The Shakin' Stevens story

Ο Shakin' Stevens, γνωστός και ως "Shaky", γεννήθηκε ως Michael Barratt, στις 4 Μαρτίου του 1948 σε ένα προάστιο στα περίχωρα του Κάρντιφ στη Νότια Ουαλία από τον Jack και την May Barratt.

Ο Michael Barratt - Shakin Stevens, ήταν το νεότερο από τα 11 παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν βετεράνος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και δούλευε στην οικοδομή.

Ο Shaky παντρεύτηκε τη σύζυγό του Carole στις 7 Οκτωβρίου 1967 και απέκτησαν τρία παιδιά. Όταν παντρεύτηκε το επίσημο επάγγελμα του ήταν γαλατάς, και ζούσαν σε ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο του Κάρντιφ.

Ως έφηβος στα μέσα του 1960 ο Barratt δημιούργησε την πρώτη του ερασιτεχνική rock and roll μπάντα με τους φίλους του από το σχολείο και έγινε ο τραγουδιστής και η ηγετική μορφή του συγκροτήματος. Αρχικά ονομάστηκαν ‘The Olympics’, μετά ‘The Cossacks’ και μετά ‘The Denims’ και έπαιζαν σε συναυλίες στην περιοχή της Νότιας Ουαλίας.

Αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Stevens συνδέθηκε με την πτέρυγα της νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας και έπαιζε σε εκδηλώσεις της νεολαίας. Η νεολαία - τότε - είχε σύνδεσμο με πολλές εξέχουσες προσωπικότητες της μουσικής βιομηχανίας, όπως ο Pete Townshend.

Ξεκίνησε επαγγελματικά κατά τη διάρκεια του 1968, ως ‘ Shakin' Stevens and the Sunsets’. Οι Sunsets ήταν ένα συγκρότημα από το Penarth, που έπαιζε τον ήχο του παλιού καλού rock'n'roll της δεκαετίας του ’50.

Τον Δεκέμβριο του 1969 πήραν πρόσκληση να γίνουν support για τους Rolling Stones.

Το 1977, μετά από επτά χρόνια συνεχών συναυλιών και ηχογραφήσεων, ο Jack Good κάλεσε τον Shaky στο Λονδίνο για να συμμετάσχει σε μια οντισιόν για το μιούζικαλ "Elvis!" Τρεις ηθοποιοί έπρεπε να απεικονίσουν τη ζωή του Ελβις κατά τη διάρκεια του show και ο Shaky πήρε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, παίζοντας τον Elvis στα πρώτα χρόνια.

Η παρουσία του ξεπέρασε κάθε προσδοκία και έγινε ευρέως γνωστός στο κοινό του Ηνωμένου Βασιλείου. Άρχισε να εμφανίζεται τακτικά στην τηλεόραση, όχι μόνο στην Βρετανία, αλλά και στις ΗΠΑ.

Στα τέλη του 1979, ξεκίνησε συνεργασία με την μάνατζερ Freya Miller, η οποία αμέσως το είπε να διακόψει τη συνεργασία του με τους Sunsets και να συνεχίσει σόλο καριέρα. Ήταν - από ότι φάνηκε - μία έξυπνη συμβουλή που τον βοήθησε ακόμα πιο πολύ να αναδείξει το μεγάλο ταλέντο του. Κάτω από το επιτήδειο χέρι της Μίλερ, το 1981, ο Shaky σημείωσε το πρώτο του χιτ στην Βρετανία φτάνοντας στο νο 1 με το "This Ole House" (παλιά επιτυχία της Rosemary Clooney), ενώ θα ακολουθήσουν άλλα δέκα τραγούδια που έφτασαν στο top five, μεταξύ των οποίων τρία στο νούμερο 1 με το "Green Door", "Oh Julie" και "Merry Christmas Everyone", ενώ το "You Drive Me Crazy" και το "A Love Worth Waiting For" έφτασαν στο νο 2 το 1981 και το 1984 αντίστοιχα. Εντωμεταξύ ο Shaky είχε υιοθετήσει ένα πιο ποπ στυλ.

Στην επιτυχία του 1984 "Teardrops", που έφτασε στο # 5 στο Ηνωμένο Βασίλειο, έπαιζε ο Hank Β. Marvin στην κιθάρα, ενώ ο Stevens μάζευε συχνά διάσημους μουσικούς στις ηχογραφήσεις του, όπως ήταν ο Albert Lee, ο Roger Taylor, η Bonnie Tyler και, πιο πρόσφατα, ο Tony Joe White.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο Stevens επανασυνδέθηκε με τον πρώην παραγωγό τον Dave Edmunds και έγραψαν το άλμπουμ ‘Lipstick, Powder and Paint’ και το χριστουγεννιάτικο σούπερ χιτ ‘Merry Christmas Everyone’, που ήταν νο 1 hit τα Χριστούγεννα του 1985.

Οι επιτυχίες συνεχίστηκαν σε όλη τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές του 1990.

Ήταν στη δεκαετία του 1990, ωστόσο, που ο Stevens έκανε ένα μεγάλο διάλειμμα από τις ηχογραφήσεις, ενώ έμπλεξε σε δικαστικούς αγώνες για τα δικαιώματα του άλμπουμ Legend. Το 1999 επέστρεψε σε live εκτελέσεις.

Το 2005, επέστρεψε πάλι στα charts της Βρετανίας, με το album ‘The Collection’, που έφτασε στο νο 5.

Το παλιό του συγκρότημα, οι Sunsets συνέχισαν να παίζουν χωρίς αυτόν αυθεντικό rock and roll σε Ευρώπη και Αυστραλία. Πρόσφατα συνδέθηκε μαζί τους ο ανιψιός του Shaky, Levi Barrett.

Ο Shakin' Stevens – που στην Ελλάδα τα έντυπα της εποχής τον αποκαλούσαν ‘ο κεφάτος μίμος του Έλβις’ - αν και έφυγε από το αρχικό εκρηκτικό rock and roll στυλ που είχε με τους Sunsets (καταπληκτικές εκείνες οι ηχογραφήσεις) και μεταλλάχθηκε σε μια πιο ποπ φιγούρα ‘προσιτή’ στο 'πλατύ κοινό', κατάφερε να αναδειχθεί (στην Ευρώπη) και να κυριαρχήσει κάποια χρόνια την δεκαετία του ‘ 80, μια εποχή που μεσουρανούσε η ηλεκτρονική ποπ, χωρίς ποτέ να χάσει τον υπέροχο ‘αέρα’ των fifties, που απέπνεε. Πέρα από την ψυχαγωγία, έγινε η αιτία να στραφούν κάποιοι νέοι της εποχής προς το παλιό καλό ρον εντ ρολλ (και φυσικά στον Έλβις). Ανάμεσά τους και το παρόν φάντασμα..

God Bless You Shaky

Επίσημη ιστοσελίδα του Shakin' Stevens

Η Δισκογραφία του

Ιστοσελίδα των Sunsets

Shaky - A Tribute to Eddie Cochran

2004

The Gene Simmons story

Ο Gene Simmons γνωστός και ως ‘Jumpin’ Gene Simmons γεννήθηκε στο Tupelo του Μισισιπή (όπου γεννήθηκε ο Elvis), στις 10 Ιουλίου 1933 και μετακόμισε στο Memphis του Tennessee το 1958.

Ενώ έπαιζε σε διάφορα clubs στην περιοχή του Μέμφις στα πρώτα του χρόνια, το μοναδικό του ύφος τράβηξε την προσοχή του Sam Phillips, ιδιοκτήτη της θρυλικής "Sun Records". Ήταν απλώς ζήτημα ημερών ο Sam Phillips να τον προσθέσει στην εντυπωσιακή λίστα του με τα αστέρια της Sun Records: Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Johnny Cash, Roy Orbison και Charlie Rich.

Καθώς η μουσική σταδιοδρομία του συνέχιζε να αναπτύσσεται ο Gene συμμετείχε στο περίφημο "Bill Black Combo" (ο Bill Black ήταν ο θρυλικός μπασίστας του Elvis τα πρώτα χρόνια) ως βασικός τραγουδιστής. Το Combo κέρδισε την προσοχή και παρουσιάστηκε σε δημοφιλείς τηλεοπτικές εκπομπές, όπως το "Ed Sullivan Show" και το "American Bandstand."

Οι παραστάσεις τους συνέχισαν να είναι δημοφιλείς μέχρι τον πρόωρο θάνατο του Bill Black. Ο Gene σύντομα υπέγραψε με την "Hi Records" και πέτυχε να κάνει hit με το "Haunted House," ένα κομμάτι του Johnny Fuller από το 1958, που έφτασε στο νο 11 του Billboard Hot 100 το 1964. Ήταν η πρώτη του επιτυχία με εκατομμύρια πωλήσεις και η αφετηρία για μια μεγάλη παγκόσμια περιοδεία.

Το κομμάτι ηχογράφησε αργότερα και ο Jerry Lee Lewis, αλλά και ο Hasil Adkins.

Η δεκαετία του 1980 με την αναβίωση του «Old Time Rock 'Roll» στο εξωτερικό, έφερε τον Gene να τραγουδάει όλα τα παλιά τραγούδια του σε όλη την Ευρώπη.

Η τελευταία του δουλειά ήταν το "Indian Outlaw," το 1994 που ήταν για τον Tim McGraw και πούλησε πάνω από 5 εκατομμύρια αντίτυπα.

Ο Brian Setzer ηχογράφησε το "Peroxide Blonde in a Hopped Up Model Ford," για το άλμπουμ του ‘Rockabilly Riot, Vol. 1: A Tribute to Sun Records’ (2005).

Ο Simmons πέθανε στις 29 Αυγούστου 2006, σε ηλικία 73.

Η γνωστή μορφή των Kiss, ο Gene Simmons (πραγματικό όνομα: Chaim Witz) πήρε το όνομά του από τον τραγουδιστή του rockabilly.

Go Cat Go

Οι ‘Go Cat Go’ ήταν ένα καταπληκτικό και πολλά υποσχόμενο rockabilly συγκρότημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, που όμως τέλειωσε πολύ γρήγορα και άδοξα την πορεία του, όταν ο τραγουδιστής και μορφή του συγκροτήματος, Darren Spears, δολοφονήθηκε το 1993.

Όλα ξεκίνησαν γύρω στο 1988 στην περιοχή της Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, με τον Darren Spears στα φωνητικά (μία πράγματι πολύ καλή φωνή) και τον ντράμερ Lance LeBeau. Αργότερα προστέθηκε κιθαρίστας Bill Hull και ο 16χρονος μπασίστας Brian Freeman.

Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν:

Darren Spears - Vocals & Acoustic Guitar

Bill Hull - Lead Guitar

Brian Freeman - Slap Bass

Lance LeBeau - Drums

Στην αρχή έπαιζαν μπροστά από ένα γκαράζ και μαζεύονταν όλη η γειτονιά και μετά σε τοπικά κλαμπ. Το 1990 κυκλοφόρησαν σε κασέτα μία συλλογή από τραγούδια με τον τίτλο "Out of Control". Τα 6 τραγούδια του Darren ήταν: "Who Was That Cat," "Forever's Much Too Long," "Time To Rock," (το καταπληκτικό!)"Please Mama Please," "'Till the Cool Cats Cry," και "10 Ways to Rock." Αμέσως προχώρησαν να βγάλουν δίσκο.

Το 1991 σε μία περιοδεία τους σταμάτησαν στο Memphis, Tennessee και πήγαν κατευθείαν στην Sun Records, όπου ηχογράφησαν 6 τραγούδια: "Please Mama Please," "'Til the Cool Cats Cry," "Who Was That Cat," "Honey Don't" του Carl Perkins, "Blue Days Black Nights" του Buddy Holly, " Flyin' Saucers Rock 'n' Roll," του Billy Lee Riley και φυσικά το "That's Alright Mama."

Ενώ έκαναν πετυχημένες περιοδείες και ήταν γεμάτοι ενθουσιασμό και έτοιμοι να κάνουν το επόμενο μεγάλο βήμα ως συγκρότημα, με σχέδια να πάνε στην Ευρώπη, στις 14 Σεπτεμβρίου 1993, ο Darren Spears πυροβολήθηκε χωρίς προειδοποίηση από τρεις έφηβους που ήθελαν να κλέψει το όπλο που χρησιμοποιούσε για το κυνήγι. Πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου.

Οι δράστες συνελήφθησαν την επόμενη μέρα – όταν πήγαιναν στο σχολείο τους.

Τα υπόλοιπα μέλη συμφώνησαν ότι δεν μπορούσε κανένας να πάρει την θέση του Darren, κι έτσι οι δρόμοι τους χώρισαν.

Ο Bill παίζει κιθάρα, αλλά όχι rockabilly, ενώ ο Lance παίζει ντράμς με τους Flea Bops και τους Twilite Ramblers.

Πηγή

The Link Wray story

Ο Link Wray είναι φαινόμενο, ένας από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες.

Ο Link (1929-2005) έμεινε γνωστός για το νέο πρωτοποριακό ήχο ηλεκτρικής κιθάρας, που έφερε στην δεκαετία του ’50, δίνοντας για πρώτη φορά το στίγμα του, με το συγκρότημά του, τους Ray Men, με το περίφημο instrumental "Rumble", το 1958. Ο Wray ήταν πρωτοπόρος του αλλοιωμένου ηλεκτρικού ήχου της κιθάρας, αλλά και της μίξης ενός ήχου " punk και heavy rock".

Εκτός του Rumble περίφημα κομμάτια του Link ήταν τα: The Swag, Raw-Hide, Jack the Ripper, Run Chicken Run , Ace of Spades, Jack the Ripper και άλλα.

Το περιοδικό Rolling Stone περιέλαβε τον Link στην θέση 67 στην λίστα με 100 μεγαλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών.

Ο Link Wray (κανονικό όνομα Frederick Lincoln Wray Jr) γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1929, στο Dunn της Βόρειας Καρολίνας και ήταν μισός ινδιάνος Shawnee.

Αργότερα ο Link και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Norfolk της Virginia, όπου ο πατέρας του εργάστηκε στα ναυπηγεία Ναυτικού. Ο Link υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό και ήταν βετεράνος του πολέμου της Κορέας. Το 1956, η οικογένειά του πήγε στην Ουάσιγκτον και από εκεί, μετακόμισαν σε ένα αγρόκτημα στο Accokeek του Maryland. Ο Link πήγε στην Αριζόνα με τον αδελφό του Vernon στις αρχές του 1970, και αργότερα μετακόμισε στο San Francisco στα μέσα του 1970.

Ενώ ήταν στον Πόλεμο της Κορέας, προσβλήθηκε από φυματίωση που τελικά του κόστισε ένα πνεύμονα. Οι γιατροί του είπαν ότι δεν θα τραγουδήσει ξανά, κι έτσι Link επικεντρώθηκε στην κιθάρα του.

Μισός ινδιάνος Shawnee, ο Wray συχνά μιλούσε για την καταγωγή του σε παραστάσεις και συνεντεύξεις. Τρία από τα τραγούδια που ερμήνευσε φέρουν τα ονόματα ινδιάνικων φυλών: «Shawnee", "Apache", και "Comanche." Το "Apache" έγινε επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο για τους Shadows το 1960.

Η Epic Records σκέφτηκε ότι ο Link Wray και οι Ray Men (Horton και Doug Wray) μπορούσαν να είναι οι αντίπαλοι του Duane Eddy και των Rebels και ο Wray αντέγραψε αυτό το στυλ για το "Dixie Doodle». Η καλύτερη στιγμή του ήταν η instrumental επιτυχία του 1959, το «Rawhide», όπου αυτοσχεδίαζε με τη νέα Danelectro Longhorn κιθάρα του.

Μέχρι το 1960, ο Wray τραγουδούσε στους δίσκους του, με μια ασυνήθιστη ραγισμένη φωνή. Βελτίωσε την εικόνα του με τα όρθια μαύρα μαλλιά, τα μαύρα γυαλιά ηλίου, το μαύρο δερμάτινο μπουφάν και το μαύρο παντελόνι, ενώ κάποιες φορές φορούσε και μία ινδιάνικη κορδέλα στο κεφάλι του.

Το 1977 ο Robert Gordon συνεργάστηκε με τον Wray για το άλμπουμ ‘Robert Gordon with Link Wray’ και το ‘Fresh Fish Special’(1978). Ήταν καλά άλμπουμς, αλλά οι ζωντανές εμφανίσεις τους, ήταν πιο συναρπαστικές.

Ο Wray έβγαλε ένα άλμπουμ με βαρύτερο ήχο, το ‘Bullshot’ (1979), όπου περιλάμβανε μία ‘ήσυχη’ έκδοση του "Don't" του Elvis Presley.

Το καταπληκτικό ‘Live at the Paradiso’ του Άμστερνταμ, που ηχογραφήθηκε το 1979, αλλά κυκλοφόρησε το 1982, δείχνει πόσο δυνατός θα μπορούσε να είναι στη σκηνή.

Εκεί έπαιζε το "I Saw Her Standing There" των Beatles.

Το 1980 ο Link γνώρισε μια Δανέζα ιστορικό των Ιθαγενών της Αμερικής την παντρεύτηκε (4^ος γάμος) και μετοίκησε στη Κοπεγχάγη της Δανίας όπου και πέθανε το 2005 στα 76 του.

Το 1994, δόθηκε στην καριέρα του μια ώθηση, όταν το "Rumble" και το "Ace of Spades" συμπεριλαμβάνονταν στο soundtrack της ταινίας ‘Pulp Fiction’ του Tarantino.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Link Wray εμφανίστηκε σε ένα νεανικό κοινό στο Dingwall του Λονδίνου. Έπαιξε instrumentals για μια ώρα και όταν του ζήτησαν να κάνει encore, έπαιξε για άλλα 45 λεπτά από τα ίδια τραγούδια. Ήδη 70 χρονών και φορώντας ένα μαύρο φανελάκι και μαύρο παντελόνι, ήταν το πιο cool άτομο στον χώρο.

Ο Link Wray πέθανε στις 5 Νοέμβρη του 2005 στο σπίτι του στην Κοπεγχάγη από καρδιακή ανεπάρκεια. Ήταν 76 ετών. Θάφτηκε σε κρύπτη εκκλησίας στο ανατολικό προάστιο της Κοπεγχάγης, το Christianshavn.

Την άνοιξη του 2012 ετοιμάζεται να παρουσιαστεί ένα ανεξάρτητο φιλμ για την ζωή του Link με τον τίτλο "Be Wild, Not Evil".

Cry Baby (1990)

Η μουσική ταινία ‘Cry-Baby’ σε σκηνοθεσία John Waters, προβλήθηκε το 1990 και ήταν από τις πρώτες ταινίες του μετέπειτα ‘σταρ’ Johnny Depp που εμφανιζόταν στο φιλμ ως teen rebel (με στυλ greaser) των ’50’s με το όνομα Wade "Cry-Baby" Walker.

Στην ταινία εμφανίζονται και οι : Amy Locane, Iggy Pop, Traci Lords, Ricki Lake, David Nelson, Susan Tyrrell και Patty Hearst. Η ταινία, που δεν είναι ‘κλασσική’ ταινία των 50’s, αλλά μάλλον παρωδία αυτών των ταινιών, δεν είχε καμία σημαντική επιτυχία.

Η ταινία υποτίθεται ότι γυρίζεται στην Βαλτιμόρη την δεκαετία του ’50 όπου ο «Cry-Baby" Walker, που ανήκει στην συμμορία των ‘Drapes’ ερωτεύεται την Allison, μια ‘καλή’ κοπέλα και δημιουργούν αναστάτωση στην μικρή πόλη τους.

Τα τραγούδια είναι καλά, ιδιαίτερα αυτά που φαίνεται να τραγουδάει ο Johnny Depp που στην πραγματικότητα είναι η φωνή του James Intveld.

Το trailer της ταινίας

James Intveld

O James Intveld έμεινε γνωστός από τα τραγούδια του, που τραγουδάει ο Johnny Depp στην ταινία του 1990, ‘Cry Baby’ (αν και πολλοί ακόμα νομίζουν ότι τραγουδάει ο ίδιος ο Ντεπ).

Ο Intveld γεννήθηκε στην Ολλανδία, αλλά από την ηλικία των 2 ετών, μεγάλωσε στο Compton της California.

Το 1978 ο James και ο αδελφός του Rick είδαν την ταινία "The Buddy Holly Story" και ξεκίνησε η αγάπη τους το rockabilly. Έτσι ο James Intveld ξεκίνησε στις αρχές του 1980 να παίζει rockabilly με τους ‘Rockin' Shadows’ με πιο γνωστό κομμάτι το ‘MY HEART IS ACHIN' FOR YOU’, για την "L.A. Rockabilly" (Rhino/Rockhouse).

Στην πάντα έπαιζε ο αδελφός του, Ricky Intveld και ο Pat Woodward. Ο Ricky Nelson ζήτησε από τον Ricky Intveld και τον Pat Woodward, να ενσωματωθούν στο συγκρότημά του. (Και οι δύο σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα που κόστισε και τη ζωή του Νέλσον.)

Μετά ο James Intveld ξεκίνησε να παίζει σόλο σε clubs.

Ο Intveld έγραψε το "Cryin' Over You", που ηχογράφησε η Rosie Flores.

Υπήρξε μέλος του ‘The Blasters’ και έχει εμφανισθεί σε πολλές ταινίες και μουσικά βίντεο με καλλιτέχνες.

Ιστοσελίδα:

http://www.jamesintveld.com/