The Mac Curtis story

Ο Mac Curtis γεννήθηκε ως Wesley Erwin Curtis, Jr. στις 16 Ιανουαρίου του 1939 στο Fort Worth του Τέξας. Ο Κέρτις άρχισε να παίζει κιθάρα στην ηλικία των 12, σε τοπικούς διαγωνισμούς ταλέντων. Το 1954, η οικογένειά του μετακόμισε στο Weatherford του Τέξας, ενώ εκεί σχημάτισε ένα συγκρότημα με δύο συμμαθητές του, τον Jim και τον Ken Galbraith. Έπαιζαν σε σχολικές εκδηλώσεις, αλλά κατά τη διάρκεια ενός από αυτές, το show διεκόπη λόγω κινήσεων επί σκηνής που περιείχαν «σεξουαλικά υπονοούμενα». 

Έτσι, το συγκρότημα έπαιζε πλέον σε τοπικό επίπεδο, και το 1955 τους προσφέρθηκε μια συμφωνία με την εταιρία ‘King Records’, με την οποία κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο single τους "If I Had Me a Woman".

Λίγο αργότερα, ο Alan Freed τους άκουσε και τους κάλεσε να παίξουν για το Christmas radio special το 1956. Ο Curtis επέστρεψε στο Weatherford για να τελειώσει το σχολείο το 1957, και στη συνέχεια έγινε disc jockey στη Σεούλ της Κορέας μετά την ένταξή του στο στρατό. Κατά την επιστροφή του το 1960, συνέχισε να εργάζεται ως DJ στο Νότο, και κυκλοφόρησε μερικά άλμπουμ, με το ‘The Sunshine Man’ του 1968, να φτάνει στο νο 35 στα αμερικάνικα Country charts.  

Στη δεκαετία του 1970, καθώς το rockabilly απέκτησε και πάλι δημοτικότητα, άρχισε να ηχογραφεί με τον Ray Campi και υπέγραψε στην ‘Rollin' Rock Records’ του Ronnie Weiser. Το 1970, ο Mac Curtis είχε δύο χιτ στα αμερικάνικα Billboard country chart, το "Early In The Morning" (νο 35) και το "Honey, Don't" (νο 43). 

Ως τραγουδιστής ήταν ακόμα ενεργός στη δεκαετία του 1980 και 1990. Αργότερα εισήλθε στο Rockabilly Hall of Fame.

Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου του 2013, σε ηλικία 74 ετών, μετά από τραυματισμό σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα τον προηγούμενο μήνα. 

The Sandy Nelson story

Ο θρυλικός rock 'n' roll ντράμερ Sandy Nelson γεννήθηκε ως Lloyd Sander Nelson στις 1 Δεκεμβρίου, 1938, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια

Ξεκίνησε την καριέρα του ως μέλος των Kip Tyler and the Flips, που έκαναν live εμφανίσεις σε rock 'n' roll shows. Ο Νέλσον έπαιζε το "To Know Him Is To Love Him" των Teddy Bears και τον δίσκο "Crazy Times" του Gene Vincent (1959). Εκείνη την χρονιά ο Νέλσον αποφάσισε να χρηματοδοτήσει ένα δικό του demo, το instrumental "Teen Beat". Κατέληξε στην εταιρία του disc jockey Art Laboe που μόλις είχε ένα χιτ με το "Bongo Rock" του Preston Epps. Ο Laboe βελτίωσε το demo με overdubs και το αποτέλεσμα ήταν ένα χιτ νο 4 στις ΗΠΑ και νο 9 στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

Στα τέλη του 1959 υπέγραψε στην Imperial, που κυκλοφόρησε το πρώτο του LP, τον Ιανουάριο του 1960. Τα πρώτα του πέντε singles ήταν αποτυχίες, όμως ο φίλος του Richie Podolor τον βοήθησε να γράψει το "Let There Be Drums" που έμελε να γίνει η μεγαλύτερη επιτυχία του.  Εδώ ο ήχος τυμπάνων ήταν πολύ πιο επιτήδειος από το "Teen Beat" και ο δίσκος έφτασε στο νο 7. Τα πήγε ακόμα καλύτερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έφτασε στο νο 3 στις αρχές του 1962. 

Ο Nelson κυκλοφόρησε έξι άλμπουμ το 1962, όλα τους καλής ποιότητας. Η επιτυχία του στα charts  επιβραδύνθηκε το 1963, αλλά όχι η δραστηριότητα ηχογράφησης, μέχρι που ο Sandy υπέστη μια τραγική απώλεια στα τέλη του έτους. Μετά από ένα ατύχημα με την μοτοσικλέτα, έπρεπε να ακρωτηριαστεί μέρος του δεξιού του ποδιού. Παρά τον τραυματισμό του, επέστρεψε στο drumming και έκανε ένα comeback στα τέλη του 1964 με το "Teen Beat '65" που πήγε καλά.

Στη συνέχεια εκσυγχρόνισε τον ήχο του και συνέχισε να ηχογραφεί άλμπουμς για την Imperial (μέχρι το 1970) και στη συνέχεια, πιο σποραδικά, για την United Artists. Για πολλά χρόνια έπαιζε με μια μικρή μπάντα γύρω από το Λος Άντζελες. Ο Νέλσον παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανενεργός μουσικά μετά το 1978 και ηχογραφούσε πολύ σπάνια. Δεν έκανε oldies παραστάσεις, είχε και τον μόνιμο πόνο στο πόδι του. Ωστόσο, το 2002, έκανε δεκτή την πρόσκληση να παίξει μετά τον Glen Glenn στο ετήσιο rockabilly φεστιβάλ ‘Viva Las Vegas’.

Σήμερα ο Nelson ζει στο Boulder City της Νεβάδα. Το 2009 έβγαλε ένα νέο CD ​​με πρωτότυπες συνθέσεις ("Nelsonized" με τον Sandy Νέλσον και τους Sin City Termites).

Η καλύτερη συλλογή του είναι πιθανώς το "Rock 'n' Roll Drumbeat" (1995) καθώς και το "The Very Best Of Sandy Nelson" (2003).

Happy Greaser New Year!

The Micke Muster story

Ο Micke Muster γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1962 στο Svenstavik, Jamtland της Σουηδίας. Ανάμεσα στους πολλούς τραγουδιστές-πιανίστες που επηρεάστηκαν από τον Jerry Lee Lewis, ο Σουηδός Micke είναι ένας από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών, στο σπίτι ενός γείτονα, εκπλήσσοντας τους πάντες με τους rocking ήχους που μπορούσε να βγάζει από το πιάνο. Όταν ήταν οκτώ, η οικογένειά του μετακόμισε στο Hagalund, λίγο έξω από τη Στοκχόλμη. Εκεί ο Micke δεν είχε πιάνο, έλυσε αυτό το πρόβλημα επισκεπτόμενος πολλά καταστήματα μουσικής, και λέγοντας ότι «όπου να ναι θα έρθουν οι δικοί μου!» και έτσι κέρδιζε πολύτιμο χρόνο παίζοντας το αγαπημένο του πιάνο πριν τον καταλάβουν και τον πετάξουν έξω από το μαγαζί!

Σε ηλικία 13 ετών πήρε τελικά το δικό του πιάνο. Εν τω μεταξύ είχε ανακαλύψει τη μουσική του Elvis Presley και του Jerry Lee Lewis (Live at the Star Club LP) και αποφάσισε ότι αυτό ήταν το είδος της μουσικής που ήθελε να παίξει.

Το 1985 ο Micke σε ηλικία 24 χρονών, συνάντησε το είδωλό του, τον Jerry Lee για πρώτη φορά. Ο Jerry έμενε στο Plaza Hotel στη Στοκχόλμη και υπήρχαν φήμες ότι ο Killer μπορεί να έπαιζε μερικά τραγούδια στο μπαρ του ξενοδοχείου. Οι φανς συγκεντρώθηκαν γύρω από το πιάνο, αλλά όταν ο Jerry Lee δεν εμφανίστηκε, ο Micke άρχισε να συνθλίβει τα πλήκτρα. Μετά από περίπου μισή ώρα, έφτασε ο Τζέρι και στάθηκε δίπλα στο πιάνο για να ακούσει. Ο Micke εξήγησε ότι δεν είχε την πρόθεση να πάρει την θέση του Jerry, αλλά ο Killer τον ενθάρρυνε να συνεχίσει να παίζει και μετά τον κάλεσε να παίξει boogie woogie μαζί του! Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του, ο Micke προσκλήθηκε να παίξει πιάνο για το soundtrack του JLL της ταινίας του 1989 "Great Balls of Fire", αλλά δεν δέχτηκε την προσφορά και συμβούλεψε ότι ο ίδιος ο Jerry Lee θα έπρεπε να γράψει το soundtrack, κάτι που έκανε.

Το πρώτο άλμπουμ του Micke, "Rockfire" κυκλοφόρησε το 1988. Μέχρι τότε έπαιζε σε όλη τη Σουηδία, σε κάθε είδους εκδήλωση, συμπεριλαμβανομένων τηλεοπτικών εμφανίσεων. Εδώ είναι η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση:

Το δεύτερο άλμπουμ του, "I Call It Rock 'n' Roll", κυκλοφόρησε το 1993 και από το 1995 και μετά, ο Micke έβγαζε ένα CD κάθε χρόνο, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου live άλμπουμ και ενός διπλού CD με 42 κομμάτια το 2003, ενός CD αφιερωμένου στο rock 'n' roll και ενός στην country. Έχει κυκλοφορήσει το DVD "Micke Muster Live: A Rock 'n' Roll Night" με την Linda Gail Lewis ως special guest (2004).

Ο Chris Woodford είχε γράψει : «Σπάνια μπορεί κανείς να έρθει τόσο κοντά στην αναπαραγωγή του ήχου του pumping piano του Killer».

Ένα από τα δυνατά σημεία του Micke είναι ότι γράφει πολύ δικό του υλικό. Σε κάποια άλμπουμ του, πάνω από τα μισά από τα κομμάτια είναι δικές του συνθέσεις. Και αν και είναι πάρα πολύ καλά μερικά απ’ αυτά, ο Micke έχει τη συνήθεια να τα ξαναγράφει ξανά και ξανά.

Επίσημη ιστοσελίδα: http://www.mickemuster.se/

Απολαύστε τον:

Levi Dexter & the Rockats

Οι Rockats του Levi Dexter είναι μια βρετανική rockabilly μπάντα, από τα πρωτοπόρα neo-rockabilly συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980.

Οι Rockats σχηματίστηκαν στο Essex της Αγγλίας το 1978 από τον “Teddy Boy” Levi Dexter, με βασικές επιρροές τους Gene Vincent, Eddie Cochran και Elvis Presley.

Στη δεκαετία του 1980 οι Rockats άνοιγαν συναυλίες γνωστών ονομάτων όπως: Kiss, Iggy Pop, The Clash, David Bowie, Tina Turner, Thin Lizzy, The Pretenders και άλλοι. Αφότου ο Dexter αποχώρησε από την μπάντα, αυτή ξανασχηματίστηκε με τον Dibbs Preston στα φωνητικά. Αυτή η μπάντα θεωρείται ότι ήταν η πρώτη που ενσωμάτωσε στο rockabilly ήχους punk rock και new wave, επηρεάζοντας άλλες μπάντες όπως οι Stray Cats του Brian Setzer και οι Blasters, διατηρώντας ωστόσο την αυθεντικότητα του pre-British invasion Rock and roll.

Ο Levi Dexter γεννήθηκε στις 28 Γενάρη του 1957 στο Λονδίνο. Μεγάλωσε ακούγοντας παλιά rock 'n' roll σε  teddyboy παμπς. Επηρεάστηκε από τον Elvis Presley, τον Gene Vincent και τον Eddie Cochran, ενώ θεωρεί τον Bill Haley και τους Comets ως το αγαπημένο του συγκρότημα. Η πρώτη rock n 'roll συναυλία έγινε στο Wembley Rock' n 'Roll Festival το 1972 με τους Chuck Berry, Little Richard, Bill Haley, Jerry Lee Lewis, Billy Fury και πολλούς άλλους καλλιτέχνες της εποχής του '50. Μέχρι το 1976, ο Levi τραγουδούσε σε συναυλίες με γνωστά teddyboy συγκροτήματα όπως Crazy Cavan & The Rhythm Rockers, και Flying Saucers.

Ο Levi σχημάτισε τους ‘Levi & the Rockats’ το 1977. Αφού ολοκλήρωσε την "Eddie & Sheena" περιοδεία του στην Βρετανία το 1978, ο Levi επήγε στο Λος Άντζελες, όπου έκανε sold out συναυλίες σε πολλά από τα μεγαλύτερα κλαμπ στο Χόλιγουντ. Ο Levi εμφανίστηκε στην τηλεόραση σε εκπομπές σε Λος Άντζελες, Τέξας, Λουιζιάνα, Tennessee και Νέα Υόρκη, ενώ οι Levi & The Rockats εμφανίστηκαν στην εκπομπή του Wolfman Jack. 

Στη δεκαετία του 80, μετά την αποχώρηση του Levi από τους Rockats, έφτιαξε τη νέα του μπάντα "Levi Dexter & the Rip-Chords".

Ο Levi είναι εγκατεστημένος στο L.A. και εμφανίζεται ως σόλο καλλιτέχνης και ερμηνευτής σε ζωντανές παραστάσεις στις ΗΠΑ, αλλά η δημοτικότητά του είναι μεγαλύτερη σε Ευρώπη, Αυστραλία και Ιαπωνία.

The Bobbettes story

Οι Bobbettes, ένα μαύρο γυναικείο R&B γκρουπ έμεινε πιο γνωστό με την επιτυχία τους "Mr. Lee" το 1957. Το γκρουπ περιλάμβανε τις Jannie Pought (1945-1980), Emma Pought (γεν. 1942), Reather Dixon (1945 - 2014), Laura Webb (1941-2001) και  Helen Gathers (1942-2011).

Tο γκρουπ σχηματίστηκε αρχικά στο Spanish Harlem της Νέας Υόρκης, το 1955, με το όνομα "The Harlem Queens". Τις ανακάλυψε ο παραγωγός δίσκων James Dailey, ο οποίος έγινε ο μάνατζερ τους και σύντομα υπέγραψαν συμβόλαιο με την εταιρία Atlantic.

Το 1957 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους hit single, το "Mr. Lee", ένα τραγούδι στο οποίο ένα κορίτσι αφηγείται τον έρωτά του για τον καθηγητή του. Στα κορίτσια του γκρουπ στην πραγματικότητα δεν άρεσε ο πραγματικός κ. Lee και τα αρχικοί στίχοι έλεγαν τα αντίθετα, αλλά η Atlantic επέμενε να αναθεωρήσουν τους στίχους τους. Το single "Mr. Lee", στο οποίο υπήρχε και το "Look at the Stars", έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία τους φτάνοντας στο νο 6 του Billboard Pop και έμεινε τέσσερις εβδομάδες στο νο 1 στα R & B charts. Αυτό έκανε τις Bobbettes το πρώτο γυναικείο γκρουπ που κυκλοφόρησε ένα # 1 R & B και έφτασε στην κορυφή του pop 10.

Μετά από μια σειρά τραγουδιών με την Atlantic που δεν είχαν επιτυχία, ηχογράφησαν το "I Shot Mr. Lee". Η Atlantic αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το τραγούδι και οι Bobbettes έφυγαν από την εταιρία και υπέγραψαν στην Teddy Vann.

Τα επόμενα χρόνια ηχογράφησαν τα "Have Mercy Baby," "You Are My Sweetheart," "You Belong to Me," "Speedy," "Zoomy" και "Dance with Me Georgie". Επισήμως διαλύθηκαν το 1974.

Το 1980 η Jannie Pought μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από έναν ξένο στο Νιου Τζέρσεϊ.