.

Αν κα οι Greaser έχουν συνδεθεί με άνδρες, στους greasers ανήκαν και γυναίκες. Οι γυναίκες greasers φορούσαν στενές ή φαρδιές (poodle) φούστες με μπουφάν μοτοσικλετών.

Οι Greasers είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες του βιβλίου “The Outsiders” του 1967 του S. E. Hinton, που έγινε και πετυχημένη ταινία υπό τον Francis Ford Coppola το 1983 με το καστ να περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα τότε ανερχόμενα αστέρια του κινηματογράφου. Στην ομάδα των greasers της ταινίας ανήκαν οι Thomas Howell (ως Ponyboy Curtis), Matt Dillon (ως Dallas "Dally" Winston), Ralph Macchio (ως Johnny Cade), Patrick Swayze (ως Darrel "Darry" Curtis), Rob Lowe (ως Sodapop Curtis), Emilio Estevez (ως Two-Bit Matthews),  Tom Cruise (ως Steve Randle) και Glenn Withrow (ως Tim Shepard). Ο εχθρός των greasers, που είναι όλα παιδιά φτωχών οικογενειών της εργατικής τάξης, ήταν τα πλουσιόπαιδα Socs. Επική η συμπλοκή ("rumble") τους υπό βροχήν με νικητές – φυσικά – τους Greasers! 

Επίσης greasers είναι οι πρωταγωνιστές στην ταινία του 1974 “The Lords of Flatbush”. Η παρέα των Perry King, (ως Chico Tyrell), Sylvester Stallone (ως Stanley Rosiello), Henry Winkler (ο γνωστός "Fonzie" στην τηλεοπτική σειρά "Happy Days", ως Butchey Weinstein) και Paul Mace (ως Wimpy Murgalo).

Αλλά η ταινία που έκανε γνωστό στον μέγιστο βαθμό σε όλον τον κόσμο το μοναδικό στυλ τους ήταν το “Grease” του 1978, με τον John Travolta ως “Danny Zuko” μέλος της συμμορίας των T-Birds. 

Άλλες ταινίες είναι το “Cry Baby” (1991) με τον Johnny Dep και η δημοφιλής τηλεοπτική σειρά “Happy Days” (με τον "Fonzie") (1974 - 1985). 

Επίσης ο Ken Wahl (ως Richie Gennaro) στην θρυλική ταινία «The Wanderers» είναι ο αρχηγός της ομώνυμης συμμορίας greasers με τα χαρακτηριστικά πορτοκαλί μπουφάν, ενώ το look greaser κράτησε και ως Vinnie Terranova στην αστυνομική τηλεοπτική σειρά «Wiseguy» (1987 – 1990).

Το look greaser υιοθέτησε και ο Andrew Dice Clay στην ταινία του 1990 «The Adventures of Ford Fairlane», ο David Arquette (ως Dude Delaney ) στην ταινία του 1994 “Roadracers” και ο Shia LaBeouf ως γιος του Ιντιάνα Τζόουνς στην ταινία “Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull” (2008).

Το συγκρότημα Sha-Na-Na υιοθέτησε σκηνικά το στυλ New York City greasers. Η μουσική τους και η εμφάνισή τους στο Φεστιβάλ του Woodstock το 1969 ήταν μια εκδήλωση νοσταλγίας για την «χρυσή» δεκαετία του ‘50.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και την δεκαετία του ’70, καθώς οι μουσικές, οι μόδες και οι τάσεις άλλαζαν, οι greasers είχαν υποχωρήσει  αλλά δεν είχαν σβήσει. Μάλιστα βρέθηκαν σε «κόντρα» με το κίνημα των χίπις με τα αντιπολεμικά τσιτάτα και τα μακριά μαλλιά. Χαρακτηριστική η ατάκα που πέταγαν οι Sha-Na-Na , πριν τραγουδήσουν το rock and roll is here to stay του Danny and the Juniors: "We've got just one thing to say to you fuckin' hippies, and that is that rock and roll is here to stay!" 

Goodbye Fats Domino....

Ήταν boogie-woogie. Ήταν R & B. Ήταν rock 'n' roll. Και ήταν ποπ. Και ήταν όλα αυτά ήταν ο Fats Domino, ο μουσικός από τη Νέα Ορλεάνη, ο οποίος πέθανε στη Λουιζιάνα σε ηλικία 89 ετών. Για τον Fats και την ζωή του διάβασε εδώ. Εδώ είναι 14 τραγούδια από τα πρώτα χρόνια του Domino, μια μικρή γεύση από τα εκατοντάδες κομμάτια του.

«The Fat Man» (1949)

Ο Fats Domino συστήθηκε στον κόσμο με αυτό το single. Απλά εκπληκτικό.

«Blueberry Hill» (1956)

Το "Blueberry Hill" ήταν γνωστό από το 1940, και το είχαν πει οι Gene Autry, Glenn Miller και Louis Armstrong, μεταξύ άλλων.

«I’m Walkin’» (1957)

«Ain’t It a Shame» (1955)

“You made/Me cry/When you said/Goodbye” . Ο Domino τραγουδάει για τα δάκρυά του, αλλά επιμένει: “You’re the one to blame.” Το είπε και ο Pat Boone και ήταν απαράδεκτο.

«Blue Monday» (1955)

Άσχημο πράγμα η Δευτέρα

«Walkin’ to New Orleans» (1960)

«I’m Gonna Be a Wheel Someday» (1958)

«She’s My Baby» (1949)

«Swanee River Hop» (1953)

Ένα από τα αγαπημένα του Domino. Αυθεντικό boogie woogie.

«Darktown Strutters Ball» (1958)

Ένα τραγούδι του 1917 που ήταν από τις πρώτες τζαζ ηχογραφήσεις.

«My Girl Josephine» (1960)

Ένα από τα καλύτερα. “You used to laugh at me and holler ‘Hoo hoo hoo’”…

«All By Myself» (1955)

«Be My Guest» (1959)

«Jambalaya» (1962)

Gene Vincent: The Last Days...

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1971 ο Ronny Weiser της Rolling Rock Records ρωτούσε με περιέργεια μια τοπική ιδιοκτήτρια δισκάδικου αν γνώριζε κάτι για τον Gene Vincent. Εκείνη απάντησε ειρωνικά ότι άκουσε ότι βρισκόταν σε ένα διαμέρισμα κάτω στο δρόμο. Ο Ron έκανε άμεση επαφή μαζί του και ο Gene ηχογράφησε τέσσερα μόνο φωνητικά τραγούδια στο διαμέρισμα του Ron, χρησιμοποιώντας ένα φορητό κασετόφωνο καταγραφής. Αργότερα προστέθηκαν μουσικά κομμάτια.

(Τον Ιούλιο του 1971 ο Gene είχε κυκλοφορήσει το υπέροχο άλμπουμ “The Day the World Turned Blue” με εξαιρετικά τραγούδια όπως το “How I love them old songs”, “High on life”, “North Carolina line”, “You can make it if you try”, “Our souls”, “Looking back”, “The day the world turned blue”, “Boppin the blues”, “There is something on your mind”, “Oh, lonesome me” και “The woman in black”). 

Ο Gene έκανε πρόβες για περίπου 12 τραγούδια για μια περιοδεία και ηχογράφησε πέντε από αυτά με τον Richard Cole και την μπάντα του Kansas Hook την Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 1971. Το υλικό αυτό (εκτός από το "Whole Lotta Shakin") κυκλοφόρησε χρόνια αργότερα ως "The Last Session". Ο Gene κατάφερε να κάνει δύο παραστάσεις στο Wookey Hollow Club στο Λίβερπουλ στις 3 και 4 Οκτωβρίου 1971 πριν η κατάσταση της υγείας του επιδεινωθεί εντελώς και πετάξει με αεροπλάνο πίσω στην Καλιφόρνια στις 8 Οκτωβρίου.

Στην Καλιφόρνια, υποφέρει από κατάθλιψη. Επιπλέον, όταν βρέθηκε στο L.A, διαπίστωσε  ότι η Marcia (η τελευταία φίλη του) και τα παιδιά της εγκατέλειψαν το σπίτι τους στην κοιλάδα Simi. Πήρε τα πάντα μαζί της, συμπεριλαμβανομένου του πικ απ που οι αδελφές του Gene του είχαν κάνει δώρο για τα Χριστούγεννα. Η Tina Craddock, η αδελφή του θυμάται: "Η Marcia φαινόταν καλά, αλλά όταν Gene πήγε στο Λονδίνο, πήρε όλα τα χρήματά του από την τράπεζα".

Ο Gene ήταν καταλυπημένος και με ελάχιστα χρήματα (τον κυνηγούσε δικαστικώς η τρίτη σύζυγός του, Margaret Russell, για μη πληρωμή διατροφής, ενώ η Marcia μόλις τον είχε ληστέψει). Ο ίδιος αισθανόταν ότι όλοι τον πρόδωσαν και ήταν αποπροσανατολισμένος. Η διαδικασία διαζυγίου με την Jackie Frisco (τραγουδίστρια από τη Νότια Αφρική) είχε ξεκινήσει, αλλά ποτέ δεν πήρε την απόφαση του δικαστηρίου. Πίνει, αλλά δεν τρώει πια. Η Λούιζ, η μητέρα του είχε την προαίσθηση ότι ο Gene πέθαινε και τον πήρε τηλέφωνο. Της απάντησε: «Μόλις επέστρεψα μαμά, αλλά μου πήρε όλα όσα είχα, ακόμα και το πικ απ».

Ανησυχώντας για τον γιο τους, οι γονείς του Gene που κατοικούσαν στη Saugus της Καλιφόρνιας, ταξίδεψαν μέχρι την κοιλάδα Simi για να τον βρουν απογοητευμένο και αποπροσανατολισμένο. Αποφάσισαν να πάρουν τον Gene στο σπίτι τους και καθώς έμπαινε στο σπίτι ο Gene έπεσε κάτω, έσκασε το χρόνιο έλκος του και άρχισε να βγάζει από το στόμα του αίμα.

Κάλεσαν το ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο Νοσοκομείο Inter-Valley όπου και πέθανε περίπου μία ώρα αργότερα. Μεταξύ των τελευταίων λέξεων του Gene ενώ περίμενε το ασθενοφόρο ήταν η υπόσχεση: "Αν το περάσω αυτό, θα γίνω ένας καλύτερος άνθρωπος". Ωστόσο, δεν επέζησε. 

Ο Gene πέθανε στο Newhall της California, από αιμορραγικό έλκος στις 12 Οκτωβρίου 1971. Ήταν 36 ετών. Η μητέρα είπε: "Αφού πέθανε, είχε το πιο γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπό του. Ήταν ευτυχισμένος που ξέφυγε από την ατυχία του". 

Σύμφωνα με την Evelyn, την αδελφή του Gene, στην κηδεία επικρατούσε λίγο χαοτική κατάσταση. Η Donna, η άλλη του αδελφή, ήταν μέλος κάποιου θρησκευτικού κινήματος και ήθελε να έχει τον έλεγχο ολόκληρης τελετής. Πολλοί τηλεφωνούσαν αλλά κανείς δεν ήξερε πού να πάει. Λουλούδια στέλνονταν αλλά ποτέ δεν έφτασαν στον προορισμό τους. Λίγοι από τους φίλους του ήρθαν, αλλά ο Johnny Meeks, ο κιθαρίστας των Blue Caps, ήταν παρών. H γυναίκα του Jackie φώναζε ότι ο Gene δεν ήθελε ούτε να θαφτεί ούτε να καεί, αλλά να έχει μια στρατιωτική κηδεία και να θαφτεί στη θάλασσα. Ετάφη στο Eternal Memorial Park, Newhall της Καλιφόρνια. Στο τάφο τον έβαλαν με το μαύρο δερμάτινό του.

Ήταν ένα θλιβερό τέλος για έναν από τους πιο δημιουργικούς Αμερικανούς καλλιτέχνες και έναν από τους πιο αυθεντικούς ερμηνευτές του Rock n Roll. Ο τάφος του βλέπει τον αυτοκινητόδρομο του San Fernando. Γρήγορα αυτοκίνητα και φορτηγά περνούν καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας κοντά από τον επαναστάτη με το μαύρο δερμάτινο. Είναι φυσιολογικό από τότε που ο Gene πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στους δρόμους για να κάνει τις παρατάσεις του. Η περιοδεία έλαβε τέλος, αλλά η μουσική του ζει ακόμα.