The Johnny Tillotson story

Ο Johnny Tillotson γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1939, στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα των ΗΠΑ. Ο πατέρας του ήταν ένας disc jockey της μουσικής country και ο ίδιος ο Johnny εμφανιζόταν στο τοπικό ραδιόφωνο από την ηλικία των εννέα. Οι γονείς του τον ενθάρρυναν δίνοντάς του μια κιθάρα, και επηρεάστηκε από τους καουμπόηδες τραγουδιστές (Gene Autry, Roy Rogers) και τον θρύλο της country Hank Williams.   

Εμφανίζονταν τακτικά στην τηλεοπτική εκπομπή του Tom Dowdy, όπου συναντήθηκε με τον Archie Bleyer, ιδιοκτήτη της Cadence Records. Το πρώτο του single, το 1958, ηχογραφήθηκε ενώ ολοκλήρωνε το πτυχίο του στη δημοσιογραφία και τις επικοινωνίες και ήταν η εφηβική μπαλάντα «Dreamy Eyes» και το «Well, I'm Your Man». Αν και οι ρίζες του ήταν στην country, ενθαρρύνθηκε να αναβιώσει τις γνωστές R&B μπαλάντες «Never Let Me Go», «Pledging My Love» και «Earth Angel». 

Το 1960 κυκλοφόρησε την κλασική εφηβική μπαλάντα «Poetry In Motion», η οποία ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του, καθώς ανέβηκε στο νούμερο 2 στις ΗΠΑ και νούμερο 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η δεύτερη πλευρά, το «Princess, Princess», ήταν και αυτό δημοφιλές. Το επόμενο, το «Jimmy's Girl», ήταν λιγότερο επιτυχημένο, αλλά πήγε μέχρι το νούμερο 3 στις ΗΠΑ με το «It Keeps Right On A-Hurtin», μια country μπαλάντα της χώρας που ερμήνευσαν πολλοί τραγουδιστές, μεταξύ των οποίων και ο Elvis Presley.

Το παιδικό πρόσωπο του Tillotson και η αδύνατη σιλουέτα του τον έκαναν ιδανικό teen-idol στις αρχές της δεκαετίας του '60. Λάτρης της country γνώρισε περαιτέρω επιτυχία αναβιώνοντας country τραγούδια όπως «Send Me The Pillow You Dream On» και «I Can’t Help It (If I’m Still In Love With You)». 

Στην ταινία "Just For Fun" τραγούδησε «Judy, Judy, Judy», το οποίο έγραψε με τον Doc Pomus και τον Mort Shuman. Η μπαλάντα του "You Never Can Stop Me Loving You" ήταν κορυφαία επιτυχία στις ΗΠΑ, αλλά η ερμηνεία του από τον Kenny Lynch προτιμήθηκε από το κοινό στην Μ. Βρετανία. 

Η θητεία του στον αμερικανικό στρατό εμπόδισε τον Tillotson να εκμεταλλευτεί την επιτυχία του, αλλά όταν υπέγραψε με την MGM Records ήταν αποφασισμένος να γίνει καλλιτέχνης της country. Το “Talk Back Trembling Lips' ήταν χιτ, αλλά τα επόμενα - 'Worried Guy', 'I Rise, I Fall', 'Heartaches By The Number' – έφτασαν μόνο μέχρι το Top 40. 

Ο Tillotson μετακόμισε στην Καλιφόρνια το 1968, και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 70 ηχογράφησε  για τις εταιρίες Ampex, Buddah Records και United Artists Records. Το 1966 εμφανίστηκε στην κωμωδία “The Fat Spy” με την Jayne Mansfield. 

Το 1991 έχασε την κόρη του σε τροχαίο, κάτι που του στοίχισε πολύ. Μετά από απουσία πολλών χρόνων το 2010, κυκλοφόρησε το "Not Enough", το οποίο ήταν ένα αφιέρωμα στον στρατό, την αστυνομία και την πυροσβεστική των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο δίσκος πήγε πολύ καλά. Συνεχίζει να γράφει και να εμφανίζεται σε συναυλίες.

The Martha and the Vandellas story

Οι Martha and the Vandellas ήταν ένα γυναικείο vocal συγκρότημα από το Detroit του Michigan των ΗΠΑ, που ήταν δημοφιλές τη δεκαετία του 1960. Δημιουργήθηκε το 1957 από τις φίλες Annette Beard, Rosalind Ashford και Gloria Williams, και αργότερα προστέθηκε η Martha Reeves, η οποία έγινε η lead τραγουδίστρια του συγκροτήματος μετά την αποχώρηση της Williams το 1962. Όλες οι επιτυχίες των Martha and the Vandellas έγιναν με την Motown. 

Από την αρχή, η φωνή της Martha Reeves είχε μια γήινη, άμεση ποιότητα που την διέκρινε από άλλες τραγουδίστριες της Motown, συνδυάζοντας στοιχεία gospel και rhythm & blues.

Μαζί με τις Vandellas, η Reeves ηχογράφησε μια σειρά από singles στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, μεταξύ των οποίων το θεωρούμενο και «εθνικός ύμνος» της Motown, το "Dancing in the Street", καθώς και χορευτικές επιτυχίες όπως το "Love Is Like a Heat Wave", “Nowhere to Run” και “Jimmy Mack”.

Η γεννημένη στις 18 Ιουλίου 1941 και το μεγαλύτερο από έντεκα παιδιά, Reeves άρχισε να τραγουδάει με τις Del-Phis, ένα γυναικείο συγκρότημα, το 1960. Ανακαλύφθηκε το 1961 στο διάσημο Twenty Grand Club του Ντιτρόιτ, όπου άνθρωπος της Motown, ο Mickey Stevenson, άκουσε την ερμηνεία της. Προσκλήθηκε να πάει στην Motown όπου αρχικά, τραγουδούσε background για τον Marvin Gaye. Ωστόσο, ο ιδρυτής της Motown, Berry Gordy, σύντομα προσέφερε στο συγκρότημα της Reeves ένα δικό του συμβόλαιο.

Το τρίο είχε την πρώτη του επιτυχία με το "Come and Get These Memories" του Holland-Dozier-Holland, αλλά ήταν το ακαταμάχητο "Heat Wave" που έκανε τη Martha και τις Vandellas ένα από τα hot ονόματα της Motown το καλοκαίρι του 1963. Ένας άλλο τραγούδι, το “Dancing in the Street” - που γράφτηκε από τον Mickey Stevenson, τον Marvin Gaye και τον Ivy Joe Hunter - έφτασε το 1964, στο νούμερο δύο στη μέση της «βρετανικής εισβολής».

Οι Martha and the Vandellas ηχογράφησαν σε όλη τη δεκαετία του '60 για την Gordy της Motown, είκοσι τέσσερις επιτυχίες R & B και έγιναν ένα από τα πιο επιτυχημένα ονόματα της εταιρείας. Ως γυναίκες καλλιτέχνιδες της Motown, τις πέρασε μόνο η Diana Ross και οι Supremes, με τις οποίες συναγωνίζονταν σε φήμη. Όταν η εταιρεία μετακόμισε δυτικά το 1971, οι δρόμοι των Martha and the Vandellas και της Motown χώρισαν. Πραγματοποίησαν μια αποχαιρετιστήρια συναυλία στο Ντιτρόιτ και η Reeves ξεκίνησε σόλο καριέρα το 1974. Επανασυνδέθηκαν προς το τέλος της δεκαετίας του '70 και πήραν κάποια προβολή το 1983 λόγω της τηλεοπτικής εκπομπής για την 25^η επέτειο της Motown. Συνεχίζουν να παίζουν. 

The Ronettes story

Οι Ronettes υπήρξαν ένα από τα πιο δημοφιλή γυναικεία συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960. Είχαν εννέα τραγούδια στο Hot 100 του Billboard , πέντε από τα οποία έγιναν Top 40 επιτυχίες. Το τρίο από το Spanish Harlem της Νέας Υόρκης (μια συνοικία με κυρίως πληθυσμό ισπανόφωνων) αποτελούνταν από την τραγουδίστρια Veronica Bennett (αργότερα γνωστή ως Ronnie Spector, καθώς παντρεύτηκε τον γνωστό παραγωγό Phil Spector), την μεγαλύτερη αδελφή της Estelle Bennett και την ξαδέλφη τους Nedra Talley. Η μητέρα της Veronica ήταν Αφροαμερικάνικης / Ινδιάνικης Cherokee καταγωγής και ο πατέρας της Ιρλανδικής.

Οι τρεις τραγουδίστριες άρχισαν να τραγουδούν μαζί όταν η οικογένεια συγκεντρώνονταν στο σπίτι της γιαγιάς τους τα Σαββατοκύριακα. Το 1957 σχημάτισαν την πρώτη τους μπάντα, τις Darling Sisters. Η μπάντα περιέλαβε επίσης δύο άλλες ξαδέλφες, τη Diane και την Elaine, και έκαναν μια παράσταση στο θέατρο Apollo στη Νέα Υόρκη. Μετά από αυτή την παράσταση, η Diane και η Elaine εγκατέλειψαν το γκρουπ, το οποίο στη συνέχεια πήρε το όνομα Ronnie and the Relatives. Το 1961 υπέγραψαν με την Colpix Records και τον Ιούνιο ηχογράφησαν τέσσερα τραγούδια: το "I Want a Boy", το "What's Sweet για το Sweet Sixteen", το "I'm Gonna Quit while I'm Ahead" και το “My Guiding Angel.”

Κανένα από αυτά τα τραγούδια δεν μπήκε στα charts και η Ronnie and the Relatives άρχισαν να χορεύουν στο New York's Peppermint Lounge. Ήταν η εποχή twist, και η μπάντα έγινε σύντομα τακτική στο club, τραγουδώντας και χορεύοντας. Ο dj Murray the K ενθουσιάστηκε μαζί τους και τις έπεισε να εμφανιστούν σε μερικές από τις παραστάσεις του στο θέατρο Fox στο Μπρούκλιν. Τον Μάρτιο του 1963, η Estelle Bennett επικοινώνησε με τον Spector. Κατάφερε να κανονίσει μια ακρόαση. Τώρα το συγκρότημα λεγόταν the Ronettes. Οι Ronettes τραγούδησαν το “Why Do Fools Fall in Love,”, για την εταιρία Philles του Spector. Αρχικά ο Spector θέλησε μόνο η Ronnie να υπογράψει, αλλά η μητέρα της επέμενε να υπογράψει ολόκληρο γκρουπ κι έτσι έκανε.

Αρχικά οι Ronettes τραγουδούσαν backup vocals στις ηχογραφήσεις του Spector για άλλους, όπως η Darlene Love και οι Bob Bob B. Soxx and the Blue Jeans. Στη συνέχεια, ο Spector έβαλε το συγκρότημα να τραγουδήσει δύο τραγούδια, το "Be My Baby" και το "Baby I Love You". Το "Be My Baby" έφτασε στο νούμερο 2 το φθινόπωρο του 1963 και πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Το "Baby I Love You" (στο οποίο φωνητικά κάνουν οι Cher και η Darlene Love) έφτασε στο νούμερο 24. 

Αυτά τα δύο κομμάτια έκαναν αστέρια τις Ronettes εκεί στα τέλη του 1963 με αρχές του 1964. Το γκρουπ περιόδευσε στην Αγγλία με τους Rolling Stones και έκανε παρέα με τους Beatles.

Από τον Σεπτέμβριο του 1963 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1964, οι Ronettes κατάφεραν να βάλουν πέντε singles στο Top 40. Εκτός από το "Be My Baby" και το "Baby I Love You", ήταν τα “Walking in the Rain” (νο 23), “(The Best Part of) Breakin’ Up” (νο 31) και “Do I Love You?” (νο 34). Αυτές ήταν οι πιο μνημειώδεις παραγωγές του Phil Spector, οι οποίες χτίστηκαν γύρω από την τρεμουλιαστή, κλαψιάρικη φωνή της Ronnie, που ενσωματώνει το φάσμα των νεανικών, ρομαντικών επιθυμιών από την έκσταση στη θλίψη. Δεν επηρέασε καθόλου το ότι οι Ronettes ήταν εξωτικές, πολυφυλετικές όμορφες κοπέλες με χτένισμα "σφηκοφωλιά" και παχιά μάσκαρα. Τα τραγούδια τους παρουσίαζαν ένα πιο τολμηρό για εκείνη την εποχή και "διεκδικητικό" τύπο κοριτσιού. Τα αγόρια ήθελαν να είναι μαζί τους, τα κορίτσια ήθελαν να είναι σαν κι αυτές και οι δίσκοι τους ήταν περιζήτητοι.

Τον Ιούνιο του 1965 οι Ronettes ηχογράφησαν ένα τραγούδι με τίτλο "I Can Hear Music", το οποίο γράφτηκε από τους Spector, Ellie Greenwich και Jeff Barry. Το τραγούδι δεν έγινε επιτυχία μέχρι που το έπαιξαν οι Beach Boys τέσσερα χρόνια αργότερα. Στην πραγματικότητα, ένας από τους μεγαλύτερους οπαδούς των Ronettes ήταν ο Brian Wilson, ο οποίος άκουγε επανειλημμένα το "Be My Baby", το οποίο ονόμασε "το πιο αγαπημένο μου τραγούδι".

Οι Ronettes συνέχισαν να ηχογραφούν για τον Spector και ακολούθησαν περισσότερα singles, αλλά η δημοτικότητά τους άρχισε να πέφτει μετά το γοητευτικό έτος του 1964. Το τελευταίο τους τραγούδι που έφτιαξε ο Spector, το “Is This What I Get”/“Oh, I Love You” δεν μπήκε στο Top 40. Μετά την περιοδεία τους στη Γερμανία στις αρχές του 1967, οι Ronettes αποφάσισαν να διαλυθούν. Εν τω μεταξύ, η Ronnie και ο Spector είχαν κάνει δεσμό. Σύμφωνα με τον μουσικό συγγραφέα David Hinckley, «σε αυτό οφείλεται η πρώτη ύλη και η συναισθηματική σπίθα πίσω από πολλές από τις ηχογραφήσεις των Ronettes». Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1968. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της Ronnie, “Be My Baby”, ο Spector την κρατούσε φυλακισμένη στην έπαυλή του στο Los Angeles μέχρι που χώρισαν το 1973. Πήραν επισήμως διαζύγιο το επόμενο έτος.

Μετά το διαζύγιο, η Ronnie άρχισε να κάνει σόλο καριέρα. Αρχικά, προσπάθησε να επανασυνδέσει τις Ronettes, αλλά η Nedra και η Estelle δεν ενδιαφερόταν. Η Ronnie ηχογράφησε στη συνέχεια μερικά εξαιρετικά κομμάτια με την E Street Band (“Say Goodbye to Hollywood,” ένα τραγούδι που έγραψε ο Billy Joel, "Take Me Home Tonight" και “Dangerous”. Κυκλοφόρησε επίσης τα σόλο άλμπουμ Siren (1980) και Unfinished Business (1987).

Το 1990 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της, "Be My Baby: How I Survived Mascara, Miniskirts and Madness”, όπου περιέγραφε την ταραγμένη σχέση της με τον Spector, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην φυλακή για ανθρωποκτονία. Το 2006 κυκλοφόρησε το Last of the Rock Stars, το πρώτο της άλμπουμ μετά είκοσι χρόνια και το 2010 κυκλοφόρησε ένα Χριστουγεννιάτικο EP που λεγόταν Ronnie Spector’s Best Christmas Ever.

Η Ronnie μετά το διαζύγιο με τον Spector ξαναπαντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά. Η Nedra παντρεύτηκε τον Scott Ross πρώην dj που μετά έγινε παρουσιαστής στο χριστιανικό κανάλι CBN. Η Estelle, που μετά την διάλυση του συγκροτήματος ταλαιπωρήθηκε από ψυχιατρικής φύσεως προβλήματα και πολλές φορές ήταν άστεγη, πέθανε το 2009.

The Stray Cats story

Ένα όνομα θρύλος, η μπάντα – κλειδί της αναβίωσης (revival) του rockabilly της δεκαετίας του '80, οι Stray Cats από την Αμερική, με το χαρακτηριστικό στυλ τους, μας χάρισαν μεγάλες στιγμές δυναμικού rockabilly, σημειώνοντας πολλές μεγάλες επιτυχίες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Μια κλασική περίπτωση του να βρεθείς στο σωστό μέρος ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, αποβιβάστηκαν στο Λονδίνο τον Ιούλιο του '80 - αμέσως μετά το Punk, όταν ήταν και πάλι στη μόδα να δείχνεις και να ακούγεσαι cool - και με το νεανικό, δυναμικό, στιλάτο και καλοσχηματισμένο, συγκρότημά τους, που έπεσε σαν μια καταιγίδα, γρήγορα δημιούργησαν μια μεγάλη φήμη στα μουσικά club του Λονδίνου.

Οι Stray Cats σχηματίστηκαν από τον κιθαρίστα / τραγουδιστή Brian Setzer στο Long Island της Massapequa της Νέας Υόρκης, το 1979. Η μπάντα, το στυλ της οποίας βασίστηκε στους ήχους των καλλιτεχνών της Sun Records και άλλων καλλιτεχνών από τη δεκαετία του 1950, επηρεάστηκε έντονα από τον Eddie Cochran και τον Gene Vincent (κυρίως), αλλά και τον Carl Perkins και τον Bill Haley & the Comets, προσθέτοντας σύγχρονα μουσικά στοιχεία punk.

Αρχικά, ο Setzer έπαιζε rockabilly με μια μπάντα που ονομαζόταν “Tom Cats” με τον αδερφό του Gary ως ντράμερ και τον μπασίστα Bob Beecher. Ωστόσο ο Setzer εγκατέλειψε σύντομα αυτή την μπάντα για να μαζέψει τους νεαρούς φίλους του από το σχολείο, Lee Rocker (γεννημένος ως Leon Drucker) και Slim Jim Phantom (γεννημένος ως James McDonnell). Οι Stray Cats άρχισαν να εμφανίζονται στη μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης, ωστόσο, η εμφάνιση και ο ήχος τους από την δεκαετία του '50 δεν φαινόταν να έχει πέραση εκεί και έτσι το καλοκαίρι του 1980 πήγαν στην Αγγλία, όπου εκείνη την εποχή το rockabilly revival και η Teddy Boy κουλτούρα ήταν ένα αναδυόμενο κίνημα.

Από το 1983 άρχισαν να χρησιμοποιούν το όνομα "Stray Cats". Το όνομα "Stray Cats" είχε ήδη εμφανιστεί νωρίτερα στην ταινία rock 'n' roll του 1973 “That'll Be the Day” (με Ringo Starr, Billy Fury Keith Moon) και το sequel του 1974 “Stardust”.

Μετά από μία από τις συναυλίες τους στο Λονδίνο, οι Stray Cats συναντήθηκαν με τον παραγωγό και καλλιτέχνη Dave Edmunds, που ήταν γνωστός για την αγάπη του για το παλιό rock n roll. Ο Edmunds προσφέρθηκε να συνεργαστεί με την μπάντα και μπήκαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ - ντεμπούτο τους, με τίτλο “Stray Cats”, που κυκλοφόρησε στην Αγγλία το 1981. Το άλμπουμ σημείωσε αμέσως επιτυχία με τραγούδια όπως το "Runaway Boys", το "Rock This Town" και το "Stray Cat Strut." 



Η συνέχεια, το “Gonna Ball”, δεν πήγε τόσο καλά και μετά από τις αρνητικές κριτικές, οι Stray Cats αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Αμερική. Το 1982 κυκλοφόρησαν με την EMI America το “Built for Speed”, το οποίο περιείχε τα καλύτερα από τα δύο βρετανικά LP. Με τη βοήθεια του MTV που τότε καθήλωνε στην τηλεόραση εκατομμύρια νεαρούς, το "Rock This Town" και το "Stray Cat Strut", έγιναν χιτ και μπήκαν στο αμερικάνικο Top Ten. Το δεύτερο αμερικανικό τους άλμπουμ, το “Rant n 'Rave” έδωσε ακόμα ένα Top Ten hit, το “(She's) Sexy + 17”, όπως και μια μικρή συμμετοχή στο Top 40 με την μπαλάντα τύπου doo wop “I Won't Stand in Your Way”.

Συγκρούσεις άρχισαν να εμφανίζονται που είχαν ως αφορμή θέματα μουσικά, αλλά και προσωπικά με τους τρόπους με τους οποίους τα μέλη του συγκροτήματος χειρίστηκαν την επιτυχία τους: ο Phantom παντρεύτηκε την ηθοποιό (και πρώην ερωμένη του Rod Stewart) Britt Ekland, ενώ ο Setzer έκανε εμφανίσεις με ονόματα όπως ο Bob Dylan και η Stevie Nicks και έγινε ο κιθαρίστας συναυλιών του Robert Plant. Στα τέλη του 1984, ο Setzer τα έσπασε άγρα με το συγκρότημα. Οι Rocker και Phantom συνεργάστηκαν αμέσως με τον κιθαρίστα του David Bowie, Earl Slick και ηχογράφησαν ένα άλμπουμ σαν “Phantom, Rocker & Slick”, ενώ ο Setzer περίμενε λίγα χρόνια πριν κυκλοφορήσει το ροκ σόλο ντεμπούτο του, “The Knife Feels Like Justice”.

Μέχρι το 1986, οι σχέσεις είχαν αποκατασταθεί αρκετά για τους Stray Cats με αποτέλεσμα να επανασυνδεθούν στο Λος Άντζελες και να ηχογραφήσουν το “Rock Therapy”, το οποίο πάντως δεν πήγε τόσο καλά στις πωλήσεις. Το τρίο επέστρεψε στα αντίστοιχα μετά-Stray Cats έργα τους κυκλοφορώντας και άλμπουμ που πήγαν δεν καθόλου καλά. 

Το 1989, ξαναενώθηκαν για το άλμπουμ “Blast Off”, το οποίο συνοδεύτηκε από μια περιοδεία με τον Stevie Ray Vaughan. Όχι πια με την EMI, οι Cats μπήκαν στο στούντιο με τον Nile Rodgers για το “Let's Go Faster”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1990. 


Το “Choo Choo Hot Fish” του 1992 του Dave Edmunds, προσέλκυσε ελάχιστη προσοχή και μετά η μπάντα διαλύθηκε ξανά. 

Έχουν βέβαια επανειλημμένα συναντηθεί περιοδικά για ζωντανές εμφανίσεις. Ο Setzer, βέβαια, ακολούθησε την αναγέννηση του swing της δεκαετίας του '90 με την ορχήστρα του την Brian Setzer Orchestra, η οποία έπαιξε κλασσικές big-band swing και jump blues μελωδίες καθώς και πρωτότυπα τραγούδια του Setzer.

Το 2004, οι Stray Cats συναντήθηκαν για μια μακρά περιοδεία στην Ευρώπη. Ένα ζωντανό άλμπουμ από τις συναυλίες αυτές, το “Rumble in Brixton”, περιελάμβανε ένα νέο κομμάτι, το "Mystery Train Treated A Rollin". 

Το 2007, επανασυνδέθηκαν για μια επιτυχημένη και πολυαναμενόμενη περιοδεία στις ΗΠΑ με τους ZZ Top και τους Pretenders. Αυτή ήταν η πρώτη βορειοαμερικανική περιοδεία τους μετά από πάνω από 15 χρόνια. Τη δεκαετία του 2000, το συγκρότημα ταξίδεψε στην Ευρώπη ως μέρος του αποχαιρετιστήριου Farewell Tour.

Το 2008, για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια, οι Stray Cats επισκέφθηκαν την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Τον Απρίλιο του 2009 το συγκρότημα επανενώθηκε για να γιορτάσει τα 50α γενέθλια του Brian στο Fine Line Music Café στη Μινεάπολη.

Στις 2 Ιανουαρίου 2018 ο Brian Setzer ανακοίνωσε μέσω της σελίδας του στο Facebook ότι η μπάντα θα επανασυνδεθεί για μια συναυλία στο Λας Βέγκας στις 21 Απριλίου 2018 για το “Viva Las Vegas Rockabilly Weekend Show”.