The Little Richard story

O Λιτλ Ρίτσαρντ υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες του rock and roll. Ο ίδιος έλεγε για τον εαυτό του ότι είναι «δημιουργός», «εφευρέτης» και «αρχιτέκτονας» του rock n’ roll. Κάποιοι τόλμησαν να τον πουν μέχρι και "βασιλιά".

Ο Λιτλ Ρίτσαρντ, αποτελεί την προσωποποίηση της αυθεντικής άγριας, αναρχικής, ηδονιστικής φύσης του «ροκ σταρ». Η σοκαριστική παρουσία του (βαρύ μακιγιάζ, μπόλικο φτιασιδωμένο ‘πομπαντούρ’ μαλλί και πολύ λεπτό μουστάκι), η φρενήρης ένταση της μουσικής του με τις φωνές, τις τσιρίδες και τα χαρακτηριστικά «ουουου..» που έβγαζε επί σκηνής και η σκανδαλώδης συμπεριφορά του, τόσο εντός όσο και εκτός σκηνής, έγιναν το πρότυπο για πολλές γενιές ροκ μουσικών που επρόκειτο να ακολουθήσουν μετά από αυτόν.

Έχοντας πουλήσει πάνω από πενήντα εκατομμύρια δίσκους, ο Little Richard με την εκκεντρική του προσωπικότητά, στέκεται ως μια αυθεντική φιγούρα του rock and roll με την επιρροή του να εκτείνεται από τους Beatles και τον Jimi Hendrix, έως τον Michael Jackson και τον Prince.

Γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου του 1932, ως Richard Wayne Penniman στο Macon, της Τζόρτζια, ήταν το τρίτο από δώδεκα συνολικά παιδιά. Γεννήθηκε ελαφρώς παραμορφωμένος, με μικρότερο βραχίονα και πόδι. Η οικογένειά του ήταν θρησκευόμενη και εκκλησιαζόταν σε εκκλησία Πεντηκοστιανών. Δύο από τους θείους του και ένας από τους παππούδες του ήταν ιεροκήρυκες. Πάντως ο πατέρας του πωλούσε παράνομο ουίσκι.

Σαν παιδί, τραγούδησε με τις ομάδες gospel της εκκλησίας, τους Penniman Singers και μετά με τους Tiny Tots Quartet. Έμαθε να παίζει πιάνο στην εκκλησία και τραγούδησε στη σκηνή με την Sister Rosetta Tharpe στο Auditorium της Macon.

Σε ηλικία δεκατριών ετών έφυγε από το σπίτι του (λέγεται ότι τον έδιωξε ο πατέρας του γιατί είχε αρχίσει να δείχνει «κοριτσίστικη συμπεριφορά») και έμενε με μια οικογένεια λευκών που είχαν το Tick Tock Club στο Macon. Εκεί άρχισε να εμφανίζεται και να παίζει.

Το 1951, κέρδισε ένα διαγωνισμό ταλέντων που οργανώθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό WGST στην Ατλάντα. Το βραβείο ήταν ένα δισκογραφικό συμβόλαιο με την εταιρία RCA Victor. Μέσω της γνωριμίας του με τον d.j. Zenas Sears, ο Richard ηχογράφησε για την RCA, τέσσερα κομμάτια urban jump blues με τον μέντορά του, Billy Wright και την ορχήστρα του, με το “Taxi Blues” να είναι το πρώτο single από τα τέσσερα που κυκλοφόρησε με την RCA. Ακολούθησαν το “Every Hour” και το “Get Rich Quick”. Όλα είχαν μέτρια επιτυχία.

Ο Billy Wright υπήρξε μια πρώιμη επιρροή στην καριέρα του Richard. Υπήρξε ένας τραγουδιστής μπλουζ από την Ατλάντα που ντυνόταν επιδεικτικά, με υπερφουσκωμένα μαλλιά και make-up eyeliner. 

Ένας άλλος που επηρέασε έντονα τον Ρίτσαρντ ήταν ο Esquerita. Με το μακιγιάζ, το ‘πομπαντούρ’ μαλλί, τα τσιριχτά φωνητικά και το άγριο κτύπημα των πλήκτρων του πιάνου, φαίνεται ότι αποτέλεσε τον ‘γκουρού του’.

Το χειμώνα του 1952, ο πατέρας του Richard δολοφονήθηκε υπό αμφίβολες συνθήκες και ο Richard έγινε το αποκλειστικό μέσο υποστήριξης της οικογένειάς του. Επέστρεψε στο Macon, και έπαιζε στο Tick Tock Club τα βράδια, ενώ έπλενε πιάτα στην καφετέρια ενός σταθμού λεωφορείων την ημέρα. Η δεύτερη περίοδος του Ρίτσαρντ με την RCA το 1952, ήταν λιγότερο επιτυχής από ό, τι η πρώτη. Το συμβόλαιό του με την RCA τελικά έληξε και δεν ανανεώθηκε.

Ο Richard μετακόμισε στο Χιούστον του Τέξας, όπου ηχογράφησε για την Peacock. Κυκλοφόρησε μια σειρά από singles για την Peacock, αρχικά με τους Deuces of Rhythm και μετά με τους Tempo Toppers. Στις αρχές του 1955 ηχογράφησε τα δύο τελευταία του singles για την Peacock, με την συμμετοχή του Johnny Otis Trio. Ένα από τα τραγούδια, το “Little Richard’s Boogie”, δίνει μια γεύση ως προς το στυλ που θα υιοθετήσει τελικά. Αλλά δεν ήρθε καμιά επιτυχία και σύντομα η σύμβαση με την Peacock έληξε.

Μετά από αυτή την άσχημη εξέλιξη ο Richard γύρισε στο Macon, τον Φεβρουάριο του 1955, και στο πλύσιμο των πιάτων στο σταθμό των λεωφορείων. Αλλά, δεν το έβαλε κάτω και δημιούργησε τους Little Richard and the Upsetters, ηχογραφώντας ένα demo σε ένα τοπικό στούντιο. Ο φίλος του Richard , τραγουδιστής Lloyd Price του πρότεινε να στείλει το demo στην Specialty Records στο Los Angeles, με την οποία ο Price είχε ηχογραφήσει την επιτυχία του “Lawdy Miss Clawdy”.

Ο Art Rupe, ο ιδιοκτήτης της Speciality δεν εντυπωσιάστηκε από το demo του Richard, αλλά διέκρινε κάποια ωμή δυναμική στο νεαρό τραγουδιστή. Έξι μήνες αργότερα, τελικά επικοινώνησε με τον Richard. Κανονίστηκε να γίνει μια ηχογράφηση στα J&M Studios του Cosimo Matassa στη Νέα Ορλεάνη, όπου ηχογραφούσε ο Fats Domino. Ήταν 13 Σεπτεμβρίου του 1955 όταν ο Λιτλ Ρίτσαρντ μπήκε στο στούντιο της Specialty για τα πρώτα κομμάτια. Υπεύθυνος της συνάντησης ήταν ο Robert “Bumps” Blackwell, ενώ στην μπάντα της ηχογράφησης ήταν ο Earl Palmer στα ντραμς, ο Alvin ‘Red’ Tyler και ο Lee Allen στα σαξόφωνα, ενδεχομένως και ο Huey “Piano” Smith.

 

Ο Richard είχε επιλέξει να ηχογραφήσει μια σειρά από αργά blues, που δεν ενθουσίασαν τον Blackwell. Κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος, σε ένα μπαρ της διπλανής πόρτας, ο Richard κάθισε σε ένα παλιό πιάνο στη γωνία του δωματίου και άρχισε να παίζει με δύναμη σαν τον Esquerita, τραγουδώντας άγρια ένα κομμάτι με ‘άσεμνο’ περιεχόμενο που λεγόταν "Tutti Frutti".

Ο Blackwell έμεινε έκπληκτος από αυτό που έβλεπε και άκουγε. Ήρθε αμέσως η στιχουργός Dorothy LaBostrie η οποία ‘καθάρισε’ τους στίχους του τραγουδιού, αλλάζοντας το “Tutti Fruiti, good booty” σε “Tutti Fruiti, aw-rootie”. Έχοντας μόνο δεκαπέντε λεπτά υπόλοιπο προγραμματισμένο χρόνο για να ηχογραφήσουν, η ομάδα επέστρεψε στο στούντιο, και ηχογράφησε το τραγούδι το οποίο έμελε να γίνει το «σήμα κατατεθέν» του Λιτλ Ρίτσαρντ.

Το "Tutti Frutti" που ξεκινάει με ένα “a-wop-bomp-aloo-mop-a-lop-bam-boom”, έγινε αμέσως χιτ. Τελικά πούλησε τρία εκατομμύρια αντίτυπα. Το τραγούδι ανέβηκε στο # 2 στα charts R & B στα τέλη του 1955 και στο # 17 στα pop charts στις αρχές του '56. Όλως περιέργως, τον ίδιο μήνα, έγινε χιτ για τον Pat Boone, φτάνοντας στο # 12 στα pop charts.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών, ο Richard ηχογράφησε και κυκλοφόρησε συνολικά τριάντα έξι τραγούδια. Από αυτό το πλούσιο υλικό, η Specialty κυκλοφόρησε εννέα singles (επτά έγιναν χρυσά) και δύο άλμπουμ. Για δεκαοκτώ συνεχείς μήνες, από τις αρχές του 1956 μέχρι τα μέσα του 1957, ό,τι έγραφε γινόταν χιτ στα Top 40. Μετά το "Tutti Frutti" ήρθε το "Long Tall Sally", που έφθασε στο # 6 στα pop charts και ήταν μία από τις τρείς συνεχόμενες Top 10 pop επιτυχίες του στα pop charts.

Ακολούθησαν τα χιτ "Rip It Up" / "Ready Teddy" στα τέλη του 1956. Την ίδια χρονιά, ο Λιτλ Ρίτσαρντ εμφανίστηκε στην ταινία “Don’t Knock The Rock”, με τον Bill Haley και στην “The Girl Can’t Help It”. Το 1957 συνέχισε με τις επιτυχίες “Lucille” (# 21 στα pop charts), “Jenny, Jenny” (# 10) και “Keep A-Knockin’” (# 8). Επίσης, εμφανίστηκε στην ταινία “Mr. Rock ‘n’ Roll”. Κυκλοφόρησε επίσης ένα Top 20 άλμπουμ του, το ‘Here’s Little Richard’.

Αλλά ο Λιτλ Ρίτσαρντ ήταν εξαιρετικά ασταθής. Ο Blackwell έλεγε ότι κάποτε είχαν κανονίσει μια ηχογράφηση για την Κυριακή, από τις 10 π.μ. έως τις 20:00, με 40 άτομα να περιμένουν και όταν ο Richard, έφτασε καθυστερημένα, τους ανακοίνωσε ότι «ο Κύριος δεν θέλει να ηχογραφήσω σήμερα».

Το ακόμη πιο περίεργο, ήταν ότι στην κορύφωση της καριέρας του, ο Richard ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει το rock and roll για να εισαχθεί στην Ιερατική Σχολή Oakville στο Huntsville της Alabama, για να γίνει λειτουργός της εκκλησίας των Αντβεντιστών. Αργότερα ο ίδιος θα ισχυριστεί ότι έλαβε το δίπλωμα και χειροτονήθηκε λειτουργός - κάτι που στην πραγματικότητα δεν έγινε - και άρχισε απότομα να συμπεριφέρεται σαν ευαγγελικός πάστορας.

Ο Richard πήρε την απόφαση να αποσυρθεί από τον χώρο του ροκ ν ρολλ, ενώ ήταν σε περιοδεία στην Αυστραλία με τον Eddie Cochran και τον Gene Vincent, τον Οκτώβριο του 1957. Δήλωσε ότι είχε δει ένα τρομερό αποκαλυπτικό όνειρο, στο οποίο είδε τον εαυτό του να καταδικάζεται στην κόλαση. Λίγες μέρες αργότερα, ενώ πετούσε τη νύχτα με αεροπλάνο, πάνω από την Αυστραλία, ο Richard πανικοβλήθηκε όταν είδε τους κινητήρες του αεροπλάνου να έχουν υπερθερμανθεί και να πετάνε σπίθες. Πιστεύοντας ότι το αεροπλάνο ήταν στα πρόθυρα της πυρκαγιάς και της πτώσης από τον ουρανό, προσευχήθηκε στο Θεό, και υποσχέθηκε ότι εάν γλίτωνε, θα διόρθωνε τους κακούς του τρόπους. Το αεροπλάνο τελικά, προσγειώθηκε με ασφάλεια.

Όταν λίγες μέρες αργότερα, πέρασε από πάνω του μια «πύρινη μπάλα», που ήταν τελικά ο ρωσικός δορυφόρος Σπούτνικ και μετά από αυτό, ένα αεροπλάνο με το οποίο θα ταξίδευε συνετρίβη, θεώρησε αυτά τα γεγονότα ως μια θεϊκή προειδοποίηση και σε μια χαρακτηριστική του κίνηση, έριξε ένα πολύτιμο δαχτυλίδι του στη θάλασσα, για να αποδείξει την δέσμευσή του ότι δεν θα συνέχιζε τον δρόμο αυτό.

Αφότου ακολούθησε τον δρόμο του Θεού, ο Ρίτσαρντ παντρεύτηκε! Γνώρισε την μοναδική του γυναίκα, Ernestine Campbell το 1957 και παντρεύτηκαν το 1957. Χώρισαν το 1963 εξαιτίας της ζωής του ροκ σταρ στην οποία επέστρεψε ο Ρίτσαρντ.

Πάντως, ο Art Rupe και η Specialty είχαν καταφέρει να μαζέψουν αρκετό υλικό για την κυκλοφορία singles και albums του Λιτλ Ρίτσαρντ για άλλα δύο χρόνια. Το “Keep A Knockin’” στην πραγματικότητα ήταν μια συνένωση αρκετών ημιτελών ηχογραφήσεων στο στούντιο. Το 1958, κυκλοφόρησε το “Good Golly Miss Molly” (που έφθασε στο # 10 στα pop charts) και την επόμενη χρονιά είχε την μεγαλύτερη επιτυχία του στην Αγγλία, με ένα κομμάτι από το 1956, το “Baby Face.”

Τον Ιανουάριο του 1959, ξεκίνησε μια περιοδεία gospel τραγουδιών. Από το 1959 έως το 1962, ο Richard ηχογραφούσε μόνο γκόσπελ για τις εταιρίες Gone, Mercury Records (όπου ηχογράφησε το gospel άλμπουμ ‘The King Of Gospel Singers’, με τον Quincy Jones) και Atlantic Records. Αλλά μετά από τρία χρόνια μεγάλης επιτυχίας ως ερμηνευτής gospel, ο Richard επέστρεψε στο rock and roll.

Ο Richard περιόδευσε με επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1962, με μια καταπληκτική ανταπόκριση από το βρετανικό κοινό. Το 1963, με τον τότε άγνωστο Billy Preston στην μπάντα του, περιόδευσε την Αγγλία και την Ευρώπη με τους Rolling Stones, στην πρώτη τους μεγάλη περιοδεία, ενώ εμφανίστηκε σε μερικές συναυλίες με τους Beatles. Τόσο οι Stones όσο και οι Beatles ήταν μεγάλοι θαυμαστές της μουσικής του.

Επιστρέφοντας στην Specialty, ο Richard ηχογράφησε το 1964, τα πρώτα ροκ κομμάτια του της δεκαετίας το 1960. Το “Bama Lama Bama Loo”, δεν τα πήγε πολύ καλά στις ΗΠΑ, φθάνοντας στο # 82 στα charts, αλλά έγινε χιτ στην Αγγλία φτάνοντας στο Top 20. Το 1964, υπέγραψε μια σύμβαση με την Vee-Jay Records όπου και ηχογράφησε ξανά όλες τις επιτυχίες του, ηχογραφώντας κάποια νέα και ξεθάβοντας κάποια παλιά τραγούδια. Αλλά οι πωλήσεις ήταν φτωχές.

Στα μέσα της δεκαετίας του '60, η αυξανόμενη τάση στην μουσική ήταν η soul. Ο Ρίτσαρντ κυκλοφόρησε το “I Don’t Know What You’ve Got But It’s Got Me” (με τον Jimi Hendrix να παίζει κιθάρα) φτάνοντας στο Top 100 chart. το κομμάτι αυτό όπως και το “Without Love” ήταν οι καλύτερες ηχογραφήσεις του της δεκαετίας.

Το 1970 υπέγραψε με την Reprise Records και, συνεργαζόμενος με τον κορυφαίο παραγωγό Richard Perry, κατάφερε να βγάλει τα μικρά χιτ “Freedom Blues” και “Greenwood, Mississippi”. Στη συνέχεια ξαναβρέθηκε με τους Bumps Blackwell, Lee Allen και Earl Palmer και κυκλοφόρησε το 1972 το ‘The Second Coming’.

Την περίοδο εκείνη μπλέχτηκε άγρια με τα ναρκωτικά, (ηρωίνη κοκαΐνη) και μάλιστα κινδύνεψε να δολοφονηθεί από τον φίλο του και τραγουδιστή Larry Williams, ("Bony Moronie"), ο οποίος υπό την επήρεια των ναρκωτικών κι αυτός, τον απειλούσε με ένα πιστόλι ότι θα τον σκοτώσει επειδή του χρώσταγε λεφτά από τα ναρκωτικά. Αυτό το περιστατικό μαζί μα κάποιους θανάτους δικών του ανθρώπων τον σοκάρισαν και τον έκαναν να διακόψει κάθε σχέση με τα ναρκωτικά και να κάνει πάλι στροφή προς τον Θεό.

Ο Ρίτσαρντ επέστρεψε στα εκκλησιαστικά του το 1976, κυκλοφορώντας το ‘God’s Beautiful City’ με την World Records το 1979, ενώ αφιέρωσε όλον τον χρόνο του κηρύττοντας ως ευαγγελιστής. 

Τον Οκτώβριο του 1985, τραυματίστηκε σοβαρά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο δυτικό Χόλιγουντ, αλλά ανέκαμψε και εμφανίστηκε στην ταινία του 1986 ‘Down and Out in Beverly Hills’, όπου έπαιξε το πρώτο του χιτ μετά δεκαέξι χρόνια, το "“Great Gosh A’mighty”, το οποίο έχει τον κλασσικό μουσικό ρυθμό και φωνητικά του Ρίτσαρντ, αλλά με ‘κρυμμένο’ χριστιανικό μήνυμα. Το τραγούδι περιέχεται στο άλμπουμ ‘Lifetime Friend’που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1985 και περιέχει gospel τραγούδια.

Ο Λιτλ Ρίτσαρντ, ήταν μεταξύ των πρώτων δέκα καλλιτεχνών που εισήλθαν στο Rock and Roll Hall of Fame το 1986. Τραγούδησε ντουέτο με τον Phillip Bailey για το τραγούδι της ταινίας ‘Twins’ του 1988. Το 1989 τραγούδησε vocals με τους U2, B.B. King στο “When Love Comes To Town.”  Το έγιναν τα αποκαλυπτήρια της "Little Richard Penniman Boulevard" στη γενέτειρά του Macon της Georgia.

Το 2000 προβλήθηκε στην τηλεόραση και στο κανάλι NBC η βιογραφική ταινία “Little Richard”, με τον ηθοποιό – τραγουδιστή Leon να υποδύεται τον Ρίτσαρντ.

Το 2002, μετά από πάνω από πενήντα χρόνια στη μουσική βιομηχανία, ο Little Richard αποσύρθηκε επίσημα από τις περιοδείες.

 GhostGreaser

The Esquerita story

Το πραγματικό όνομα του μαύρου τραγουδιστή και πιανίστα Esquerita ήταν Steven Quincy Reeder Jr. Το S.Q. Reeder το έκανε Eskew Reeder και στη συνέχεια Esquerita. Ο Esquerita θεωρέιται ότι επηρέασε το στυλ του Little Richard.

O Reeder γεννήθηκε στο Greenville της Νότιας Καρολίνας, στις 20 Νοεμβρίου του 1935. Φοίτησε στο Sterling High School στο Greenville τα έτη 1947-1950.

Σαν παιδί έλαβε την υποχρεωτική gospel εκπαίδευση, εξαιτίας της χριστιανής μητέρας του, και ξεκίνησε να τραγουδά στην Βαπτιστική Εκκλησία του Greenville. Εκεί άρχισε να φωνάζει στο τραγούδι, ενώ στο πιάνο ήταν αυτοδίδακτος. Σύμφωνα με τον Λιτλ Ρίτσαρντ (στην αυτοβιογραφία του), ήταν ο Esquerita που τον έμαθε να παίζει πιάνο.

Γύρω από 1953 προσχώρησε σε μια gospel μπάντα που είχαν βάση τη Νέα Υόρκη, τους Heavenly Echoes, που έβγαλαν το single "Didn't It Rain" (1955).  Επιστρέφοντας στο Greenville, μετά τη διάλυση της μπάντας, ο Reeder άρχισε να εμφανίζεται στο Owl Club με το παρατσούκλι "Professor Eskew Reeder".  Εκεί άρχισε να αναπτύσσει ένα μανιακό στυλ, έβαζε βαρύ make-up και δύο περούκες, και χτένισμα pompadour ψηλότερο από του Λιτλ Ρίτσαρντ. Στο Owl Club τον ανακάλυψε ο Paul Peek των Blue Caps του Gene Vincent, το 1958. Ο Vincent έπεισε την Capitol να υπογράψει στην αυτήν ο Reeder, ο οποίος τότε άλλαξε το όνομά του σε "Esquerita".

Τα χρόνια που ακολούθησαν ο Reeder έγραψε αρκετά singles με διάφορους μουσικούς σε διάφορα στούντιο στο Νάσβιλ, στο Ντάλας, στη Νέα Ορλεάνη και στο Ντιτρόιτ. Η Capitol Records κυκλοφόρησε το LP Esquerita το 1959, το μοναδικό του άλμπουμ με την κλασσική έννοια. Μερικοί από τους μουσικούς με τους οποίους ηχογράφησε κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής ήταν οι : Jimi Hendrix, Dr. John, Allen Toussaint και οι The Jordanaires του Elvis Presley. Τα πιο γνωστά τραγούδια του είναι τα : "Hey Miss Lucy", "Get Back Baby", "Getting’ Plenty of Lovin’", "Rockin’ the Joint" και "Oh Baby".

Από εκεί και πέρα λίγα είναι γνωστά για αυτόν. Το 1968 άλλαξε το όνομά του σε ‘The Magnificent Malochi’, όνομα που μάλλον υιοθέτησε στην φυλακή, όπου βρέθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα και κυκλοφορούσε ως “Mark Malochi”, ενώ υπέγραψε με την Brunswick Records. Το 1970 έπαιξε keyboards στο "Takin 'Care Of Business" του John Hammond. Αμέσως μετά από αυτό, άρχισε να εξαφανίζεται από τη μουσική σκηνή. Η Capitol έκανε δυο επανεκδόσεις του υλικού του στη δεκαετία του 70 και η Linda Hopkins κυκλοφόρησε ένα τραγούδι γραμμένο από τον Reeder το 1973, με τον τίτλο "Seven Days and Seven Nights".

Γύρω στο 1983, ο Billy Miller εντόπισε τον Esquerita στη Νέα Υόρκη για μια συνέντευξη για το περιοδικό Kicks Magazine. Η ζωή του δεν πήγαινε καλά και εργαζόταν ως συνοδός σε πάρκινγκ και περιστασιακά τραγουδούσε σε διάφορα εξαθλιωμένα κλαμπ της Νέας Υόρκης. Ο Esquerita πέθανε από AIDS το 1986 στο Χάρλεμ.

The gospel according to Jerry Lee Lewis – Επική συνέντευξη με τον “killer”

Γεννημένος το 1935, σε μια φτωχή, αλλά βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια, στο Ferriday της Louisiana, στην ένδοξη γη του Νότου, ο μοναδικός Jerry Lee Lewis, γνωστός με το παρατσούκλι “the Killer”, έδωσε τον Οκτώβριο του 1979, μια «κλασσική» συνέντευξη στον Nick Tosches, για το “Country Music”. Ο Jerry Lee έπαιζε τότε στο “Palomino Club”, στο Los Angeles. Ο (παντρεμένος 7 φορές) Jerry Lee, που δεν τον λες θρησκευόμενο (ο ίδιος λέει ότι δεν μιλάει για θρησκεία η Αγία Γραφή, αλλά για Σωτηρία), ξάδελφος του φημισμένου πεντηκοστιανού τηλευαγγελιστή Jimmy Swaggart, είχε πάντοτε πολύ καλή γνώση της Βίβλου, τον βασάνιζε πάντα ο φόβος (ή βεβαιότητα!) ότι θα πάει στην κόλαση και όπως οι περισσότεροι πιονέροι του rock n’ roll, τα τραγούδια gospel αποτελούσαν πάντα ένα μεγάλο κομμάτι της μουσικής του διαδρομής. Ας μην ξεχνάμε ότι στο περίφημο ‘Million Dollar Quartet’ (όπου ο Lewis, ο Elvis Presley, ο Carl Perkins, και ο Johnny Cash, βρέθηκαν τυχαία στις 4 Δεκεμβρίου του 1956, στα στούντιο της Sun Record στο Memphis), έπαιξε κυρίως μαζί με τον Elvis, πολλά παραδοσιακά gospel κομμάτια. Είναι τέλος ιστορική, η κόντρα του με τον Sam Phillips, όταν ηχογραφούσε το “Great Balls of Fire”, καθώς θεωρούσε ότι το τραγούδι αυτό ήταν «βλάσφημο» (καθώς θεωρούσε ότι η φράση «μεγάλες μπάλες φωτιάς» παραπέμπουν στην Πεντηκοστή και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος)…

Ιδού η συνέντευξη:

NT: Χθες μιλούσαμε για την Αγία Γραφή, και είπες ότι το αγαπημένο σου βιβλίο είναι η Αποκάλυψη.

JLL: Δεν είπα αυτό. Είπα από την Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη. Ολόκληρη. Θα ήταν δύσκολο να επιλέξω ένα αγαπημένο βιβλίο της Βίβλου. Θεέ μου, υπάρχουν τόσα πολλά σπουδαία βιβλία (στην Βίβλο). Την μελετώ όλη μου τη ζωή. Το μεγαλύτερο βιβλίο ιστορίας του κόσμου, εάν το πάρεις λέξη προς λέξη, από τη Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Μην αφήνεις τίποτα απέξω. Μην παραλείψεις κάτι εδώ και κάτι εκεί, πάρεις ό, τι θέλεις και αφήσεις ό, τι θέλεις. Αυτός δεν είναι ο τρόπος που ο Θεός είχε την πρόθεση να διαβαστεί.

ΝΤ: Δεν σου έτυχε ποτέ κάτι στη Βίβλο που να μην μπορείς να καταλάβεις;

JLL: Ξέρεις γιατί δεν το καταλαβαίνεις; Γιατί ψάχνεις για εύκολο τρόπο διαφυγής. Τώρα, αν μπορείς να μου δείξεις κάτι που θα μου δείχνει πώς θα ξεφύγουμε από αυτό το πράγμα χωρίς να καεί ο κ…ος μου στην κόλαση, θέλω να ξέρω πού είναι. Εσύ κι εγώ, θα καούμε στην κόλαση. Έχουμε πρόβλημα. Είμαστε αμαρτωλοί, θα πάμε στην κόλαση.

ΝΤ: Δεν είμαι τόσο σίγουρος γι’ αυτό. Νομίζεις ότι θα πάμε στην κόλαση;

JLL: Κατευθείαν. Νομίζω ότι την γλυτώσαμε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά η ώρα είναι κοντά.

NT: Πόσο κοντά, Killer;

JLL: Πάντως πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις. Δεν ξέρουμε αν θα αναπνέουμε την επόμενη στιγμή. Θα πάμε στην κόλαση. Φωτιά και θειάφι. Η φωτιά δεν σβήνει ποτέ, η φωτιά δεν θα σβήσει ποτέ για όλο το κλάμα, τους θρήνους, το τρίξιμο των δοντιών. Ναι, κύριε, θα πάμε στην κόλαση. Η Βίβλος μας το λέει.

ΝΤ: Και κανείς δεν θα πάει στον Παράδεισο;

JLL: Πολύ λίγοι, πολύ λίγοι. Είναι ένα δύσκολο μέρος για να πας, φίλε. Δεν μπορεί να φτάσεις εκεί μέσω του Palomino Club, αυτό είναι σίγουρο. Η Εκκλησία δεν μπορεί να σε πάει στον Παράδεισο. Η θρησκεία δεν μπορεί να σε πάει στον Παράδεισο. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, θρησκεία, άλλωστε. Η Αγία Γραφή δεν μιλάει ποτέ για θρησκεία, μιλάει για σωτηρία.

NT: Την επόμενη εβδομάδα, ο Jackson Browne και ένα σωρό άλλοι τραγουδιστές πρόκειται να πραγματοποιήσουν μια αντιπυρηνική διαδήλωση, κοντά στο San Luis Obispo. Πώς νιώθεις για τους ανθρώπους που συνδυάζουν τη μουσική και την πολιτική;

JLL: Ένα μάτσο καταραμένο ηλίθιοι.

NT: Άρα, δεν πρόκειται να παίξεις σε κάποια anti-nuke συναυλία στο εγγύς μέλλον.

JLL: Στο διάολο όλα αυτά! Να καούν όλα! Όλα να καούν στην κόλαση! Απλά μην σκοτώσετε κανέναν αλιγάτορα στη Λουιζιάνα. Να τους αφήσουν ήσυχους. Παντρεύτηκα μερικούς από αυτούς.

……………

NT: Έχεις ήδη παντρευτεί πέντε φορές μέχρι τώρα ...

JLL: That’s my goddam business.

NT: ... Ξέρεις πλέον περισσότερα για τις γυναίκες τώρα, από ό,τι  την πρώτη φορά που παντρεύτηκες;

JLL: Μια φούστα είναι μια φούστα.

NT: Είναι αυτή η γνώση που οδηγεί σε ένα έκτο του γάμου;

JLL: Δεν ξέρω, γιε μου. Ίσως ο Θεός σκοπεύει για μένα να ζήσω τη ζωή μου μόνος μου.

……

(Σε άλλη ερώτηση σχετικά με το αν θα έπαιζε στον κινηματογράφο κλπ) :

JLL: Γαμώτο! Όλο κατουράς κόντρα στον άνεμο. Σήμερα ζεις, αύριο πεθαίνεις. Έχεις μια ψυχή, δεν είσαι κανένα ζώο. Και η ψυχή είτε θα πάει στον Παράδεισο είτε θα πάει στην κόλαση. Υπάρχουν μόνο δύο τόποι για να πας. Την Ημέρα της Κρίσης, εσύ και εγώ θα δώσουμε λόγο για τα έργα που έχουμε κάνει, τις αμαρτίες που έχουμε κάνει.

NT: Γιατί είσαι τόσο παθιασμένος με το θα πεθάνουμε και θα πάμε στην κόλαση.

JLL: Είμαι ένας αμαρτωλός, το ξέρω. Σύντομα εσύ και εγώ είναι θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τα κρύα χέρια του θανάτου.

NT: Γιατί να πάμε στην κόλαση;

JLL: Επειδή ο Σατανάς έχει τη δύναμη δίπλα στο Θεό. Δεν είμαστε πιστοί στον Θεό, είμαστε πιστοί στον Σατανά. Πρέπει να είσαι πιστός 24 ώρες την ημέρα, αδελφέ. Όχι στα ενδιάμεσα. Ο πειρασμός είναι η μικρότερη αμαρτία. Ο Ιησούς πειράστηκε, αλλά νίκησε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο καθόμαστε εδώ τώρα. Είσαι αυτό που είσαι. Θα υπηρετείς όποιον υπηρετείς στη Γη. Δεν μπορείς να υπηρετείς δύο θεούς. Θα αγαπήσεις τον έναν και θα μισήσεις τον άλλον. Η Βίβλος λέει ότι δεν μπορείς να υπηρετείς και τον Θεό και τον πλούτο. Δεν μπορείς να υπηρετήσεις δύο θεούς. Θα αγαπήσεις τον έναν και θα μισήσεις τον άλλον.

NT: Θεωρείς ότι ο Elvis πήγε στον Παράδεισο ή στην κόλαση;

JLL: Δεν θα με μπλέξεις σε αυτά. Θα σου πω, ότι σίγουρα είναι κρίμα. Ο Elvis είχε αρκετό χρόνο για να προετοιμάσει τον εαυτό του. Του μίλησα αρκετά για την ψυχή του. (Αρχίζει να τραγουδά το ‘Tumblin’ Tumbleweeds’). Ξέρεις, αυτοί είναι οι μόνοι στυλίστες που έζησαν ποτέ: Al Jolson, Jimmie Rodgers, Hank Williams και Jerry Lee Lewis. Μπορούσαν να γράψουν, να τραγουδήσουν, να κάνουν το yodel, να χορέψουν, να κάνουν έρωτα, τα πάντα. Οι υπόλοιποι ηλίθιοι ή καβαλάνε κανένα καταραμένο άλογο, ή αρπάζουν καμιά κιθάρα, ή πυροβολούν κάποιον σε κάποια ηλίθια ταινία.

NT: Ποιοι άλλοι πιανίστες σου αρέσουν;

JLL: Ο Chuck Berry. Χα! Δεν μπορώ να σκεφτώ οποιονδήποτε άλλον. Δεν ξέρω κανέναν, αλλά εκτός από τον εαυτό μου. (Τραγουδάει) “Down the road, down the road, down the road apiece....”. Θυμάμαι ότι ήταν κάποιος πιανίστας που το έκανε αυτό. Αυτό ήταν το 1947. Στη συνέχεια, το '48 ήρθε το (τραγουδάει) “Have fryers, broilers, and good old barbecue beef... you never seen such a sight, down at the house, the house, the house of blue lights.” Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου, το ορκίζομαι. Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι κάνω αυτά τα τραγούδια από τότε που ήταν νούμερο ένα, το 1947, το 1948. Από τότε που ήμουν μικρό παιδί, με αυτά μεγάλωνα. (Τραγουδάει) “Down in New Orleans where everything’s fine, all them cats are drinkin’ that wine.” Έχω το πρωτότυπο δίσκο αυτού, ‘Drinkin’ Wine, Spo-Dee-O-Dee’. Ο ξάδελφός μου μου το έδωσε πριν από πολλά χρόνια. Το έπαιξα και έπαιξα μέχρι που έβγαλα. Υπήρχε αυτό το τραγούδι, αλλά όχι σαν τη δική μου εκδοχή. Ένα τραγούδι μπορεί να είναι καλό, αλλά δεν μπορεί να είναι μεγάλο, μέχρι να το παίξω εγώ.

NT: Έχεις βαρεθεί ποτέ να παίζεις το ‘Great Balls of Fire’ κάθε βράδυ;

JLL: Πρέπει να το παίξω. Οι τύποι από κάτω θα φωνάζουν να τους επιστρέψουμε τα χρήματά τους, αν δεν το παίξω. Θέλω να πω, πουλήσαμε 38, 39 εκατομμύρια δίσκους με αυτό. Το ‘Whole Lotta Shakin’ πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους, αν το πιστεύεις. Ο τύπος που το έγραψε, αυτός είναι νεκρός. Έχει υπάρξει μεγάλη διαμάχη για το ποιος το έγραψε. Δεν ξέρω ακριβώς ποιος το έγραψε. Ξανά πήγα στο δικαστήριο. Η Big Mama Thornton το έπαιξε. Δεν το έπαιξε όπως το έπαιξα εγώ, όμως. Ξαναέγραψα ολόκληρο το τραγούδι. Είναι αστείο που εγώ και ο Elvis έχουμε δύο μεγάλους δίσκους από την Big Mama Thornton. Είναι παράξενο. Είναι νεκρή εδώ και πολλά χρόνια.

NT: Είναι αλήθεια, Τζέρι, ότι οι πρόγονοί σου ήταν ιδιοκτήτες της πόλης Μονρόε στην Λουιζιάνα;

JLL: Αυτό είναι γεγονός. Πριν ήταν η Φυτεία Lewis. Ήταν του προ-προ-πάππου μου. Μπορούσε με τη γροθιά του να χτυπήσει ένα άλογο και να πέσει κάτω. Ήταν a hell of a man, ο γέρο Lewis. Στη συνέχεια άφησε ελεύθερους τους δούλους του. Μεγάλη ιστορία, αυτοί οι Lewis. Άγριοι πότες. Άγριοι χαρτοπαίκτες. Αμαρτωλοί, όλοι τους. Σου λέω, γιε μου. Είμαι ένας κακός, κακός άνθρωπος.

NT: Θα ταίριαζες σε εκείνη την εποχή.

JLL: Φίλε, θα μπορούσα να πάρω αυτό εδώ το μαγνητόφωνο και να το πετάξω πάνω σου ...

NT: Γιατί στην ευχή να θες να κάνεις κάτι τέτοιο;

JLL: Μόνο για να αποδείξω ότι μπορώ.

NT: Πιστεύεις πραγματικά ότι είσαι τόσο κακός, Τζέρι;

JLL: Να πάρει, δεν ξέρω. Δεν το πιστεύω. Οι άλλοι λένε ότι είμαι. Πάντα με λένε “the Killer”. Συχνά αναρωτιέμαι γιατί. Νομίζω ότι αυτό το λένε για την μουσική μου, όχι ότι γυρνάω και σκοτώνω ανθρώπους. Να πάρει, το μόνο πράγμα που σκότωσα ποτέ ήταν ένα κουνούπι Λουιζιάνα. The Killer. Θεέ μου, μισώ αυτό το καταραμένο όνομα.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς με τον Elvis! Live in Pontiac, 1975

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1975 / 1^η Ιανουαρίου 1976 ο Elvis έδωσε μια μεγαλειώδη “New Year's Eve” / Παραμονή Πρωτοχρονιάς συναυλία στο γήπεδο ‘Pontiac Silverdome’, στην πόλη Pontiac του Μίτσιγκαν. 

Η συναυλία του αυτή ήταν η μεγαλύτερη από άποψης κόσμου που έδωσε ποτέ. Περισσότεροι από 63.000 θεατές παρακολούθησαν αυτή τη συναυλία, αν και το Pontiac Silverdome είχε χωρητικότητα 90.000 θέσεων. Το πάνω τρίτο διάζωμα δεν χρησιμοποιήθηκε, καθώς τα καθίσματα ήταν πολύ μακριά από το στάδιο.

Ο Elvis έφτασε στις 31 Δεκεμβρίου στο ξενοδοχείο Hilton στην πόλη Troy (Τροία) του Μίτσιγκαν, γύρω από 4:00 π.μ., ενώ οι μουσικοί του και τα άλλα μέλη της συνοδείας του, είχαν φτάσει εκεί μια μέρα νωρίτερα.

Ο Elvis αναχώρησε από Graceland την Τρίτη 30 Δεκεμβρίου. Τον συνόδευε η Linda Thomson, αλλά και η Sheila Ryan (η νέα φίλη του), ενώ μαζί του ήταν ο πατέρας του και η κόρη του Lisa Marie. Η ασφάλεια του Elvis ανέφερε μετά την παράσταση ότι ένας άνθρωπος είχε συλληφθεί καθώς κουβαλούσε ένα πιστόλι.

Στις 11:10 μ.μ., ο Elvis εισήλθε στο Silverdome μέσα από ένα ειδικό μακρύ τούνελ. Η κυκλική σκηνή (δύο επιπέδων) σχεδιάστηκε ειδικά για την περίσταση. Ο Elvis φορούσε την στολή της «βροχόπτωσης» ("Rainfall jumpsuit") που είχε φορέσει στο παρελθόν κατά την διάρκεια των συναυλιών του στο Λας Βέγκας τον Δεκέμβριο του 1975, τον Μάρτιο του 1976 στην ‘Tahoe '76’ περιοδεία του και αργότερα σε ορισμένες παραστάσεις του 1977.

Ο Elvis για 20 λεπτά τραγουδούσε με την ίδια στολή, αλλά μετά το «Polk Salad Annie» έπρεπε να αλλάξει. Καθώς ο JD Sumner και οι Stamps τραγουδούσαν το "Sweet Sweet Spirit", ο Elvis εγκατέλειψε τη σκηνή και ήρθε πίσω με μια άλλη νέα στολή που φορούσε το Δεκέμβριο του '75, την "V-Neck jumpsuit". Η παράσταση ήταν λίγο πολύ παρόμοια με αυτές που μόλις έδωσε στο Λας Βέγκας, μερικά από τα τραγούδια που εκτέλεσε ήταν: How Great Thou Art, America, Trying To Get To You, Wooden Heart, One Night, It's Now Or Never, Love Me Tender, And I Love You So και πολλά άλλα.

Η παράσταση διήρκησε 83 λεπτά. Ειπώθηκε ότι στον Ελβις δεν άρεσε η συναυλία λόγω της κακής ποιότητας του ήχου και του κρύου, που δυσκόλευε του φαν να διασκεδάσουν. 

Ολόκληρη η συναυλία - δυστυχώς μόνο ηχητικό:

The Jody Reynolds story

Ο Jody Reynolds γεννήθηκε ως Ralph Joseph Reynolds στις 3 Δεκεμβρίου του 1932, στο Ντένβερ του Κολοράντο. Μεγάλωσε στη μικρή πόλη του Shady Grove της  Οκλαχόμα. Οι μουσικές του επιρροές ήταν το Western Swing και καλλιτέχνες όπως ο Bob Wills, Hank Thompson, και Eddy Arnold, που άκουγε στο ραδιόφωνο. Σε ηλικία 14 ετών, ο Reynolds πήρε κιθάρα και ξεκίνησε να παίζει rockabilly στο Τέξας στα μέσα της δεκαετίας του 1950, επηρεασμένος από τους αγαπημένους του Elvis Presley, Carl Perkins και Roy Orbison.

Ενώ έπαιζε μουσική στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, συναντήθηκε με τον μουσικό παραγωγό Herb Montel. Ο Montel απέρριψα αρκετά τραγούδια του, αλλά μόλις άκουσε το "Endless Sleep", τον έβαλε  να υπογράψει για την εταιρία Demon Records και έγινε ο μάνατζέρ του.

Το "Endless Sleep" έμελε να είναι το πιο γνωστό κομμάτι του. Εμπνευσμένο από το ‘στοιχειωμένο ήχο’ του "Heartbreak Hotel" του Elvis, ο Reynolds έγραψε το "Endless Sleep" ενώ ήταν στη Γιούμα της Αριζόνα για μια συναυλία, και το έπαιξε στη σκηνή την ίδια βραδιά.  

Αν και ήταν ο ίδιος ικανός κιθαρίστας, χρησιμοποίησε στο στούντιο ηχογράφησης τους κιθαρίστες Al Casey και Howard Roberts. Με συναισθηματικά φορτωμένα φωνητικά, το "Endless Sleep" αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού άνδρα που ψάχνει απεγνωσμένα για τη φίλη του, η οποία, μετά από ένα τσακωμό ρίχτηκε στην θάλασσα. Η εταιρία πίεσε τον Reynolds να αλλάξει τους στίχους του για να έχει το τραγούδι ένα αίσιο τέλος. Αν και απρόθυμα, ο Reynolds τελικά ενέδωσε.

Το τραγούδι έφθασε στο νούμερο 5 στα αμερικάνικα Billboard Hot 100 Chart στις 7 Ιουλίου του 1958, πουλώντας πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, και ενέπνευσε μια τάση "teen tragedy" τραγουδιών, τα οποία αφηγούνται τραγικές εφηβικές ιστορίες. Πιο γνωστά teenage tragedy songs της εποχής είναι το "Teen Angel" του Mark Dinning (1959), το "Tell Laura I Love Her" του Ray Peterson (1960), το "Ebony Eyes" των Everly Brothers (1961), το "Johnny Remember Me" του John Leyton (1961), το "Moody River" του Pat Boone (1961), το "Leader of the Pack" των Shangri-Las (1964).

Πετυχημένος πλέον ο Reynolds, εμφανίστηκε στο American Bandstand και σε άλλα τηλεοπτικά  προγράμματα καθώς και σε συναυλίες που διοργάνωσε ο θρυλικός disc jockey Alan Freed. Το "Endless Sleep" αργότερα θα το έπαιζαν οι Judds, ο John Fogerty, ο Hank Williams Jr. μέχρι και ο Billy Idol.

Ακολούθησε το - πολύ καλύτερο κατά την γνώμη μου - "Fire of Love", το οποίο έφθασε στο νούμερο 66 στα charts του Billboard, όταν κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1958. Το κομμάτι έπαιξαν αργότερα η χαρντ ροκ - πανκ μπάντα MC5 και η πανκ ροκ μπάντα Gun Club.

Ο Reynolds ηχογράφησε και άλλα singles, και με άλλες εταιρίες και δύο instrumentals υπό το όνομα "The Storms". Μετά, περί τα μέσα της δεκαετίας του 1960 εγκαταστάθηκε στο Παλμ Σπρινγκς, όπου ασχολήθηκε με την οικογένειά του και εργαζόταν ως μεσίτης. Ωστόσο, η αγάπη του για τη μουσική δεν έσβησε και συνέχισε να γράφει και να ηχογραφεί τραγούδια σε ένα μικρό home studio, και περιστασιακά να εμφανίζεται σε "oldies" shows.

Ο συνταγματάρχης Τομ Πάρκερ, μάνατζερ του Elvis, έβαλε τον Reynolds να υπογράψει την Boxcar Publishing Co., νομίζοντας ότι ο Elvis θα έδειχνε ενδιαφέρον για κάποια από τα τραγούδια του, όμως Presley πέθανε το 1977, χωρίς να προλάβει να ηχογραφήσει κάτι από αυτά. Ο Reynolds περιέλαβε ένα από τα τραγούδια που είχε γράψει για τον Presley, το "Yesterday and Today" σε ένα άλμπουμ το 1978.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, και αρχές της δεκαετίας του 1980, καθώς το rockabilly γνώριζε μια αναβίωση, τα τραγούδια του επανακυκλοφόρησαν σε Ευρώπη και Αμερική.

Το 1999 έγινε η ένταξή του στο Rockabilly Hall of Fame.

Ο Reynolds πέθανε στις 7 Νοεμβρίου 2008 σε ηλικία 75 ετών.