The gospel according to Jerry Lee Lewis – Επική συνέντευξη με τον “killer”

Γεννημένος το 1935, σε μια φτωχή, αλλά βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια, στο Ferriday της Louisiana, στην ένδοξη γη του Νότου, ο μοναδικός Jerry Lee Lewis, γνωστός με το παρατσούκλι “the Killer”, έδωσε τον Οκτώβριο του 1979, μια «κλασσική» συνέντευξη στον Nick Tosches, για το “Country Music”. Ο Jerry Lee έπαιζε τότε στο “Palomino Club”, στο Los Angeles. Ο (παντρεμένος 7 φορές) Jerry Lee, που δεν τον λες θρησκευόμενο (ο ίδιος λέει ότι δεν μιλάει για θρησκεία η Αγία Γραφή, αλλά για Σωτηρία), ξάδελφος του φημισμένου πεντηκοστιανού τηλευαγγελιστή Jimmy Swaggart, είχε πάντοτε πολύ καλή γνώση της Βίβλου, τον βασάνιζε πάντα ο φόβος (ή βεβαιότητα!) ότι θα πάει στην κόλαση και όπως οι περισσότεροι πιονέροι του rock n’ roll, τα τραγούδια gospel αποτελούσαν πάντα ένα μεγάλο κομμάτι της μουσικής του διαδρομής. Ας μην ξεχνάμε ότι στο περίφημο ‘Million Dollar Quartet’ (όπου ο Lewis, ο Elvis Presley, ο Carl Perkins, και ο Johnny Cash, βρέθηκαν τυχαία στις 4 Δεκεμβρίου του 1956, στα στούντιο της Sun Record στο Memphis), έπαιξε κυρίως μαζί με τον Elvis, πολλά παραδοσιακά gospel κομμάτια. Είναι τέλος ιστορική, η κόντρα του με τον Sam Phillips, όταν ηχογραφούσε το “Great Balls of Fire”, καθώς θεωρούσε ότι το τραγούδι αυτό ήταν «βλάσφημο» (καθώς θεωρούσε ότι η φράση «μεγάλες μπάλες φωτιάς» παραπέμπουν στην Πεντηκοστή και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος)…

Ιδού η συνέντευξη:

NT: Χθες μιλούσαμε για την Αγία Γραφή, και είπες ότι το αγαπημένο σου βιβλίο είναι η Αποκάλυψη.

JLL: Δεν είπα αυτό. Είπα από την Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη. Ολόκληρη. Θα ήταν δύσκολο να επιλέξω ένα αγαπημένο βιβλίο της Βίβλου. Θεέ μου, υπάρχουν τόσα πολλά σπουδαία βιβλία (στην Βίβλο). Την μελετώ όλη μου τη ζωή. Το μεγαλύτερο βιβλίο ιστορίας του κόσμου, εάν το πάρεις λέξη προς λέξη, από τη Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Μην αφήνεις τίποτα απέξω. Μην παραλείψεις κάτι εδώ και κάτι εκεί, πάρεις ό, τι θέλεις και αφήσεις ό, τι θέλεις. Αυτός δεν είναι ο τρόπος που ο Θεός είχε την πρόθεση να διαβαστεί.

ΝΤ: Δεν σου έτυχε ποτέ κάτι στη Βίβλο που να μην μπορείς να καταλάβεις;

JLL: Ξέρεις γιατί δεν το καταλαβαίνεις; Γιατί ψάχνεις για εύκολο τρόπο διαφυγής. Τώρα, αν μπορείς να μου δείξεις κάτι που θα μου δείχνει πώς θα ξεφύγουμε από αυτό το πράγμα χωρίς να καεί ο κ…ος μου στην κόλαση, θέλω να ξέρω πού είναι. Εσύ κι εγώ, θα καούμε στην κόλαση. Έχουμε πρόβλημα. Είμαστε αμαρτωλοί, θα πάμε στην κόλαση.

ΝΤ: Δεν είμαι τόσο σίγουρος γι’ αυτό. Νομίζεις ότι θα πάμε στην κόλαση;

JLL: Κατευθείαν. Νομίζω ότι την γλυτώσαμε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά η ώρα είναι κοντά.

NT: Πόσο κοντά, Killer;

JLL: Πάντως πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις. Δεν ξέρουμε αν θα αναπνέουμε την επόμενη στιγμή. Θα πάμε στην κόλαση. Φωτιά και θειάφι. Η φωτιά δεν σβήνει ποτέ, η φωτιά δεν θα σβήσει ποτέ για όλο το κλάμα, τους θρήνους, το τρίξιμο των δοντιών. Ναι, κύριε, θα πάμε στην κόλαση. Η Βίβλος μας το λέει.

ΝΤ: Και κανείς δεν θα πάει στον Παράδεισο;

JLL: Πολύ λίγοι, πολύ λίγοι. Είναι ένα δύσκολο μέρος για να πας, φίλε. Δεν μπορεί να φτάσεις εκεί μέσω του Palomino Club, αυτό είναι σίγουρο. Η Εκκλησία δεν μπορεί να σε πάει στον Παράδεισο. Η θρησκεία δεν μπορεί να σε πάει στον Παράδεισο. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, θρησκεία, άλλωστε. Η Αγία Γραφή δεν μιλάει ποτέ για θρησκεία, μιλάει για σωτηρία.

NT: Την επόμενη εβδομάδα, ο Jackson Browne και ένα σωρό άλλοι τραγουδιστές πρόκειται να πραγματοποιήσουν μια αντιπυρηνική διαδήλωση, κοντά στο San Luis Obispo. Πώς νιώθεις για τους ανθρώπους που συνδυάζουν τη μουσική και την πολιτική;

JLL: Ένα μάτσο καταραμένο ηλίθιοι.

NT: Άρα, δεν πρόκειται να παίξεις σε κάποια anti-nuke συναυλία στο εγγύς μέλλον.

JLL: Στο διάολο όλα αυτά! Να καούν όλα! Όλα να καούν στην κόλαση! Απλά μην σκοτώσετε κανέναν αλιγάτορα στη Λουιζιάνα. Να τους αφήσουν ήσυχους. Παντρεύτηκα μερικούς από αυτούς.

……………

NT: Έχεις ήδη παντρευτεί πέντε φορές μέχρι τώρα ...

JLL: That’s my goddam business.

NT: ... Ξέρεις πλέον περισσότερα για τις γυναίκες τώρα, από ό,τι  την πρώτη φορά που παντρεύτηκες;

JLL: Μια φούστα είναι μια φούστα.

NT: Είναι αυτή η γνώση που οδηγεί σε ένα έκτο του γάμου;

JLL: Δεν ξέρω, γιε μου. Ίσως ο Θεός σκοπεύει για μένα να ζήσω τη ζωή μου μόνος μου.

……

(Σε άλλη ερώτηση σχετικά με το αν θα έπαιζε στον κινηματογράφο κλπ) :

JLL: Γαμώτο! Όλο κατουράς κόντρα στον άνεμο. Σήμερα ζεις, αύριο πεθαίνεις. Έχεις μια ψυχή, δεν είσαι κανένα ζώο. Και η ψυχή είτε θα πάει στον Παράδεισο είτε θα πάει στην κόλαση. Υπάρχουν μόνο δύο τόποι για να πας. Την Ημέρα της Κρίσης, εσύ και εγώ θα δώσουμε λόγο για τα έργα που έχουμε κάνει, τις αμαρτίες που έχουμε κάνει.

NT: Γιατί είσαι τόσο παθιασμένος με το θα πεθάνουμε και θα πάμε στην κόλαση.

JLL: Είμαι ένας αμαρτωλός, το ξέρω. Σύντομα εσύ και εγώ είναι θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τα κρύα χέρια του θανάτου.

NT: Γιατί να πάμε στην κόλαση;

JLL: Επειδή ο Σατανάς έχει τη δύναμη δίπλα στο Θεό. Δεν είμαστε πιστοί στον Θεό, είμαστε πιστοί στον Σατανά. Πρέπει να είσαι πιστός 24 ώρες την ημέρα, αδελφέ. Όχι στα ενδιάμεσα. Ο πειρασμός είναι η μικρότερη αμαρτία. Ο Ιησούς πειράστηκε, αλλά νίκησε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο καθόμαστε εδώ τώρα. Είσαι αυτό που είσαι. Θα υπηρετείς όποιον υπηρετείς στη Γη. Δεν μπορείς να υπηρετείς δύο θεούς. Θα αγαπήσεις τον έναν και θα μισήσεις τον άλλον. Η Βίβλος λέει ότι δεν μπορείς να υπηρετείς και τον Θεό και τον πλούτο. Δεν μπορείς να υπηρετήσεις δύο θεούς. Θα αγαπήσεις τον έναν και θα μισήσεις τον άλλον.

NT: Θεωρείς ότι ο Elvis πήγε στον Παράδεισο ή στην κόλαση;

JLL: Δεν θα με μπλέξεις σε αυτά. Θα σου πω, ότι σίγουρα είναι κρίμα. Ο Elvis είχε αρκετό χρόνο για να προετοιμάσει τον εαυτό του. Του μίλησα αρκετά για την ψυχή του. (Αρχίζει να τραγουδά το ‘Tumblin’ Tumbleweeds’). Ξέρεις, αυτοί είναι οι μόνοι στυλίστες που έζησαν ποτέ: Al Jolson, Jimmie Rodgers, Hank Williams και Jerry Lee Lewis. Μπορούσαν να γράψουν, να τραγουδήσουν, να κάνουν το yodel, να χορέψουν, να κάνουν έρωτα, τα πάντα. Οι υπόλοιποι ηλίθιοι ή καβαλάνε κανένα καταραμένο άλογο, ή αρπάζουν καμιά κιθάρα, ή πυροβολούν κάποιον σε κάποια ηλίθια ταινία.

NT: Ποιοι άλλοι πιανίστες σου αρέσουν;

JLL: Ο Chuck Berry. Χα! Δεν μπορώ να σκεφτώ οποιονδήποτε άλλον. Δεν ξέρω κανέναν, αλλά εκτός από τον εαυτό μου. (Τραγουδάει) “Down the road, down the road, down the road apiece....”. Θυμάμαι ότι ήταν κάποιος πιανίστας που το έκανε αυτό. Αυτό ήταν το 1947. Στη συνέχεια, το '48 ήρθε το (τραγουδάει) “Have fryers, broilers, and good old barbecue beef... you never seen such a sight, down at the house, the house, the house of blue lights.” Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου, το ορκίζομαι. Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι κάνω αυτά τα τραγούδια από τότε που ήταν νούμερο ένα, το 1947, το 1948. Από τότε που ήμουν μικρό παιδί, με αυτά μεγάλωνα. (Τραγουδάει) “Down in New Orleans where everything’s fine, all them cats are drinkin’ that wine.” Έχω το πρωτότυπο δίσκο αυτού, ‘Drinkin’ Wine, Spo-Dee-O-Dee’. Ο ξάδελφός μου μου το έδωσε πριν από πολλά χρόνια. Το έπαιξα και έπαιξα μέχρι που έβγαλα. Υπήρχε αυτό το τραγούδι, αλλά όχι σαν τη δική μου εκδοχή. Ένα τραγούδι μπορεί να είναι καλό, αλλά δεν μπορεί να είναι μεγάλο, μέχρι να το παίξω εγώ.

NT: Έχεις βαρεθεί ποτέ να παίζεις το ‘Great Balls of Fire’ κάθε βράδυ;

JLL: Πρέπει να το παίξω. Οι τύποι από κάτω θα φωνάζουν να τους επιστρέψουμε τα χρήματά τους, αν δεν το παίξω. Θέλω να πω, πουλήσαμε 38, 39 εκατομμύρια δίσκους με αυτό. Το ‘Whole Lotta Shakin’ πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους, αν το πιστεύεις. Ο τύπος που το έγραψε, αυτός είναι νεκρός. Έχει υπάρξει μεγάλη διαμάχη για το ποιος το έγραψε. Δεν ξέρω ακριβώς ποιος το έγραψε. Ξανά πήγα στο δικαστήριο. Η Big Mama Thornton το έπαιξε. Δεν το έπαιξε όπως το έπαιξα εγώ, όμως. Ξαναέγραψα ολόκληρο το τραγούδι. Είναι αστείο που εγώ και ο Elvis έχουμε δύο μεγάλους δίσκους από την Big Mama Thornton. Είναι παράξενο. Είναι νεκρή εδώ και πολλά χρόνια.

NT: Είναι αλήθεια, Τζέρι, ότι οι πρόγονοί σου ήταν ιδιοκτήτες της πόλης Μονρόε στην Λουιζιάνα;

JLL: Αυτό είναι γεγονός. Πριν ήταν η Φυτεία Lewis. Ήταν του προ-προ-πάππου μου. Μπορούσε με τη γροθιά του να χτυπήσει ένα άλογο και να πέσει κάτω. Ήταν a hell of a man, ο γέρο Lewis. Στη συνέχεια άφησε ελεύθερους τους δούλους του. Μεγάλη ιστορία, αυτοί οι Lewis. Άγριοι πότες. Άγριοι χαρτοπαίκτες. Αμαρτωλοί, όλοι τους. Σου λέω, γιε μου. Είμαι ένας κακός, κακός άνθρωπος.

NT: Θα ταίριαζες σε εκείνη την εποχή.

JLL: Φίλε, θα μπορούσα να πάρω αυτό εδώ το μαγνητόφωνο και να το πετάξω πάνω σου ...

NT: Γιατί στην ευχή να θες να κάνεις κάτι τέτοιο;

JLL: Μόνο για να αποδείξω ότι μπορώ.

NT: Πιστεύεις πραγματικά ότι είσαι τόσο κακός, Τζέρι;

JLL: Να πάρει, δεν ξέρω. Δεν το πιστεύω. Οι άλλοι λένε ότι είμαι. Πάντα με λένε “the Killer”. Συχνά αναρωτιέμαι γιατί. Νομίζω ότι αυτό το λένε για την μουσική μου, όχι ότι γυρνάω και σκοτώνω ανθρώπους. Να πάρει, το μόνο πράγμα που σκότωσα ποτέ ήταν ένα κουνούπι Λουιζιάνα. The Killer. Θεέ μου, μισώ αυτό το καταραμένο όνομα.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς με τον Elvis! Live in Pontiac, 1975

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1975 / 1^η Ιανουαρίου 1976 ο Elvis έδωσε μια μεγαλειώδη “New Year's Eve” / Παραμονή Πρωτοχρονιάς συναυλία στο γήπεδο ‘Pontiac Silverdome’, στην πόλη Pontiac του Μίτσιγκαν. 

Η συναυλία του αυτή ήταν η μεγαλύτερη από άποψης κόσμου που έδωσε ποτέ. Περισσότεροι από 63.000 θεατές παρακολούθησαν αυτή τη συναυλία, αν και το Pontiac Silverdome είχε χωρητικότητα 90.000 θέσεων. Το πάνω τρίτο διάζωμα δεν χρησιμοποιήθηκε, καθώς τα καθίσματα ήταν πολύ μακριά από το στάδιο.

Ο Elvis έφτασε στις 31 Δεκεμβρίου στο ξενοδοχείο Hilton στην πόλη Troy (Τροία) του Μίτσιγκαν, γύρω από 4:00 π.μ., ενώ οι μουσικοί του και τα άλλα μέλη της συνοδείας του, είχαν φτάσει εκεί μια μέρα νωρίτερα.

Ο Elvis αναχώρησε από Graceland την Τρίτη 30 Δεκεμβρίου. Τον συνόδευε η Linda Thomson, αλλά και η Sheila Ryan (η νέα φίλη του), ενώ μαζί του ήταν ο πατέρας του και η κόρη του Lisa Marie. Η ασφάλεια του Elvis ανέφερε μετά την παράσταση ότι ένας άνθρωπος είχε συλληφθεί καθώς κουβαλούσε ένα πιστόλι.

Στις 11:10 μ.μ., ο Elvis εισήλθε στο Silverdome μέσα από ένα ειδικό μακρύ τούνελ. Η κυκλική σκηνή (δύο επιπέδων) σχεδιάστηκε ειδικά για την περίσταση. Ο Elvis φορούσε την στολή της «βροχόπτωσης» ("Rainfall jumpsuit") που είχε φορέσει στο παρελθόν κατά την διάρκεια των συναυλιών του στο Λας Βέγκας τον Δεκέμβριο του 1975, τον Μάρτιο του 1976 στην ‘Tahoe '76’ περιοδεία του και αργότερα σε ορισμένες παραστάσεις του 1977.

Ο Elvis για 20 λεπτά τραγουδούσε με την ίδια στολή, αλλά μετά το «Polk Salad Annie» έπρεπε να αλλάξει. Καθώς ο JD Sumner και οι Stamps τραγουδούσαν το "Sweet Sweet Spirit", ο Elvis εγκατέλειψε τη σκηνή και ήρθε πίσω με μια άλλη νέα στολή που φορούσε το Δεκέμβριο του '75, την "V-Neck jumpsuit". Η παράσταση ήταν λίγο πολύ παρόμοια με αυτές που μόλις έδωσε στο Λας Βέγκας, μερικά από τα τραγούδια που εκτέλεσε ήταν: How Great Thou Art, America, Trying To Get To You, Wooden Heart, One Night, It's Now Or Never, Love Me Tender, And I Love You So και πολλά άλλα.

Η παράσταση διήρκησε 83 λεπτά. Ειπώθηκε ότι στον Ελβις δεν άρεσε η συναυλία λόγω της κακής ποιότητας του ήχου και του κρύου, που δυσκόλευε του φαν να διασκεδάσουν. 

Ολόκληρη η συναυλία - δυστυχώς μόνο ηχητικό:

The Jody Reynolds story

Ο Jody Reynolds γεννήθηκε ως Ralph Joseph Reynolds στις 3 Δεκεμβρίου του 1932, στο Ντένβερ του Κολοράντο. Μεγάλωσε στη μικρή πόλη του Shady Grove της  Οκλαχόμα. Οι μουσικές του επιρροές ήταν το Western Swing και καλλιτέχνες όπως ο Bob Wills, Hank Thompson, και Eddy Arnold, που άκουγε στο ραδιόφωνο. Σε ηλικία 14 ετών, ο Reynolds πήρε κιθάρα και ξεκίνησε να παίζει rockabilly στο Τέξας στα μέσα της δεκαετίας του 1950, επηρεασμένος από τους αγαπημένους του Elvis Presley, Carl Perkins και Roy Orbison.

Ενώ έπαιζε μουσική στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, συναντήθηκε με τον μουσικό παραγωγό Herb Montel. Ο Montel απέρριψα αρκετά τραγούδια του, αλλά μόλις άκουσε το "Endless Sleep", τον έβαλε  να υπογράψει για την εταιρία Demon Records και έγινε ο μάνατζέρ του.

Το "Endless Sleep" έμελε να είναι το πιο γνωστό κομμάτι του. Εμπνευσμένο από το ‘στοιχειωμένο ήχο’ του "Heartbreak Hotel" του Elvis, ο Reynolds έγραψε το "Endless Sleep" ενώ ήταν στη Γιούμα της Αριζόνα για μια συναυλία, και το έπαιξε στη σκηνή την ίδια βραδιά.  

Αν και ήταν ο ίδιος ικανός κιθαρίστας, χρησιμοποίησε στο στούντιο ηχογράφησης τους κιθαρίστες Al Casey και Howard Roberts. Με συναισθηματικά φορτωμένα φωνητικά, το "Endless Sleep" αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού άνδρα που ψάχνει απεγνωσμένα για τη φίλη του, η οποία, μετά από ένα τσακωμό ρίχτηκε στην θάλασσα. Η εταιρία πίεσε τον Reynolds να αλλάξει τους στίχους του για να έχει το τραγούδι ένα αίσιο τέλος. Αν και απρόθυμα, ο Reynolds τελικά ενέδωσε.

Το τραγούδι έφθασε στο νούμερο 5 στα αμερικάνικα Billboard Hot 100 Chart στις 7 Ιουλίου του 1958, πουλώντας πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, και ενέπνευσε μια τάση "teen tragedy" τραγουδιών, τα οποία αφηγούνται τραγικές εφηβικές ιστορίες. Πιο γνωστά teenage tragedy songs της εποχής είναι το "Teen Angel" του Mark Dinning (1959), το "Tell Laura I Love Her" του Ray Peterson (1960), το "Ebony Eyes" των Everly Brothers (1961), το "Johnny Remember Me" του John Leyton (1961), το "Moody River" του Pat Boone (1961), το "Leader of the Pack" των Shangri-Las (1964).

Πετυχημένος πλέον ο Reynolds, εμφανίστηκε στο American Bandstand και σε άλλα τηλεοπτικά  προγράμματα καθώς και σε συναυλίες που διοργάνωσε ο θρυλικός disc jockey Alan Freed. Το "Endless Sleep" αργότερα θα το έπαιζαν οι Judds, ο John Fogerty, ο Hank Williams Jr. μέχρι και ο Billy Idol.

Ακολούθησε το - πολύ καλύτερο κατά την γνώμη μου - "Fire of Love", το οποίο έφθασε στο νούμερο 66 στα charts του Billboard, όταν κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1958. Το κομμάτι έπαιξαν αργότερα η χαρντ ροκ - πανκ μπάντα MC5 και η πανκ ροκ μπάντα Gun Club.

Ο Reynolds ηχογράφησε και άλλα singles, και με άλλες εταιρίες και δύο instrumentals υπό το όνομα "The Storms". Μετά, περί τα μέσα της δεκαετίας του 1960 εγκαταστάθηκε στο Παλμ Σπρινγκς, όπου ασχολήθηκε με την οικογένειά του και εργαζόταν ως μεσίτης. Ωστόσο, η αγάπη του για τη μουσική δεν έσβησε και συνέχισε να γράφει και να ηχογραφεί τραγούδια σε ένα μικρό home studio, και περιστασιακά να εμφανίζεται σε "oldies" shows.

Ο συνταγματάρχης Τομ Πάρκερ, μάνατζερ του Elvis, έβαλε τον Reynolds να υπογράψει την Boxcar Publishing Co., νομίζοντας ότι ο Elvis θα έδειχνε ενδιαφέρον για κάποια από τα τραγούδια του, όμως Presley πέθανε το 1977, χωρίς να προλάβει να ηχογραφήσει κάτι από αυτά. Ο Reynolds περιέλαβε ένα από τα τραγούδια που είχε γράψει για τον Presley, το "Yesterday and Today" σε ένα άλμπουμ το 1978.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, και αρχές της δεκαετίας του 1980, καθώς το rockabilly γνώριζε μια αναβίωση, τα τραγούδια του επανακυκλοφόρησαν σε Ευρώπη και Αμερική.

Το 1999 έγινε η ένταξή του στο Rockabilly Hall of Fame.

Ο Reynolds πέθανε στις 7 Νοεμβρίου 2008 σε ηλικία 75 ετών.

“Grease” (1978)

Η ταινία - musical “Grease”, σε σκηνοθεσία Randal Kleiser, έκανε πάταγο όταν βγήκε το 1978 από την Paramount Pictures. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας και το πετυχημένο soundtrack που το συνόδευε οδήγησε, τουλάχιστον στην πατρίδα μας, σε μια αναβίωση της χρυσής εποχής του rock 'n' roll και των ‘50s. Σε όλο αυτό το κλίμα συνέβαλε και η ταινία «Γρανίτα από Λεμόνι» ("Lemon Popsicle") που προβλήθηκε την ίδια χρονιά (1978) και που στην Ελλάδα είχε τεράστια επιτυχία (με εξίσου επιτυχημένες συνέχειες). Το 1978 ήταν επίσης και η χρονιά που προβλήθηκε η ταινία “The Buddy Holly Story”, μια πολύ καλή ταινία για τον αξέχαστο Buddy Holly, που δεν ήρθε όμως στην Ελλάδα, επίσης η αυθεντική rock n roll ταινία "American Hot Wax" (που αναφερόταν στον Alan Freed), ενώ ας μην ξεχνάμε ότι ένα χρόνο πριν είχε «φύγει» ο βασιλιάς Elvis.

Πάντως, το καλοκαίρι του 1978 όλα τα κασετόφωνα στην Ελλάδα έπαιζαν rock 'n' roll !  Η δε εικόνα του Τραβόλτα στην ταινία ως Greaser, είναι εκπληκτική, απείρως καλύτερη από εκείνη του οπαδού - χορευτή της ντίσκο στο “Saturday Night Fever”, μια μόλις χρονιά πρωτύτερα, όπου έκανε όνομα, και σίγουρα το στυλ του επηρέασε πολλούς ‘teenagers’ της εποχής εκείνης, που ας μην ξεχνάμε μεσουρανούσε η ροκ και τα μακριά μαλλιά.

Το “Grease” βασίζεται στο musical με το ίδιο όνομα των Warren Casey και Jim Jacobs του 1971. Το story αφορά δύο εραστές αμερικάνικου Γυμνασίου (Λυκείου), του "Rydell High", στα τέλη του 1950. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Τζον Τραβόλτα και η Ολίβια Νιούτον-Τζον, ένα ζευγάρι που, απρόσμενα, είχε καλή χημεία. Το “Grease” αποτέλεσε τεράστια επιτυχία ως ταινία, αλλά και ως soundtrack το 1978, καθώς έγινε το δεύτερο καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ της χρονιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες, πίσω από το soundtrack του “Saturday Night Fever”, την προηγούμενη μεγάλη επιτυχία του Τραβόλτα. Το ‘Grease 2’, που κυκλοφόρησε το 1982, με ελάχιστους ηθοποιούς της πρώτης ταινίας, δεν είχε καμία επιτυχία. Πρωταγωνιστές ήταν ο Maxwell Caulfield και η Michelle Pfeiffer.

Ηθοποιοί:

Στον ρόλο του Danny, στην θέση του Τραβόλτα προοριζόταν ο Henry Winkler, ο οποίος έκανε τον Fonzie στην σειρά “Happy Days” (φωτο). Τελικά, κρίθηκε ότι είχε ήδη παίξει αρκετές φορές έναν παρόμοιο ρόλο, στο “The Lords of Flatbush” και στο “Happy Days”. Η Newton-John δεν ήθελε στην αρχή τον ρόλο, γιατί θεωρούσε ότι ήταν αρκετά μεγάλη για να παίξει την μαθήτρια (29 ετών). Ο Τραβόλτα ήταν 23.

Άλλοι ηθοποιοί που παίζουν: Didi Conn (Frenchy, η ‘Beauty School Dropout’, που της τραγουδάει ο Avalon), Stockard Channing (Rizzo, η «εύκολη»), Jeff Conaway (Kenickie, ο ‘κολλητός’ του Danny – πέθανε δυστυχώς, το 2011), Barry Pearl (Doody, ένας εκ των ‘Τ-Birds’- έκτοτε χάθηκε από τις οθόνες), Michael Tucci (Sonny LaTierr, άλλος εκ των ‘Τ-Birds’), Kelly Ward (Roger "Putzie", ο ξανθούλης greaser), Dennis C. Stewart (Leo Balmudo, ο αρχηγός της συμμορίας ‘Scorpions’- πέθανε από AIDS το 1994), Annette Charles (η εκρηκτική λάτιν χορεύτρια Charlene "Cha-Cha" DiGregorio – πέθανε δυστυχώς, το 2011)….

Στην ταινία εμφανίζεται και το pop idol της δεκαετίας του ’50, Frankie Avalon, καθώς και οι εκπληκτικοί Sha Na Na (εμφανίζονται υπό τον τίτλο ‘Johnny Casino and the Gamblers’) παίζοντας με εξαιρετική επιτυχία και δύναμη τα τραγούδια "Rock n' Roll Is Here to Stay", "Those Magic Changes", "Tears on My Pillow", "Hound Dog", "Blue Moon" και το μεγαλειώδες "Born to Hand Jive". Οι Sha Na Na την χρονιά εκείνη είχαν δικό τους τηλεοπτικό σόου.

Υπόθεση:

Ένα ξανθό «καλό κορίτσι», η Sandy Olsen από την Αυστραλία, κάνει διακοπές με την οικογένειά της στην Καλιφόρνια, όταν συναντά τον γοητευτικό Danny Zuko στην παραλία και γίνονται ζευγάρι. Η οικογένειά της σχεδιάζει, με το τέλος του καλοκαιριού, να γυρίσει πίσω στην Αυστραλία, όταν τα σχέδια ανατρέπονται και παραμένουν στην Καλιφόρνια, με την Sandy να ξεκινά τη νέα σχολική χρονιά στο σχολείο Rydell High, όπου, χωρίς να το ξέρει, φοιτά εκεί και ο Danny. Όταν ο ένας ανακαλύπτει τον άλλον, ο Danny, ο οποίος είναι ο αρχηγός μιας συμμορίας greasers γνωστής ως ‘Τ-Birds’ - (στα κορίτσια του σχολείου υπάρχει η συμμορία των ‘Pink Ladies’ Ντάνι, με αρχηγό την Rizzo) - φοβάται να χαλάσει την εικόνα του «σκληρού», και προσπαθεί να κρύψει τον ενθουσιασμό του για την καλοκαιρινή του αγάπη. 

Η Sandy πληγώνεται και του κάνει νούμερα με έναν γλυκανάλατο αθλητικό τύπο. Ο Danny μετανιώνει, προσπαθεί να την κερδίσει, και μετά από διάφορα επεισόδια και πολλή μουσική και χορό, αλλά και αγώνα αυτοκινήτων, τα βρίσκουν στο τελείωμα της σχολικής χρονιάς. Η Sandy προηγουμένως, έχει αποχαιρετήσει την σεμνή “Sandra Dee” και έχει μεταλλαχθεί σε «κακό κορίτσι», αλλάζοντας χτένισμα και φορώντας ένα ασφυκτικά στενό δερμάτινο παντελόνι.   

Ορισμένα περιστατικά:

• Ο Jeff Conaway τραυματίστηκε σοβαρά στην πλάτη του όταν γύριζαν το «Greased Lightning».
• Το παντελόνι που φορούσε η Olivia Newton John στη σκηνή που τραγουδούσε το «You ‘re the one that I want» ήταν τόσο στενό, με αποτέλεσμα να σπάσει το φερμουάρ της!
• Το καστ μάσησε περίπου 100.000 τσίχλες κατά τη διάρκεια όλων των γυρισμάτων, μέχρι 5.000 τσίχλες ημερησίως!
• Το “greased lightning”αυτοκίνητο (‘Iconic Hell's Chariot’) ήταν ένα Mercury Series 9CM του 1949. Βρέθηκε σε γκαράζ των Paramount studios και ετοιμάστηκε καταλλήλως. Το αυτοκίνητο πουλήθηκε σε δημοπρασία για 600.000 δολάρια.

Τραγούδια:

Το τραγούδι "Hopelessly Devoted to You" ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής-Πρωτότυπου Τραγουδιού. Το τραγούδι "You're the One That I Want", που τραγουδάει ο Travolta και η Newton-John, κυκλοφόρησε ως single πριν από την κυκλοφορία της ταινίας. Το ομώνυμο τραγούδι της ταινίας ήταν επίσης ένα νούμερο ένα hit single για τον Frankie Valli. Το τραγούδι "Look at Me, I'm Sandra Dee" αναφερόταν στον διάσημο ηθοποιό & τραγουδιστή της δεκαετίας του ‘50, Sal Mineo, στην αρχική του έκδοση, αλλά ο Mineo σκοτώθηκε από μαχαιριά που δέχτηκε στην καρδιά από έναν μαύρο κακοποιό και πέθανε ένα χρόνο πριν από τα γυρίσματα της ταινίας, οπότε ο στίχος άλλαξε και η αναφορά έγινε στον Elvis Presley (“Elvis, Elvis, let me be!”). Συμπτωματικά, αυτή η σκηνή, και οι σκηνές πριν και μετά από αυτό γυρίστηκαν στις 16 Αυγούστου, 1977, την ημέρα του θανάτου του Elvis Presley. Λέγεται ότι προτάθηκε στον Elvis Presley να παίξει τον ρόλο του «φύλακα αγγέλου», αλλά δεν δέχτηκε.

Σκηνές:

Η εναρκτήρια σκηνή της παραλίας γυρίστηκε στην Leo Carrillo State Beach στο Μαλιμπού, κάνοντας ρητή αναφορά στην «Όσο υπάρχουν άνθρωποι». Οι σκηνές στο Rydell, γυρίστηκαν σε σχολείο στο Venice της Καλιφόρνια. Η σκηνή στο drive-in γυρίστηκε στο Burbank Pickwick Drive-In (κατεδαφίστηκε το 1989 και πήρε τη θέση του ένα εμπορικό κέντρο). Ο αγώνας με τα αυτοκίνητα γυρίστηκαν στο ποτάμι του Λος Άντζελες. 

The Duane Eddy story

Ένας από τους πρώτους guitar heroes, ο Duane Eddy έβαλε το ήχο ‘twang’ (γρατζούνισμα) στο rock and roll με φημισμένα κομμάτια όπως το "Rebel Rouser", το "Peter Gunn" και το "Because They're Young". Πολλοί τίτλοι των άλμπουμ του περιέχουν την λέξη twang, όπως “Thang” (1960), Twistin’ and Twangin’ (1962) και  “Twangin’” Up a Storm! (1963).

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Eddy είχε μια σειρά από επιτυχίες με παραγωγό τον Lee Hazlewood πουλώντας 12 εκατομμύρια δίσκους μέχρι το 1963.  Ο ήχος της twangy κιθάρας ακούστηκε σε καλλιτέχνες όπως ο Bruce Springsteen (στο “Born to Run”) καθώς και Beatles, the Ventures, Creedence Clearwater Revival, Dave Edmunds, Chris Isaak, Mark Knopfler και πολλούς άλλους.

Ο Eddy γεννήθηκε στην Corning της Νέας Υόρκης το 1938. Ενώ ήταν στα πρώτα εφηβικά του χρόνια μετακόμισε με την οικογένειά του στο Φοίνιξ, όπου μια demo κασέτα βρέθηκε στα χέρια του Hazlewood, που ήταν τότε ένας τοπικός disk jockey. Μαζί, βρήκαν μια μαγική φόρμουλα που είχε επίκεντρο το μοναδικό στυλ παιξίματος του Eddy. Ο Eddy φρόντισε να συνθέσει δυνατές, δραματικές μελωδίες και να μεταβάλλει το ύφος του. Στοιχεία της country, της jazz και της gospel ταίριαξαν στα instrumentals του, με κομμάτια όπως το "Cannonball", το "Rebel Rouser" και το “Forty Miles of Bad Road.”

Στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα, ο Eddy είχε μεγάλη επιτυχία σε μουσικά θέματα για ταινίες (“Because They’re Young,” “Pepe”) και τηλεοπτικές εκπομπές (“Peter Gun,” “The Ballad of Palladin”). Απέδειξε, επίσης, το εύρος του ταλέντου του με την καταγραφή country και surf υλικού ακόμα και διασκευάζοντας instrumental τραγούδια του Bob Dylan. Όμως η σειρά των επιτυχιών τελείωσε απότομα το 1963, καθώς ο Eddy έγινε άλλο ένα θύμα των Beatles και των συγκροτημάτων της British Invasion. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο George Harrison και ο Paul McCartney ήταν μεγάλοι θαυμαστές του Eddy και ηχογράφησε και με τους δυο τους δίσκους αργότερα.

Οι δίσκοι του Eddy ήταν εξίσου επιτυχείς στο Ηνωμένο Βασίλειο, και το 1960, οι αναγνώστες του περιοδικού New Musical Express (NME) του Ηνωμένου Βασιλείου τον ψήφισαν Number One μουσική προσωπικότητα στον κόσμο, εκτοπίζοντας τον Elvis Presley. 

Ενώ τα χρόνια δόξας των ετών 1958 έως 1963 έχουν περάσει προ πολλού, ο ήχος της κιθάρας του Duane Eddy αντηχεί μέσα από τις δεκαετίες. Στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα έκανε ένα comeback.